Και ξαφνικά, εκεί που όλες οι πληροφορίες έλεγαν πως η υπόθεση επαναγοράς του δομημένου ομολόγου των 280 εκατ. ευρώ οδηγούνταν σε ναυάγιο, η JP Morgan με μια θεματική στροφή υπέγραψε με τις κυβερνητικές διοικήσεις των τεσσάρων ασφαλιστικών ταμείων σύμβαση επαναγοράς, καταβάλλοντας τους τόκους του δευτέρου τριμήνου της χρονιάς, που φαινόταν να αποτελεί το επίδικο σημείο.
Και μόνο το γεγονός ότι η αμερικάνικη τράπεζα δέχτηκε να πληρώσει τόκους πιστοποιεί ότι η απαίτηση καταβολής των τόκων ήταν νόμιμη και σύμφωνη με τα συναλλακτικά ήθη (όπως λένε). Επομένως, οι τόκοι του πρώτου τριμήνου, τους οποίους πλήρωσε το ελληνικό δημόσιο, με ρύθμιση που με διαδικασίες εξπρές ψήφισε η κυβέρνηση στη Βουλή, είναι ένα δώρο της κυβέρνησης όχι προς τα Ταμεία, όπως παρουσιάστηκε, αλλά προς την JPM, η οποία έπρεπε να πληρώσει και τους τόκους του πρώτου τριμήνου, όπως πλήρωσε αυτούς του δευτέρου.
Οσο για το ερώτημα, γιατί υπαναχώρησε -κυριολεκτικά στο παραπέντε- η αμερικάνικη τράπεζα και κατέβαλε τους τόκους του δευτέρου τριμήνου, ζήτημα στο οποίο μέχρι και την τελευταία στιγμή εμφανιζόταν ανένδοτη, η απάντηση δεν είναι δύσκολη: ήταν χοντρό το πακέτο. Και αυτό που μέχρι στιγμής έχει πάρει η JPM, που έχει προνομιακή σχέση με το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, και αυτό που θα πάρει μετά τις εκλογές, που ευελπιστεί ότι θα δώσουν και πάλι κυβέρνηση ΝΔ (σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι «συμφωνίες κυρίων» τηρούνται, διότι γίνονται επί τη βάσει… αμοιβαίου οφέλους).
