Το θράσος ποτέ δεν του έλειψε, ο αμοραλισμός και ο σαλταδορισμός αποτελούν βασικά συστατικά του πολιτικού του DNA, γι’ αυτό και ο Τσίπρας δε δίστασε να ζητήσει και εύσημα για το «Ολαντρέου» που είχε πει κάποτε στο Παρίσι, για να βοηθήσει το φίλο του Ζαν-Λικ Μελανσόν: «Κατ’ αρχάς πρέπει να σας πω ότι πρέπει να μου πιστώσετε ότι είχα μια προφητική στάση στην κρίση που έκανα για τον πρόεδρο Ολάντ πριν από δυο χρόνια στη Γαλλία. Τότε που όλοι μου επιτέθηκαν για μια φράση».
Ζητάει εύσημα για το «Ολαντρέου», αυτός που έκανε γαργάρα τη συγκεκριμένη λέξη και λίγο αργότερα έκανε δημόσια την αυτοκριτική του. Λίγο πριν επισκεφθεί το Βερολίνο (Μάης 2012), σε συνέντευξη που έδωσε στο Spiegel, ο Τσίπρας έλεγε για τον Ολάντ: «Ο Ολάντ είναι σαφώς μια μεγάλη, καθαρή ελπίδα για εμάς. Τώρα ιδέες και επιχειρήματα, που δεν εισακούονταν, θα ακουστούν και θα συζητηθούν, όπως ένας ισχυρότερος ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καθώς και η εισαγωγή των ευρωομολόγων».
Είναι γνωστό πως όταν εξελέγη πρόεδρος ο Ολάντ, οι Συριζαίοι δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους. Ηταν αυτοί που λανσάρισαν την έκφραση «νέος άνεμος πνέει στην Ευρώπη». Το «Ολαντρέου» ήταν μια εκδήλωση στιγμιαίου θυμού, διότι ο Ολάντ αρνήθηκε να δεχτεί τον Τσίπρα στο Ελιζέ, όταν αυτός επισκέφτηκε το Παρίσι και υπέβαλε σχετικό αίτημα. Κι ήταν ο Βενιζέλος αυτός που έκανε σημαία του το φτύσιμο του Ολάντ στα μούτρα του Τσίπρα. Οταν οι Συριζαίοι διαπίστωσαν ότι το «Ολαντρέου» ήταν γκάφα ολκής, με την οποία τους κοπάναγαν οι πάντες (το επιχείρημα ήταν πως δεν μπορείς να αναμιγνύεσαι στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας και να βρίζεις τον πρόεδρο μιας μεγάλης δύναμης όπως η Γαλλία), αποφάσισαν να βάλουν τον Τσίπρα να παραστήσει τον Πάγκαλο. Οπως ο τελευταίος χαρακτήρισε τη Γερμανία «γίγαντα με μυαλό νάνου» και μετά την οργισμένη αντίδραση του τότε καγκελάριου Χέλμουτ Κολ αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγνώμη, έτσι και ο Τσίπρας αναγκάστηκε να κάνει γαργάρα το «Ολαντρέου» και να χαρακτηρίσει τον Ολάντ «μεγάλη, καθαρή ελπίδα».
Η πλάκα είναι ότι εκείνη την περίοδο (ανάμεσα στις πρώτες και τις δεύτερες εκλογές του 2012), ο Ολάντ δε μασούσε τα λόγια του. Οχι μόνο δεν έκανε αβάντα στον ΣΥΡΙΖΑ (παρά τη δημόσια αυτοκριτική του Τσίπρα), αλλά έδινε δημοψηφισματικό χαρακτήρα στις εκλογές της 17ης Ιούνη του 2012, λέγοντας ότι οι Ελληνες καλούνται ν’ αποφασίσουν αν θέλουν να παραμείνουν στην ευρωζώνη ή να φύγουν: «Η Ελλάδα πρέπει να λάβει μια σημαντική απόφαση στις 17 Ιουνίου και η επιλογή αυτή πρέπει να είναι Ευρωπαϊκή. Η Γαλλία θέλει οι Ελληνες να παραμείνουν στην ευρωζώνη, οι Ελληνες πρέπει να σεβαστούν τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί αλλά την ίδια στιγμή η ευρωζώνη πρέπει να δείξει ότι επιθυμεί να υποστηρίξει την Ελλάδα» – «Θα κάνω ό,τι μπορώ από τη θέση μου για να πείσω τους Ελληνες να επιλέξουν την παραμονή τους στην ευρωζώνη, σεβόμενοι τις δεσμεύσεις τους». Τώρα που ο Ολάντ είναι στα πολύ κάτω του, με τις γκομενοδουλειές να τον ξεφτιλίζουν και σε επίπεδο προσωπικής ηθικής, ο Τσίπρας ζητάει εύσημα για το «Ολαντρέου», ξεχνώντας τη συγνώμη που ζήτησε.
