Δεν ήταν επίσημη η επίσκεψη του Ντεϊσελμπλούμ στην Αθήνα, είτε με την ιδιότητα του προέδρου του Eurogroup είτε με την ιδιότητα του υπηρεσιακού υπουργού Οικονομικών της Ολλανδίας. Ως ομιλητής στο συνέδριο του Economist ήρθε στην Αθήνα. Ομως, το πρωτόκολλο της μπανανίας έγινε και πάλι κουρελόχαρτο και ο Ντεϊσελμπλούμ δεν συναντήθηκε μόνο με τους Τσακαλώτο και Χουλιαράκη, αλλά και με τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου, ενώ έγινε δεκτός και από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας!
Φαίνεται ότι το «ντιλ» είχε κανονιστεί. Ο Ντεϊσελμπλούμ, η θητεία του οποίου λήγει τον Δεκέμβρη, δε θέλει από 1η Γενάρη του 2018 να καταντήσει ένας αργόσχολος πρώην, αλλά αναζητά στήριξη για να συνεχίσει να παίζει κάποιο ρόλο στην ΕΕ (μια ακόμα θητεία στο Eurogroup δε θα τον χάλαγε ακόμα). Και ο Τσίπρας δεν είχε κανένα πρόβλημα να του προσφέρει την (έτσι κι αλλιώς «αδύναμη») ψήφο του, αν ο ολλανδός σοσιαλδημοκράτης έκανε μια δηλωσούλα που να ενισχύει την κυβερνητική προπαγάνδα. Και την έκανε.
«Και συμφωνούμε πλήρως επ’ αυτού. Θα πρέπει να είναι μια καθαρή έξοδος από το πρόγραμμα. Η Ελλάδα θα πρέπει να ανακτήσει την οικονομική της ανεξαρτησία, να είναι σε θέση να λαμβάνει από μόνη της τις οικονομικές αποφάσεις για το μέλλον. Φυσικά μέσα στην οικογένεια της ευρωζώνης». Αυτά δήλωσε ο Ντεϊσελμπλούμ αναφερόμενος στην μετά το Μνημόνιο εποχή, στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Τσακαλώτο. Προσεκτικά διατυπωμένη η δήλωσή του, αναφέρθηκε σε κάτι που «θα πρέπει» να γίνει, χωρίς να προεξοφλεί ότι θα γίνει. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για τον Τσίπρα. Ανεβαίνοντας στο βήμα της Βουλής λίγη ώρα αργότερα, για να μιλήσει πάνω στο «σκάνδαλο Καμμένου», διακήρυξε πανηγυρικά: «Και βεβαίως, πριν από λίγες ώρες ο Πρόεδρος του Eurogroup -για τον οποίο κάποτε ορισμένοι, όχι εσείς, ορισμένοι φανατικοί της παραφυάδας της παράταξής σας, εσείς δεν τα λέγατε εσείς, εσείς λέγατε “Γερούν-γερά“, προκειμένου να αντισταθεί στην ελληνική κυβέρνηση- ο Γερούν πολύ γερά δήλωσε ότι η χώρα οδεύει στην καθαρή έξοδο από τα μνημόνια και αυτό είναι μια προοπτική ιστορικής σημασίας για τον τόπο».
Η δυνατότητα, στην οποία αναφέρθηκε ο Ντεϊσελμπλούμ, έγινε από τον Τσίπρα βεβαιότητα, τετελεσμένο γεγονός, προκειμένου να στηριχτεί το κυβερνητικό success story, το οποίο προ ημερών είχε θολώσει ο Τσακαλώτος, φορώντας τη μάσκα του «κορυφαίου παράγοντα του υπουργείου Οικονομικών».
Από την άλλη, όταν ανέβηκε στο βήμα του συνέδριου του Economist, ο Ντεϊσελμπλούμ υπήρξε συνεπέστατος στη γραμμή Σόιμπλε για το ελληνικό κρατικό χρέος. Αντιγράφουμε από το δελτίο Τύπου των διοργανωτών: «Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η Ευρωζώνη θα βοηθήσει την Ελλάδα στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της, τονίζοντας ότι οι όποιες νέες παρεμβάσεις θα εξεταστούν στο τέλος του προγράμματος. “Στην περίπτωση που η ανάπτυξη θα είναι απογοητευτική, θα φροντίσουμε η Ελλάδα να είναι ικανή να σηκώνει το βάρος του χρέους“, ανέφερε χαρακτηριστικά».
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το χρέος θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιείται ως μοχλός ελέγχου και άσκησης σκληρής επιτροπείας των δανειστών επί του ελληνικού κράτους. Αυτοί θα κρατούν το σταγονόμετρο και θα ρυθμίζουν τις δόσεις αποπληρωμής του χρέους ανάλογα με τις οικονομικές εξελίξεις στον ελληνικό καπιταλισμό. Υπό μια προϋπόθεση, βέβαια: ότι δε θα υπάρξει καμιά δημοσιονομική χαλάρωση (πλην αυτής που θα αφορά τη μείωση της φορολογίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων) και θα παγιωθεί η κινεζοποίηση της εργατικής τάξης, η οποία άλλωστε θεωρείται όρος εκ των ων ουκ άνευ για την περιβόητη καπιταλιστική ανάπτυξη.
Το είπε και ο Ντεϊσελμπλούμ, σε μια μίνι-συνέντευξή του στα «Νέα», λίγο πριν καταφθάσει στην Αθήνα: «Η ελληνική οικονομία πηγαίνει καλύτερα, αλλά προέχει να διασφαλιστεί ότι θα υπάρχουν συνθήκες πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας και να προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις τόσο κατά τη διάρκεια του προγράμματος όσο και μετά τον Αύγουστο του 2018».
Ο Κλάους Ρέγκλινγκ του ESM/EFSF, του μεγαλύτερου αυτή τη στιγμή δανειστή του ελληνικού κράτους, αφού υπενθυμίσει πως αυτή τιγμή η περίοδος αποπληρωμής των δανείων του οργανισμού που διοικεί εκτείνεται μέχρι το 2059, τονίζει με γερμανική σαφήνεια: «Είναι μια πολύ μεγάλη περίοδος, θέλουμε να πάρουμε τα λεφτά μας πίσω, θα παρακολουθούμε τι γίνεται με την οικονομία μετά το τέλος του προγράμματος».
Ο Τσίπρας και το επιτελείο προπαγάνδας του Μαξίμου παίζουν αυτή την περίοδο το παιχνίδι των λέξεων. Πάντοτε αυτό έκαναν. Εχουν διαστρέψει πλήρως το νόημα όρων και φράσεων, φέρνοντας τον λόγο σε απόλυτη διάσταση με την πραγματικότητα. Ομως, η πραγματικότητα δεν αλλάζει με την παραπειστική προπαγάνδα. Και η πραγματικότητα δείχνει πως το χρέος θα εξακολουθήσει να είναι ένα εργαλείο, όχι μόνο για να μπορούν οι ιμπεριαλιστές δανειστές να απομυζούν τον φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της χώρας και να κάνουν πλιάτσικο στην κρατική περιουσία, αλλά και για να μπορεί η ελληνική αστική τάξη να εισπράττει το δικό της μερίδιο οφέλους, μέσω της κινεζοποίησης του ελληνικού λαού, που επιτεύχθηκε με βίαιο τρόπο μέσα στα χρόνια της κρίσης.
Η συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων έχει ήδη συμφωνήσει σε εφιαλτικά «πρωτογενή πλεονάσματα» ύψους 3,5% του ΑΕΠ για την περίοδο από το 2018 μέχρι και το 2022 και πάνω από 2% για την περίοδο από το 2023 μέχρι το 2060. Εκείνο που απομένει να γίνει, είναι ο καθορισμός του μηχανισμού επιτροπείας με τον οποίο οι ιμπεριαλιστές δανειστές θα εξασφαλίζουν την επίτευξη αυτών των στόχων. Ομως, ακόμα και χωρίς σκληρή επιτροπεία, η θεσπισμένη σε επίπεδο ΕΕ επιτροπεία αρκεί για να εξασφαλιστεί ότι η πολιτική που θα ασκείται θα είναι πολιτική σκληρής λιτότητας και κινεζοποίησης. Ολα τα υπόλοιπα είναι -το ξαναλέμε- παραπειστική προπαγάνδα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχουν ήδη προνομοθετηθεί αντιλαϊκά μέτρα για το 2019 (πετσόκομμα συντάξεων κατά 18%) και το 2020 (πετσόκομμα αφορολόγητου για μισθωτούς και συνταξιούχους), υπό την αίρεση ότι μπορεί να εφαρμοστούν πιο πριν, αν τα πρόσθετα μέτρα, ύψους περίπου μισού δισ. ευρώ, που αποφασίστηκαν για το 2018, δεν αποδειχτούν επαρκή για να πιαστεί ο στόχος για «πρωτογενές πλεόνασμα» 3,5% του ΑΕΠ το 2018. Ο Τσακαλώτος στη συνέντευξη-διαρροή που οργάνωσε, δεν απέκλεισε τη λήψη νέων μέτρων για το 2018. Επίσημα, παραδέχεται ότι «αναφορικά με τον προϋπολογισμό του 2018, υπάρχουν ορισμένα πράγματα τα οποία φαίνεται ότι δεν θα πάνε τόσο καλά. Θα είναι υποδεέστερες οι επιδόσεις όμως σε κάποιους άλλους τομείς θα υπάρχει υπερ-απόδοση. Η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει πραγματικά ότι θα υπάρξει ένας ισοσκελισμός μεταξύ των χαμηλότερων επιδόσεων και των υπερ-αποδόσεων και έτσι μέχρι τις 21 Νοεμβρίου θα είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε τον προϋπολογισμό, 40 μέρες πριν τη λήξη του έτους και έτσι θα πειστούν οι θεσμοί ότι ακολουθούμε το πρόγραμμα και είμαστε στο σωστό δρόμο, όπως συνέβη ακριβώς και το 2016 και το 2017». Φυσικά, όταν έρθει η τρόικα «δε θα πειστεί», όπως συμβαίνει πάντοτε. Σύντομα θα μάθουμε τι ακόμα θα φορτωθεί στην πλάτη του ελληνικού λαού.
