Και η πιο δημοκρατική αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά δικτατορία της αστικής τάξης πάνω στο προλεταριάτο και τις άλλες εργαζόμενες τάξεις. Τα σοφά λόγια του Μαρξ μας ήρθαν στο μυαλό καθώς δια-βάζαμε τον ορυμαγδό των δημοσιευμάτων για τα όσα «αποκαλύπτει» ο αμερικανός καθηγητής Τζέιμς Γκαλμπρέιθ στο βιβλίο του «Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα», που κυκλοφόρησε και στα ελληνικά. Ο φιλελεύθερος οικονομολόγος περιγράφει ένα καθεστώς στο οποίο ο στρατός θα αναλάμβανε να επιβάλει την εσωτερική τάξη. Ενα ανοιχτά δικτατορικό καθεστώς, δηλαδή.
Οι προοδευτικοί και αριστεροί, που ομνύουν στη δημοκρατία και τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη, εισηγούνταν την επιβολή ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, προκειμένου να επιτευχθεί το πέρασμα σε νέο νόμισμα. Κατά τη διαδικασία αυτής της μετάβασης, υπεύθυνοι για τη δημόσια τάξη, την ασφάλεια και τις προμήθειες θα ήταν οι υπουργοί Αμυνας και Εσωτερικών. Δηλαδή, οι υπουργοί που έχουν υπό την πολιτική τους διοίκηση το στρατό και την αστυνομία (κατά αξιολογική σειρά).
Δείγμα παιδικής χαράς ήταν, βέβαια, αυτό το κατά Γκαλμπρέιθ «Plan Β» ή κατά Μπαρουφάκη «Plan Χ». Γιατί να επιστρατευθεί ένα τέτοιο σχέδιο, όταν ο Σόιμπλε εισηγούνταν αυτό να γίνει ομαλά, μέσα από τις ευρωενωσίτικες διαδικασίες και με δανεισμό 50 δισ. ευρώ του ελληνικού κράτους; Ομως, το γεγονός ότι ακόμα και ένα σχέδιο παιδικής χαράς χρειαζόταν -κατά τους εμπνευστές του- στρατιωτικό νόμο για να επιβληθεί, δείχνει την ουσία της αστικής δημοκρατίας.
Είμαστε σίγουροι ότι οι Τσιπραίοι πέταξαν στα σκουπίδια το σχέδιο που έφτιαξαν οι φίλοι του Μπαρουφάκη. Αν μη τι άλλο, ήξεραν πολύ καλά ότι δε θα προλάβαιναν να κάνουν βήμα στην εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου. Οπως είμαστε βέβαιοι ότι ο Γκαλμπρέιθ, που βγαίνει και αποκαλύπτει μια δουλειά που του ανατέθηκε (μήπως να μας έλεγε και πόσο πήρε για να… παίξει Age of empires;) υπό τον όρο της διατήρησης του απόρρητου, το κάνει για να «σπρώξει» το βιβλίο του. Ομως, αν πιστέψουμε τον Γκαλμπρέιθ, το πόνημα παραδόθηκε υπό μορφή «εκτενούς υπομνήματος» στην κυβέρνηση. Αρα, παραλήφθηκε επισήμως, πληρώθηκε, κάπου πρέπει να υπάρχει. Κι αυτό από μόνο του συνιστά πρόβλημα (πολιτικό σίγουρα, αλλά ίσως και ποινικό).
Σ' αυτό πατάνε τα κόμματα της αντιπολίτευσης και «κοπανάνε» τον ΣΥΡΙΖΑ. Ολ' αυτά ήταν γνωστά, βέβαια, αλλά δεν έχουν και τίποτ' άλλο πέρα από μια ξαναζεσταμένη σούπα. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πουλήσει δημοκρατισμό με το νέο εκλογικό νόμο, οι πολιτικοί του αντίπαλοι θα κάνουν ρελάνς με κατηγορίες περί προετοιμασίας πραξικοπήματος, αφού ο Γκαλμπρέιθ τους προσφέρει την ευκαιρία στο πιάτο. Θα ανακινήσουν ζητήματα εξεταστικών επιστροπών στη Βουλή και καθετί σχετικό, προσπαθώντας να αλλάξουν την ατζέντα και να πάρουν την πρωτοβουλία των κινήσεων από τα χέρια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Οι Τσιπραίοι ψιλοαιφνιδιάστηκαν από το θόρυβο γύρω από το «σχέδιο πραξικοπήματος» του Γκαλμπρέιθ, που ξέσπασε μάλιστα ενόσω ο Τσίπρας βρισκόταν στην Κίνα και όσο να 'ναι θόλωσε την αναπτυξιολογική προπαγάνδα που είχαν σχεδιάσει. Στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο ο δικός τους σχεδιασμός προέβλεπε οικειοποίηση του δημοψηφίσματος της 5ης Ιούλη του 2015. Γι' αυτό ξαμολύθηκαν στα ΜΜΕ τα στελέχη να κάνουν δηλώσεις, γι' αυτό το επιτελείο προπαγάνδας του Μαξίμου έγραψε τέσσερα διαδοχικά tweets με την υπογραφή του Τσίπρα. «Το ΟΧΙ του λαού μας, κορυφαία πράξη αντίστασης στο ευρωιερατείο της λιτότητας, αλλά και στο κατεστημένο που σχεδίαζε το πνιγμό της χώρας προκειμένου να επιστρέψει. Ενα χρόνο μετά, συνεχίζουμε με ψηλά το κεφάλι. Παλεύουμε να ξαναστήσουμε την Ελλάδα στα πόδια της, με τις λιγότερες δυνατές πληγές» έγραψε ο Τσίπρας σ' ένα κρεσέντο πολιτικής αγυρτείας.
Παράλληλα, το επιτελείο προπαγάνδας του Μαξίμου είχε σχεδιάσει και μια συντονισμένη επίθεση ενάντια στον Μπαρουφάκη, περιμένοντας προφανώς δικές του παρεμβάσεις ενόψει επετείου του δημοψηφίσματος. Ετσι, στη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης του Τσακαλώτου στην ΕΡΤ, βγήκαν διαδοχικά ο Παππάς και ο Κοτζιάς, ισχυριζόμενοι ότι ο Μπαρουφάκης εισηγούνταν από το Φλεβάρη του 2015 να συνεχίσει η κυβέρνηση το πρόγραμμα της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, δηλαδή να κλείσει την 5η αξιολόγηση του δεύτερου Μνημόνιου.
Παππάς: «Είναι μια πάρα πολύ φρέσκια κυβέρνηση και έχει και εισηγήσεις από το οικονομικό επιτελείο και τον υπουργό Οικονομικών να υπογράψουμε τη συνέχιση του υπάρχοντος προγράμματος. Θα ήταν μια οδυνηρή νομίζω επιλογή, την οποία ευτυχώς αποφύγαμε και φτάσαμε στην επέκταση εκείνης της συμφωνίας, την τετράμηνη επέκταση».
Κοτζιάς: «Πρέπει να πω -κάποτε πρέπει να ειπωθούν όλα- ότι ο κ. Βαρουφάκης επέμενε να κλείσουμε επιτόπου διότι έλεγε ότι κινδυνεύουνε να κλείσουνε τα ATM και ότι θα έπαιρνε πάνω του την κακή συμφωνία του Φλεβάρη. Μια συμφωνία που ήταν πολύ χειρότερη από αυτήν που πήραμε στη δεύτερη διαπραγμάτευση, χάρη και στο δημοψήφισμα».
Ο Τσακαλώτος επιβεβαίωσε πλήρως τους συναδέλφους του, δείχνοντας ότι ήταν στο κόλπο. Οπως είπε, ο Μπαρουφάκης πρότεινε «να συμφωνήσουμε με το κλείσιμο της 5ης αξιολόγησης, αν θέλετε να το πούμε με αυστηρούς όρους». Στη συνέχεια, κυριολεκτικά για ξεκάρφωμα, έσπευσε να συμπληρώσει: «Κοιτάξτε, υπήρχαν πολλές απόψεις εκείνη τη στιγμή και εγώ δεν θα σχολιάσω τι είπε ο καθένας. Θεωρώ ότι μια κυβέρνηση έχει μια συλλογική ευθύνη, ακούγονται απόψεις και εκεί τελειώνει για εμένα το θέμα, όλοι έχουμε την ευθύνη».
Ο Μπαρουφάκης τους αντιμετώπισε περιφρονητικά, με ένα σαρκαστικό tweet, ενώ ο Γκαλμπρέιθ επανήλθε με δηλώσεις για το πώς τον Μάρτη πήρε εντολή να ετοιμάσει το «Plan X», πώς έκαναν τις ετοιμασίες κρυφά και εκτός Ελλάδας και άλλες γαργαλιστικές λεπτομέρειες. Ετσι, ο ισχυρισμός των ανθρώπων του Μαξίμου ότι ο Μπαρουφάκης έντρομος πρότεινε τον Φλεβάρη να συνεχίσουν το δεύτερο Μνημόνιο, κλείνοντας την τελευταία αξιολόγηση (αυτή που προσπαθούσε να κλείσει ο Χαρδούβελης με το περιβόητο μέιλ του), δε φαίνεται να επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι ο Μπαρουφάκης με τον κολλητό του τον Γκαλμπρέιθ ετοίμαζαν σχέδιο αποχώρησης από το ευρώ, με την επιβολή καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, το οποίο θα εφάρμοζε κυρίως ο στρατός.
Εμείς, φυσικά, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ποιος πρότεινε τι εκείνη την περίοδο. Και οι «αποκαλύψεις» κατά Μπαρουφάκη έρχονται με μεγάλη καθυστέρηση. Ολοι θυμόμαστε ότι τον έδιωξαν αμέσως μετά το δημοψήφισμα, διαρρέοντας ότι το απαίτησαν οι δανειστές, επειδή μπαχάλευε τις συνεδριάσεις του Eurogroup και δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μαζί του. Ο Μπαρουφάκης αποπέμφθηκε τότε σαν ήρωας, σαν ο σκληρός της κυβέρνησης, ώστε να αναλάβει ο «ρεαλιστής» Τσακαλώτος και να ετοιμάσει συμφωνία, αποτελώντας δίδυμο με τον Χουλιαράκη, που δεν ήταν τότε υπουργός, ήταν όμως ο εκπρόσωπος στο EuroWorkingGroup που τον αποδέχονταν οι «θεσμοί». Αυτά έλεγαν τότε οι διαρροές που τις έκαναν οι ίδιοι οι Τσιπραίοι.
Ξέρουμε, όμως, και κάτι που πολλοί θέλουν να ξεχαστεί. Πριν την περιβόητη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, που είχε προδιαγράψει τα πάντα, είχε υπάρξει άλλη συμφωνία στο Eurogroup, από την οποία υπαναχώρησε ο Τσίπρας. Η συμφωνία υπογράφηκε στις 11 Φλεβάρη από τον Δραγασάκη, που ήταν τότε ο επικεφαλής της ελληνικής εκπροσώπησης στο Eurogroup, συνοδευόμενος από τον Μπαρουφάκη. Υποχρέωσαν τον Δραγασάκη να πάρει πίσω την υπογραφή του, αυτός έκτοτε εξαφανίστηκε, έγινε ένα ακόμα άγονο Eurogroup στις 16 Φλεβάρη και στις 20 υπέγραψαν τη συμφωνία.
Τα δημοσιεύματα τότε έλεγαν πως εκείνος που εισηγήθηκε στον Τσίπρα να παρθεί πίσω η υπογραφή κάτω από το ανακοινωθέν της 11ης Φλεβάρη ήταν ο Μπαρουφάκης. Δηλαδή, ο Μπαρουφάκης παρουσιαζόταν σαν ο «σκληρός» και ο Δραγασάκης σαν ο «υποχωρητικός». Δεν ξέρουμε τι ακριβώς έγινε, δεν ήμασταν μπροστά στις συσκέψεις τους. Ξέρουμε, όμως, ότι αυτό που υπέγραψαν στις 27 Φλεβάρη ήταν η συνέχιση του δεύτερου Μνημόνιου, με προοπτική να υπογράψουν ένα τρίτο. Κι αυτό αποτυπώθηκε στη δήλωση που έκανε το ιμπεριαλιστικό κάθαρμα, ο Σόιμπλε, φεύγοντας από το Eurogroup της 20ής Φλεβάρη: ««Θεωρώ πολύ δύσκολο να εξηγήσει η ελληνική κυβέρνηση το πρόγραμμα που υπέγραψε στους ψηφοφόρους που την επέλεξαν»!
Γράφαμε στο φύλλο μας της 26ης Φλεβάρη του 2015: Η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου υπέστη το μοιραίο. Το προδιαγεγραμμένο για κάθε αστική δύναμη που εκπροσωπεί τον ψωραλέο ελληνικό καπιταλισμό και προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τις κεντροευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτές τις δυνάμεις, για τις οποίες η ΕΕ δεν είναι «η Ευρώπη της ισότητας και της αλληλεγγύης», όπως ανερυθρίαστα λένε οι πολιτικοί απατεώνες τύπου Τσίπρα, αλλά μια συμφωνία για το μοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής στο ευρωπαϊκό έδαφος, σύμφωνα με τη δύναμη του κεφαλαίου που κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη διαθέτει. Οποιος/α αρέσκεται στο παραμύθιασμα και στη μασκαράτα μπορεί να περιοριστεί στα non paper του Παππά, στις παπάρες του Γαβρίλου και στις μπαρούφες του Μπαρουφάκη. Οταν συνέλθει από το «χανγκόβερ» του καρναβαλιού, ίσως να θελήσει να μάθει και κάτι περισσότερο.
