Ο Μπαρουφάκης λέει πως αν υπάρξει αδιέξοδο στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, δε θα ήταν άσχημη ιδέα το δημοψήφισμα.
Ο Σακελλαρίδης λέει πως δημοψήφισμα θα γίνει μόνο αν ζητηθούν νέα δημοσιονομικά μέτρα και πως «το ερώτημα του δημοψηφίσματος θα αφορά τα μέτρα αυτά και μόνο» (αλήθεια, οι αλλαγές στο καθεστώς ΦΠΑ ώστε να αποδίδει περισσότερα έσοδα, δηλαδή περισσότερο φόρο, που έχουν ήδη αποδεχτεί με τη «λίστα Βαρουφάκη», δεν είναι νέο δημοσιονομικό μέτρο;).
Ο Φλαμπουράρης λέει πως το θέμα των εκλογών είναι μεν στο τραπέζι (ποιος το έβαλε;), αλλά ο ίδιος εκτιμά ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, ούτε πως χρειάζονται εκλογές (τότε γιατί το θέμα βρίσκεται στο τραπέζι;).
Και ο Τσίπρας δηλώνει στα «Νέα» ότι «δεν βλέπει δημοψήφισμα» και στο «Εθνος» ότι δεν έχει κανένα λόγο να κάνει εκλογές διότι η πλειοψηφία που έχει στη Βουλή είναι πολύ μεγάλη και σταθερή, ούτε δημοψήφισμα γιατί «οι εκλογές του Γενάρη είχαν, ούτως ή άλλως, δημοψηφισματικό χαρακτήρα».
Εικόνα παιδικής χαράς αναμφισβήτητα. Θα μπορούσαν, όμως, να τη συμμαζέψουν, αντί να την αφήνουν να σέρνεται για μέρες. Δεν το κάνουν γιατί η κουβέντα περί εκλογών και δημοψηφίσματος διευκολύνει την τακτική του εκβιασμού που ασκούν πάνω στον ελληνικό λαό.
