«Αν δεν επιτευχθεί ούτε και στην τρίτη ψηφοφορία η αυξημένη αυτή πλειοψηφία (σ.σ. για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας), η Βουλή διαλύεται μέσα σε δέκα ημέρες από την ψηφοφορία, και προκηρύσσεται εκλογή για ανάδειξη νέας Βουλής.
Η Βουλή που αναδεικνύεται από τις νέες εκλογές, αμέσως μόλις συγκροτηθεί σε σώμα, εκλέγει με ονομαστική ψηφοφορία Πρόεδρο της Δημοκρατίας».
Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 32, παρ. 4
Κουρέλι το έκαναν το αστικό Σύνταγμα και οι –κατά τα άλλα θεσμολάγνοι- του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που κατηγορούσαν τους προκατόχους τους συνεχώς και αδιαλείπτως (και καθόλου άδικα) για συνεχείς παραβιάσεις του Συντάγματος, συμπεριφέρονται στον καταστατικό χάρτη της ελληνικής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με τον ίδιο εργαλειακό τρόπο. «Αναμετρώνται με την Ιστορία» και αυτοί, όπως τους έλεγε ο (και συνταγματολόγος) Βενιζέλος κάθε φορά που διαμαρτύρονταν για παραβιάσεις του Συντάγματος στην προηγούμενη Βουλή και κατέθεταν ενστάσεις αντισυνταγματικότητας, τις οποίες απέρριπτε ο κυβερνητικός λόχος. Εφαρμόζουν και αυτοί την ίδια εργαλειακή αντίληψη για το Σύνταγμα: το εφαρμόζουμε όπως μας συμφέρει.
Τι προβλέπει το Σύνταγμα; Απαξ και η Βουλή διαλυθεί λόγω αδυναμίας εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας και προκηρυχτούν εκλογές, η πρώτη πράξη της νέας Βουλής πρέπει να είναι η εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας. Τι συνέβη στη Βουλή που εκλέχτηκε από τις εκλογές της 25ης του Γενάρη; Η Βουλή συγκροτήθηκε, αλλά το πρώτο πράγμα που έκανε δεν ήταν η εκλογή ΠτΔ, αλλά η συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων και η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Κι αφού πέρασε ένα δεκαήμερο, «θυμήθηκαν» να εκλέξουν και πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Γιατί κουρέλιασαν με τόσο προκλητικό τρόπο το αστικό Σύνταγμα; Μήπως δεν υπήρχε χρόνος για να γίνουν τα πράγματα με τη σωστή σειρά; Κάθε άλλο. Το Σύνταγμα έχει μεριμνήσει και γι’ αυτό, προβλέποντας ότι η κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης μέσα σε δεκαπέντε μέρες από την ορκωμοσία του πρωθυπουργού (άρθρο 84, παρ. 1). Μπορούσαν άνετα, λοιπόν, να εκλέξουν πρώτα πρόεδρο της Δημοκρατίας και μετά να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση. Το μόνο πρόβλημα που υπήρχε ήταν ο… προπαγανδιστικός σχεδιασμός της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Ηθελε να πάει σε εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας αφού πρώτα θα προχωρούσε ή θα έκλεινε τη «διαπραγμάτευση» με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, ώστε να ελαχιστοποιήσει τις αντιδράσεις από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Χάριν αυτού του προπαγανδιστικού σχεδιασμού κουρέλιασε το αστικό Σύνταγμα.
Από τη μεριά της αντιπολίτευσης και των αστικών ΜΜΕ, αλλά και από την πλευρά των συνταγματολόγων, δεν ακούστηκε κουβέντα. Ολα θεωρήθηκαν μια «λεπτομέρεια», που συγχωρείται σε μια καινούργια κυβέρνηση, εφόσον τη βολεύει στο σχεδιασμό της. Το σύνολο του πολιτικού συστήματος αποδέχεται την εργαλειοποίηση του αστικού Συντάγματος. Οταν στα τυπικά δείχνουν τέτοια «ανοχή» και «ευελιξία», μπορούμε να αντιληφθούμε τι μπορεί να περιμένει ο εργαζόμενος λαός για τα ουσιαστικά.
