Πριν τις εκλογές του 2004, ήταν ο Καραμανλής που έταζε τα πάντα στους μπουχτισμένους από την πολιτική των κυβερνήσεων Σημίτη εργαζόμενους. Οταν τον ρω- τούσαν πού θα βρει τα χρήματα, απαντούσε ότι θα εξοικονομήσει 10 δισ. ευρώ από τις σπατάλες του ΠΑΣΟΚ. Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε πλέον όλοι. Τα ταξίματα πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων (θυμόσαστε τη «μονιμοποίηση των 250.000 συμβασιούχων;) και με μια «απογραφή» και μια κοινοτική επιτήρηση η κυβέρνηση «καθάρισε». Δυστυχώς, τα βρήκαμε χειρότερα απ’ όσο τα υπολογίζαμε, είπαν (για «καμμένη γη» είχε μιλήσει προ αρκετών ετών ο Α. Παπανδρέου, που πάντα έψαχνε πρωτότυπες εκφράσεις για να πει τα ίδια πράγματα).
Πέντε χρόνια μετά, ο Παπανδρέου παίρνει τη θέση του Καραμανλή. Τάζει κι αυτός τα πάντα κι όταν τον ρωτούν πού θα βρει τα χρήματα, απαντά ότι θα τα βρει από τις φοροαπαλλαγές που έκανε στις επιχειρήσεις η κυβέρνηση Καραμανλή. Η πλάκα είναι πως όταν τον ρώτησαν συγκεκριμένα (αφού είχε προηγηθεί η γενικόλογη ερώτηση από ένα «παπαγαλάκι» και είχε όλη την άνεση να πει τις παπαρολογίες του) αν θα αυξήσει το συντελεστή φορολόγησης κερδών, που η ΝΔ μείωσε από το 35% στο 25%, απάντησε: «Πράγματι, δεν μιλήσαμε για την αύξηση των συντελεστών, μιλήσαμε για άλλες μορφές φορολόγησης και, βεβαίως, παραμένουμε στη βασική αρχή, ότι όποιος έχει μεγαλύτερα εισοδήματα, όποιος έχει μεγαλύτερη φοροδοτική ικανότητα, θα έχει να πληρώσει και αυξημένους φόρους στο ελληνικό κράτος». Και συνέχισε με κάτι παπαριές περί «φορολογικής συνείδησης», «point system» και δε συμμαζεύεται. Για να μη δημιουργηθεί, μάλιστα, καμιά παρεξήγηση και τα πάρουν στο κρανίο οι καπιταλιστές, βγήκε η «τσαρίνα» Λ. Κατσέλη στην τηλεόραση και ξεκαθάρισε ότι «στο 25% δεν αυξάνεις τη φορολογία». Τελεία και παύλα.
Την παπαρολογία, βέβαια, και την αδυναμία επιχειρηματολόγησης επί του συγκεκριμένου τα ‘πιασε η κυβέρνηση και ο Αλογοσκούφης έβαλε τους επιτελείς του να κάνουν λογαριασμούς για το πόσο «κοστίζουν» οι υποσχέσεις Γιωργάκη, ώστε να τον βγάλει αναξιόπιστο. Η ανταπάντηση του Παπακωνσταντίνου ήταν πραγματικό περιβόλι. Η πλάκα γύρισε από την άλλη μεριά και άρχισε να παίζει τον… παραδοσιακό σκοπό της «αύξησης των εσόδων και της πάταξης της φοροδιαφυγής», που τα παραμέλησε η ανίκανη κυβέρνηση της ΝΔ. Μ’ άλλα λόγια, ίδια θα παραμείνει στην ουσία η πολιτική, όμως οι ικανοί και έντιμοι Πασόκοι θα εξασφαλίσουν και χρήματα για τους φτωχούς (άλλωστε, όλα τα μέτρα που εξήγγειλε ο Γιωργάκης θύμιζαν παροχές πτωχοκομείου).
Γεγονός είναι πάντως, ότι οι Πασόκοι χαμογέλασαν για πρώτη φορά μετά από χρόνια, καθώς είδαν τα δυο πρώτα γκάλοπ να τους φέρνουν μπροστά από τη ΝΔ. Εκείνο που μέτρησε δεν ήταν τόσο οι υποσχέσεις του Γιωργάκη, όσο η αγανάκτηση από τη φορομπηχτική πολιτική της κυβέρνησης, που συνοδεύεται από τη μπόχα των σκανδάλων. Την περίπτωση Βουλγαράκη την έχει πληρώσει ακριβά ο Καραμανλής. Τον στήριξε, τη στιγμή που αυτός καμάρωνε για τις μπίζνες του και τις off shore εταιρίες που έστηνε για να αποφύγει τη φορολογία. Οταν τον έδιωξε, ήταν πλέον αργά. Η ζημιά είχε γίνει. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση Ρουσόπουλου-Ζαχαρέα. Είπε στη Θεσσαλονίκη τις παπαριές του για το… ρόλο της σύγχρονης γυναίκας και μερικές μέρες αργότερα η Ζαχαρέα πήρε εντολή να αποσυρθεί στα καθήκοντα της συζύγου και μητέρας, μπας και φύγει λίγο η πίεση από τον πρωθυπουργό. Ευτυχώς που δεν ήταν υπουργός ο Παυλίδης, γιατί θ’ αναγκαζόταν να τον διώξει κι αυτόν.
Εκείνο που αναρωτιούνται όλοι είναι αν το πουλόβερ θα μπαλωθεί ή θα συνεχίσει να ξηλώνεται κι άλλο. Ο Καραμανλής είναι πιο αδύναμος πολιτικά από κάθε άλλη φορά, οι υπουργήσιμοι έχουν ξεσαλώσει, η κοινοβουλευτική ομάδα βράζει και μόνο μ’ έναν ανασχηματισμό μπορεί να βουλώσει στόματα. Μην αποκλείετε να δούμε σύντομα τη… μεγαλύτερη κυβέρνηση των τελευταίων ετών, προκειμένου να βολευτούν όσο γίνεται περισσότεροι.
Και μ’ έναν σαρωτικό ανασχηματισμό, όμως, ο Καραμανλής δε μπορεί να αισθάνεται σίγουρος. Γιατί η καπιταλιστική κρίση οξύνει τον ανταγωνισμό, επιταχύνει τις ανακατατάξεις, διαλύει συνεχώς συμμαχίες και δημιουργεί νέες. Σ’ ένα τέτοιο ρευστό και ασταθές περιβάλλον καμιά κυβέρνηση δε μπορεί να είναι σίγουρη ότι δε θα δει κι άλλα άπλυτά της να βγαίνουν στη φόρα, προκειμένου να διευθετηθούν παρασκηνιακά διάφορες μπίζνες. Εκεί που νομίζουν ότι τα διευθέτησαν όλα και πέτυχαν ειρήνη, διαπιστώνουν ότι δεν είχαν πετύχει παρά μια πολύ σύντομη εκεχειρία.
Πέρα απ’ αυτό, το μεγάλο ερωτηματικό για την κυβέρνηση είναι η εργαζόμενη κοινωνία και η νεολαία της. Οχι ως ψηφοφόροι, αλλά ως θύματα της κρίσης. Θα υπάρξει και από εδώ και μπρος η νηνεμία (με τις μικρές μπόρες) που υπήρχε ως τώρα; Πώς μπορεί να είναι σίγουρος ο Καραμανλής γι’ αυτό, όταν τα πράγματα θα σφίξουν πιο πολύ, τα εισοδήματα θα εξανεμίζονται και οι άνεργοι θα πολλαπλασιάζονται και θα είναι αναγκασμένοι να ζουν σε βάρος των οικογενειών τους;
Γι’ αυτό και εκείνο που είναι αναγκασμένοι να σχεδιάσουν στο Μαξίμου είναι εκλογές όσο γίνεται πιο γρήγορα, για ν’ αρπάξουν μια ακόμα τετραετία. Η κυβέρνηση έχει το πλεονέκτημα να ορίζει το χρόνο των εκλογών και πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι ο Καραμανλής με το στενό επιτελείο του Μαξίμου αυτό κυρίως μελετούν. Περιμένουν μια μικρή ανάπαυλα, μια γκέλα του ΠΑΣΟΚ που θ’ αλλάξει τα δημοσκοπικά δεδομένα, για να προχωρήσουν σε εκλογές και να πάνε σε επαναληπτικές, αφού με τα σημερινά δεδομένα αυτοδυναμία δεν προκύπτει. Αλλιώς, θα εξαντλήσει την τετραετία.
Το σκηνικό μόνο «από τα κάτω» μπορεί ν’ αλλάξει. Αν δεν υπάρξει ανάπτυξη και όξυνση της ταξικής πάλης, το σύστημα θα βρει διέξοδο κι αν όχι διέξοδο θα βρει τρόπο να διαχειριστεί την κρίση του με τον καλύτερο γι’ αυτό τρόπο.
► Ρωτήθηκε ο ΓΑΠ (από το «Ριζοσπάστη») πότε προβλέπει να δημιουργήσει την ανθρώπινη κοινωνία που επαγγέλεται, δεδομένου ότι επικρότησε τη σύμβαση που υπέγραψε η ΓΣΕΕ με τους βιομήχανους για αυξήσεις 1 ευρώ τη μέρα. Και τι απάντησε; Οτι «η ΓΣΕΕ είναι ένας ανεξάρτητος και ακηδεμόνευτος συνδικαλιστικός φορέας, η οποία έχει κάθε λόγο να διεκδικεί το καλύτερο. Θεωρώ ότι είναι θετικό που μπορούν οι κοινωνικοί εταίροι να κάθονται στο ίδιο τραπέζι και χωρίς παρεμβάσεις τρίτων να βρίσκουν λύσεις»!!!
► Ρωτήθηκε ο ΓΑΠ πώς υπόσχεται «άμεση μείωση των κρατικών τιμολογίων», όταν οι ΔΕΚΟ ιδιωτικοποιούνται. Αφού σημείωσε ότι η ερώτηση είναι «σωστή» και η ιδιωτικοποίηση που προωθεί η κυβέρνηση «τουλάχιστον σε σχέση με τις μεγάλες, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις, που είναι η ενέργεια και τα δίκτυα επικοινωνίας, όπως και κάποιες βασικές συγκοινωνίες» είναι «λάθος» και ότι το ΠΑΣΟΚ θέλει «τα δίκτυα τα οποία υπάρχουν να είναι, με τη μία ή την άλλη μορφή, πάντως, υπό δημόσιο έλεγχο» (πώς θα τα πάρει, όμως, δεν είπε), απάντησε ότι η λύση είναι «με την κείμενη νομοθεσία, να χτυπηθεί το όποιο καρτέλ, να ισχυροποιηθεί ο υγιής ανταγωνισμός, να ελεγχθεί η κερδοσκοπία, την οποία ζει πια ο ελληνικός λαός»!!!
► Τι φταίει για τις εξευτελιστικές συντάξεις, που παρουσιάστηκαν για μια ακόμη φορά με στατιστική εικόνα από την ΠΟΠΟΚΠ; Κατά τον Θ. Ρουσόπουλο φταίει… η διεθνής συγκυρία που είναι δύσκολη! Κι όταν η διεθνής συγκυρία δεν ήταν δύσκολη, όταν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης καμάρωναν για τους ρυθμούς ανάπτυξης, τι έγινε, γιατί δεν άλλαξε η εικόνα; Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αρνείται να ακολουθήσει αυτή τη λογική και επιμένει: «Αν κάποιος θεωρεί ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή διεθνής οικονομική κρίση, που αγγίζει και τη χώρα μας, επιτρέψτε μου να πω ότι δεν παρακολουθεί την πραγματικότητα»!!!
► «Εχουμε μια κυβέρνηση που τα τελευταία χρόνια, δυο χρόνια τουλάχιστον, έχει ξεφύγει πέρα από κάθε όριο. Ξεπουλάει ό,τι βρει μπροστά της. Ξεπουλάει τον εθνικό πλούτο. Ξεπουλάει το δημόσιο πλούτο. Εφαρμόζει μια σκληρή άδικη κοινωνικά πολιτική ενάντια στους εργαζόμενους, στους χαμηλόμισθους, στους χαμηλοσυνταξιούχους. Ενάντια στη νέα γενιά που βγαίνει στην αγορά εργασίας με πολύ χαμηλότερες δυνατότητες απ΄ ότι η προηγούμενη. Ενάντια σε όλους όσους περνάνε πάρα πολύ δύσκολα. Και την ίδια στιγμή, ευνοεί το μεγάλο κεφάλαιο, που βλέπει τα κέρδη του να αυξάνονται με ραγδαίους, ιλιγγιώδεις ρυθμούς». Αυτά είπε στους εργαζόμενους της Εθνικής Ασφαλιστικής ο Α. Τσίπρας. Αφού, λοιπόν, το πρόβλημα εστιάζεται στην κυβερνητική πολιτική των δυο τελευταίων ετών (και όχι στον καπιταλισμό και τη διαχείρισή του απ’ όλες τις κυβερνήσεις), βουρ να γκρεμίσουμε τη ΝΔ από την κυβέρνηση. Κι αν χρειαστεί… κάνουμε και καμιά συνεργασία, κανέναν… αναγκαίο συμβιβασμό.
