Μια λέξη. Μια τόσο δα λεξούλα. Κι όμως, ήταν αυτή που οδήγησε σ’ ένα… αμεσοδημοκρατικό πραξικόπημα στην οιονεί Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος. Η Συνέλευση είχε πάρει απόφαση να καλέσει σε περικύκλωση και αποκλεισμό της Βουλής στις 15 Ιούνη. Η απόφαση καλούσε σε διαδήλωση «ενωτικά και συλλογικά». Κάποιοι πρότειναν να προστεθεί η λέξη «ειρηνικά», όμως στην ψηφοφορία που έγινε η πρόταση καταψηφίστηκε.
Αυτά στις 2 Ιούνη. Γιατί στις 11 Ιούνη «κάποιοι» επανήλθαν και με άψογες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες προσπάθησαν να προσθέσουν το «ειρηνικά». Χωρίς να πουν ανοιχτά ότι επιδιώκουν την τροποποίηση της προηγούμενης απόφασης, με το πρόσχημα ενός καινούργιου ψηφίσματος, προσέθεσαν στη ζούλα το «ειρηνικά». Ελα, όμως, που δεν μάσησαν όλοι. Υπήρξε αντίδραση και στη σχετική ψηφοφορία και η νέα πρόταση δεν περνούσε. Οι «συντονιστές», όμως, με πρόσχημα ότι από τα σηκωμένα χέρια δεν βγαίνει ασφαλής εκτίμηση για τα υπέρ και τα κατά, επανέλαβαν την ψηφοφορία τέσσερις φορές, αντί να μείνουν στην παλιά διατύπωση. Μέχρι που βαρέθηκαν κάποιοι, δεν σήκωσαν τα χέρια και το «ειρηνικά» προστέθηκε, προς δόξαν των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών.
Προς τι η εμμονή με τη λε- ξούλα; Δεν καταλάβαιναν, άραγε, ότι έτσι προσέφεραν άλλοθι στην αστυνομία να επιτεθεί στους συγκεντρωμένους; Οχι ότι το χρειαζόταν η Αστυνομία, το χρειαζόταν όμως η αστική προπαγάνδα και το χρησιμοποίησε, για να παρουσιάσει τους «αγανακτισμένους» ως ειρηνικούς και τους υπόλοιπους σαν… προβοκάτορες.
