Τα παπαγαλάκια έχουν βραχνιάσει από την επανάληψη του προεκλογικού σλόγκαν στις μετεκλογικές συνθήκες: «Θα επιλέγονται οι άριστοι και όχι οι αρεστοί». Μια τεράστια επιχείρηση αποπροσανατολισμού και εξαπάτησης βρίσκεται σε εξέλιξη. Ακόμα και οι γενικοί και ειδικοί γραμματείς των υπουργείων, δηλαδή πρόσωπα με πολιτικές ευθύνες, θα επιλέγονται μέσα από δημόσιο διαγωνισμό. Να, ορίστε, οι προσκλήσεις για την εκδήλωση ενδιαφέροντος έχουν αναρτηθεί ήδη στο διαδίκτυο. (Λεπτομέρεια: οι προσκλήσεις ανακοινώνονται από την ιστοσελίδα του πρωθυπουργού, όχι του κάθε υπουργείου. Οπως ο Καραμανλής φιλοτεχνούσε την εικόνα του άρχοντα του «μεσαίου χώρου», ο Παπανδρέου φιλοτεχνεί την εικόνα του άρχοντα της «αξιοκρατίας», που την επιβάλλει και την ελέγχει αυτός ο ίδιος, προσωπικά, μη έχοντας εμπιστοσύνη στους υπουργούς του).
Και γιατί είναι αξιοκρατική η διαδικασία της επιλογής προσώπων από ένα στενό επιτελείο, υπό τον έλεγχο του μυστικοσύμβουλου του Παπανδρέου, Χ. Παμπούκη, και με τη συμμετοχή του αρμόδιου υπουργού; Χίλιοι να εκδηλώσουν ενδιαφέρον για την κατάληψη μιας θέσης, η επιτροπή του πρωθυπουργικού γραφείου μπορεί να επιλέξει τον ένα που εκ των προτέρων έχει αποφασίσει. Οι 999 θα μείνουν απλά με την ψευδαίσθηση, ότι υπέβαλαν υποψηφιότητα για μια ψηλή κρατική θέση.
Σε τι συνίσταται η αξιοκρατία, όταν δεν υπάρχουν καθόλου αντικειμενικά κριτήρια για τις θέσεις; Το σύστημα αυτό είναι πιο αδιαφανές και πιο αναξιοκρατικό σε σχέση με τη συνέντευξη που καθιέρωσε η ΝΔ στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Εν προκειμένω, δεν έχουμε καν ΑΣΕΠ, που μπορεί να το έχουν κάνει σουρωτήρι, διατηρεί όμως ακόμη κάποια επίφαση αντικειμενικότητας. Εδώ έχουμε μια υψηλόβαθμη πρωθυπουργική επιτροπή, που με κριτήρια αποκλειστικά δικά της θα επιλέξει γενικούς γραμματείς και άλλα στελέχη υπουργείων και περιφερειών. Αν ήθελαν πραγματικά τους «άριστους», όπως λένε, θα καθιέρωναν κριτήρια και θα ανέθεταν το έργο στο ΑΣΕΠ. Ετσι θα είχαν τουλάχιστον μια επίφαση αντικειμενικότητας. Δεν το κάνουν, απλού-στατα γιατί φοβούνται ότι με μια τέτοια διαδικασία μπορεί να τους «φορτώσει» και με κάποιους… «άριστους» μεν αλλά «μη αρεστούς».
Είναι λογικό κάθε κυβέρνηση να θέλει δικούς της ανθρώπους στις θέσεις πολιτικής ευθύνης. Και είναι επίσης λογικό, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες που τα αστικά κόμματα έπαψαν να έχουν την παλιά επαφή τους με το λαό, κάθε κυβέρνηση να αναζητά επικοινωνιακά κολπάκια για να δείχνει ότι φέρνει κάτι διαφορετικό στην πολιτική ζωή. Η κυβέρνηση Καραμανλή, τον πρώτο καιρό μετά την αναρρίχησή της στην κυβέρνηση το 2004, αρνιόταν να δεχτεί τις παραιτήσεις των πράσινων διοικητών κρατικών επιχειρήσεων και οργανισμών. Υποτίθεται ότι θα κρατούσε τους «άξιους». Σιγά-σιγά δεν έμεινε ούτε ένας τους. Το μήνυμα, όμως, είχε περάσει: «μεσαίος χώρος», «αξιοκρατία», «όχι ρεβανσισμός» κ.λπ. Το ίδιο κάνει τώρα το ΠΑΣΟΚ, μόνο που το κάνει με πιο μοντέρνο τρόπο. Αλλωστε, είναι γνωστό πως ο Παπανδρέου έχει μεγαλύτερη επαφή με τη δυτική «μοντερνιά» σε σχέση με τον «παραδοσιακό» Καραμανλή.
Βέβαια, δεν πρέπει να αποκλείσουμε καθόλου να βρει το ΠΑΣΟΚ και μερικούς γαλάζιους που θ’ αλλάξουν χρώμα (συνηθισμένο φαινόμενο σ’ αυτούς τους κύκλους) και να τους μοστράρει στη βιτρίνα, για να κάνει πιο ισχυρό το μήνυμα. Ούτε αυτό θα είναι πρωτότυπο. Ο σκληρός δεξιός Σαρκοζί βρήκε τέτοιους και τους έβαλε ακόμη και στην κυβέρνηση, όχι μόνο σε κρατικές επιχειρήσεις και οργανισμούς.
