Θα μπορούσε να είναι το ανέκδοτο του καλοκαιριού: το ΠΑΣΟΚ απευθύνει πρόσκληση στους πολίτες να αυτοοργανωθούν για να πάρουν μέρος στο «συνέδριο της Παράταξης». Σα να βρισκόμαστε στο 1974, όταν «έβραζε» ο τόπος και ο Α. Παπανδρέου απηύθυνε προσκλητήριο για τη δημιουργία τοπικών οργανώσεων του νεοσύστατου ΠΑΣΟΚ.
Αλλο σύντομο ανέκδοτο είναι «το Επινέ του ΠΑΣΟΚ». Το 1971, στο συνέδριο του Επινέ, ο Μιτεράν κατάφερε να ενώσει τα κομμάτια και θρύψαλα της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας, να δημιουργήσει το PSF και σε λίγα χρόνια να το (ξανα)φέρει στην εξουσία (την οποία γεύτηκε για 15 χρόνια). Αυτοί που πιπιλίζουν την καραμέλα του Επινέ, θα μπορούσαν να βρουν ελληνική αναφορά στη δημιουργία της Ενωσης Κέντρου το 1961, βάσει ενός σχεδίου που εκπονήθηκε στην αμερικάνικη πρεσβεία της Αθήνας.
Μόνο που η ιστορία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μόνο ως φάρσα μπορεί να επαναληφθεί. Εν αντιθέσει με την Ελλάδα του 1961 και τη Γαλλία του 1971, που υπήρχε λαϊκό ρεύμα έτοιμο να στηρίξει ένα σχήμα του «Κέντρου» ή της «Κεντροαριστεράς», οπότε οι βαρόνοι αναγκάστηκαν να συνασπιστούν υπό την πιο ισχυρή προσωπικότητα ανάμεσά τους (Γ. Παπανδρέου και Φ. Μιτεράν, αντίστοιχα), το ΠΑΣΟΚ του 2014 έχει μπόλικους βαρόνους, αλλά δεν έχει λαό για να κυβερνήσουν. Οποια μορφή και να πάρει η «Παράταξη», όποιος κι αν τοποθετηθεί επικεφαλής της, ο ελληνικός λαός θα την υποδεχτεί ξύνοντας αδιάφορα τη μύτη του. Για μια «Παράταξη» που πανηγύρισε επειδή στις ευρωεκλογές πήρε 8% συζητάμε, όχι για κάποιο πολιτικό ρεύμα που συγκινεί και συσπειρώνει. Γι’ αυτό και τα τεκταινόμενα στις διάφορες μαζώξεις των βαρόνων και των εκπροσώπων τους μόνο ιλαρότητα σκορπίζουν και τίποτ’ άλλο.
Μαζεύτηκαν, για παράδειγμα την περασμένη Δευτέρα με τη μορφή του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και αφού επί κάμποσες ώρες αλληλοκατηγορήθηκαν, στο τέλος έπαιξαν την κολοκυθιά για το αν θα κάνουν συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ή συνέδριο της Ελιάς και αποφάσισαν να κάνουν συνέδριο της «Παράταξης», χωρίς ν’ αναφέρεται ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Ελιά! Ναι μεν θα είναι συνέδριο της «Παράταξης», αλλά δε θα οργανωθεί απ’ αυτή (διότι η έννοια της «Παράταξης» είναι καθαρά μειοψηφική), αλλά… από το ΠΑΣΟΚ!
Πώς θα καθορίσει το ΠΑΣΟΚ τις διαδικασίες ενός συνέδριου της «Παράταξης» (δηλαδή ενός χώρου ευρύτερου από το ΠΑΣΟΚ); Αυτό δεν το κανόνισαν. Θα τσακωθούν γι’ αυτό σε επόμενη συνεδρίαση, έχουν καιρό. Γιατί όλη η ιστορία δεν είναι να κάνουν κάποιο «συνέδριο τομής» και άλλες τέτοιες παπαριές. Ολη η ιστορία είναι να εξασφαλίσουν ο κάθε βαρόνος και η ομάδα του το μέγιστο δυνατό ποσοστό δύναμης, για να μπορεί να διαπραγματευθεί το πολιτικό του μέλλον.
Ετσι, ο καθένας βαφτίζει «ζήτημα αρχών» εκείνο που τον βολεύει. Αλλοι λένε «ΠΑΣΟΚ και μόνο ΠΑΣΟΚ», άλλοι λένε «τι ΠΑΣΟΚ, η Ελιά είναι όλα τα λεφτά». Στο τέλος, για να μη το διαλύσουν, συμφώνησαν στον όρο «Παράταξη», αφήνοντας γι’ αργότερα τη μοιρασιά των αντιπροσώπων στο συνέδριο, που θα καθορίσει τη δύναμη της κάθε βαρονίας στην ηγετική ομάδα που θα εκλέξει αυτό το συνέδριο. Γι’ αυτό λέμε ότι θα ξαναγίνει χαμός, ίσως και πριν αναχωρήσουν για τα μπάνια τους.
Εχουμε γράψει και άλλη φορά ότι το μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι πως κανένας δε γουστάρει τον Βενιζέλο, όμως δεν μπορούν να τον ξεφορτωθούν, γιατί τότε θα θέσουν σε κίνδυνο την ύπαρξη της κυβέρνησης κι αυτό δεν το θέλουν, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα συγκεντρώσουν την οργή της αστικής τάξης, η οποία θα τους λιώσει. Δεν έχουν κάποιον κόσμο μαζί τους για να μην έχουν ανάγκη τα αστικά ΜΜΕ. Η σχετική τους αυτονομία ως πολιτικού κόμματος έχει φτάσει στο μηδέν, είναι απόλυτα εξαρτημένοι. Ο Βενιζέλος από τη μεριά του ξέρει πως όσο διαρκεί η θητεία αυτής της κυβέρνησης δεν μπορούν να τον πετάξουν, όμως και ο ίδιος χωρίς αυ- τούς είναι ένα μηδενικό. Ετσι, το κάθε μέρος (και είναι περισσότερα από δύο) προσπαθεί να βάλει τρικλοποδιές στα άλλα, προσδοκώντας σε καλύτερο πλασάρισμα στο συνέδριο. Θα εξακολουθήσουν, λοιπόν, οι Πασόκοι να τροφοδοτούν την επικαιρότητα με σπαρταριστά επεισόδια της πράσινης ιλαροτραγωδίας.
