Στις 7 του Μάη αρχίζει η εκδίκαση των εφέσεων επί των δύο προηγούμενων δικών του ΕΛΑ.Μιας έφεσης των κατηγορούμενων για την καταδικαστική απόφαση της πρώτης δίκης και μιας του εισαγγελέα για την αθωωτική απόφαση της δεύτερης δίκης.
Αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή υπάρχουν μια καταδικαστική και μια αθωωτική απόφαση, και το ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ή μαρτυρίες επιβαρυντικές για τους κατηγορούμενους (Κυριακίδου, Ζήσης, Πομώνηδες και Τόγκα έχουν εξευτελιστεί) θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιους να σκεφτούν ότι η απόφαση είναι εύκολη και μονόδρομος. Θα διαφωνήσω. Η απόφαση θα είναι πολιτική. Πώς θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τα εκατοντάδες χρηματικά έπαθλα που έδωσαν για την… εξάρθρωση του ΕΛΑ, τα παράσημα που έδωσαν οι Αμερικάνοι, τα εκατομμύρια που ξοδεύτηκαν για τις δύο προηγούμενες δίκες;
Γι’ αυτό στην επερχόμενη δίκη οι κατηγορούμενοι και οι συνήγοροί τους, το κίνημα αλληλεγγύης –το όποιο–, τα ΜΜΕ πρέπει να αναδείξουν τον πολιτικό χαρακτήρα της υπόθεσης, γιατί μόνο έτσι θα υπάρξει αποτελεσματική αμφισβήτηση του κατηγορητηρίου και ενδυνάμωση των επιμέρους υπερασπιστικών γραμμών. Ομως, προς αυτή την κατεύθυνση τα πράγματα είναι δύσκολα. Γιατί δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνο τις ανοιχτές δυνάμεις της «αντιτρομοκρατίας», αλλά και τις εφεδρείες της.
Ο διορισμός του Μυλωνά, συνηγόρου του Γιωτόπουλου, με τη γνωστή λασπολογική (και όχι μόνο) συμπεριφορά του στη δεύτερη δίκη της 17Ν, από εκτός της δίκης παράγοντες ως «συνηγόρου» του Κανά, δείχνει ότι το βασικό ζητούμενο είναι η συνέχιση της δαιμονολογίας και της διασποράς ψευδών και σπιλωτικών κατηγοριών, που είναι ό,τι επιδιώκει το «αντιτρομοκρατικό» επιτελείο, γιατί η ανάγκη του καθεστώτος για απαξίωση των ενόπλων οργανώσεων είναι διαχρονικά επιτακτική.
Ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτή την ανάγκη υπηρέτησε και υπηρετεί ο Γιωτόπουλος. Χρησιμοποίησε την παλιά μέθοδο της πρακτορολογίας, της σπίλωσης, της λάσπης, των αναπόδεικτων ισχυρισμών, των αισχρών ψεμάτων. Πονηρός, όμως, δεν βγήκε ο ίδιος να τα πει. Χρησιμοποίησε αχυρανθρώπους, που τους γράφει και τα κείμενα, ενώ δεν δυσκολεύτηκε να βρει προσβάσεις σε δυο εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, τα ΝΕΑ και την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, όπου δημοσιεύτηκαν και δημοσιεύονται κείμενα των αχυρανθρώπων, που βρώμικα και ανήθικα επιτίθενται εναντίον των δύο ανθρώπων που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για τις οργανώσεις τους και υπερασπίζονται τις επιλογές τους.
Δεν γνωρίζω, αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος και οι αχυράνθρωποί του συνεργάστηκαν με τους μηχανισμούς, αν περίμεναν αυτός και οι αχυράνθρωποί του κάποια ευνοϊκή μεταχείρηση ή αν πρόκειται για την προσωπική τους εκτόνωση λόγω φυλακής. Ο,τι και να ισχύει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο κι αυτό είναι που μετράει, αυτό είναι που θα καταγράψει η Ιστορία.
Υπάρχουν αλληλέγγυοι; Ανοργάνωτοι δεκάδες χιλιάδες, όπως μπορώ να συμπεράνω ακόμη και σήμερα από την προσωπική συμπεριφορά τους προς το πρόσωπο μου, όπου βρεθώ. Στο καφενείο, στις πορείες, στις πόλεις που κάνω κάποιες ομιλίες, στους γνωστούς γνωστών μου που μου στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης. Οργανωμένοι, μερικές δεκάδες που ανήκουν σε συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου και αρκετοί ανεξάρτητοι που με συνέπεια από το 2002 μέχρι σήμερα κάνουν πολιτική πρακτική αλληλεγγύης στους δικαζόμενους και στους καταδικαζόμενους πολιτικούς κρατούμενους.
Είναι όμως θλιβερό το φαινόμενο των ισορροπιών, των ίσων αποστάσεων, της εξίσωσης συκοφαντών και συκοφαντούμενων, της άρνησης μιας καθαρής πολιτικής τοποθέτησης απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο, που χαρακτήρισε και εξακολουθεί να χαρακτηρίζει το οργανωμένο κίνημα αλληλεγγύης σε όλη τη διαδρομή του. Οι επαναστατικοί αυτοπροσδιορισμοί και η ανάλογη φρασεολογία δε βρήκαν το αντίστοιχό τους σε μια καθαρή στάση. Ετσι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έμειναν αναπάντητες οι συκοφαντίες και λασπολογίες, ακόμα και όταν αυτές στράφηκαν εναντίον προσώπων και συλλογικοτήτων που συμμετείχαν στο κίνημα αλληλεγγύης.
Το χειρότερο είναι ότι αυτό το ίδιο το κίνημα αλληλεγγύης άρχισε να φυλλοροεί και να εξανεμίζεται. Μόλις τελείωσε η δεύτερη δίκη της 17Ν είχαμε αποκηρύξεις, άλλες κρυφές και άλλες φανερές, όχι μόνο του «ένοπλου» αλλά και της αλληλεγγύης. Κάποιοι άλλοι είχαν φροντίσει να εξαφανιστούν από νωρίς, να μην εμφανιστούν ποτέ στο κίνημα αλληλεγγύης. Δεν ήξεραν την αλήθεια; Φυσικά και την ήξεραν, όμως το «ένοπλο» τους καθόταν στο στομάχι, φοβόντουσαν για τα μαγαζάκια τους, για τον «ηγετικό τους ρόλο» και βρήκαν τη «δικαίωσή τους» μέσα στο κλίμα της τρομοϋστερίας και της αποθέωσης της κρατικής καταστολής.
Οι πολιτικοί κρατούμενοι έγιναν τέτοιοι από τη συμμετοχή τους σε μια μορφή του κινήματος ή από την εμπλοκή τους εκ μέρους των κατασταλτικών μηχανισμών. Το ζήτημα των πολιτικών κρατούμενων το κίνημα οφείλει να το αντιμετωπίσει από πολιτική άποψη. Δεν μπορεί παρά να αποτελέσει τμήμα της γενικότερης πολιτικής δουλειάς της κάθε συνιστώσας του. Αλλά και οι ίδιοι οι πολιτικοί κρατούμενοι, όπως και οι πρώην πολιτικοί κρατούμενοι επίσης, οφείλουν να συμμετέχουν στην πολιτική δουλειά. Αν το κίνημα δεν το κάνει, αν και οι ίδιοι οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν το κάνουν, θα έχουμε προσφέρει άλλη μια νίκη στον αντίπαλο.
Τα ΜΜΕ δεν ενδιαφέρονται για τη νέα δίκη του ΕΛΑ. Δεν πουλάει σαν θέμα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα δημοσιεύουν ό,τι λασπολογικό γράμμα θα τους διοχετεύεται. Σε ό,τι με αφορά, η ηθική του επαναστάτη και οι παμπάλαιοι κανόνες προσδιόρισαν και προσδιορίζουν το πως στέκομαι μπροστά στους διωκτικούς μηχανισμούς. Η στάση μου και σε αυτή τη δίκη είναι προφανής και εύκολη. Θα υπερασπιστώ τις επιλογές μου, θα αναδείξω το πολιτικό περιεχόμενο της υπόθεσης, θα βοηθήσω, όπως και στις δύο προηγούμενες δίκες, να καταρριφθεί το κατηγορητήριο σε βάρος των άλλων κατηγορουμένων, καθώς και οι σκοπιμότητες που αυτό εξυπηρετεί.
Χρήστος Τσιγαρίδας
