Κηδεία το βράδυ της Κυριακής 7 Νοέμβρη, μες στην καλή χαρά στις 14 Νοέμβρη. Για τον Γ. Παπανδρέου, λέμε, και τον τρόπο που μαζί με τη μικρή κλίκα των συνεργατών του χειρίστηκε τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών.
Την πρώτη Κυριακή, συνεδρίαζαν ένα 5ωρο για να δουν αν θα πάνε σε εκλογές ή όχι. Οπως γράφτηκε –χωρίς να διαψευστεί– τραπεζίτες του έστελναν μηνύματα να μην πάει σε εκλογές. Κοινοτικά στελέχη του διεμήνυαν τα ίδια, μέσω υπουργών. Το συγκρότημα του Mega (συγκροτήματα Μπόμπολα – Λαμπράκη) πίεζε φανερά μέχρι και την τελευταία ώρα. Ηταν φανερή η χαρά και η ανακού-φιση του Πρετεντέρη, όταν ο Παπανδρέου ανακοίνωσε ότι δεν πάει σε εκλογές. Γιατί όλ’ αυτά; Γιατί ήταν δεδομένο ότι το ΠΑΣΟΚ υπέστη μια συντριπτική ήττα και κανένας στα άντρα της πλουτοκρατίας δεν ήθελε ο Παπανδρέου να την κάνει σ’ αυτή τη φάση, βυθίζοντας το πολιτικό σύστημα σε κρίση. Πρέπει να διεκπεραιώσει πολλά ακόμα, πριν τον πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα.
Τη δεύτερη Κυριακή, με δεδομένη την απόφαση να μην πάνε σε εκλογές, περίμεναν μήπως πέσει μάννα εξ ουρανού. Και έπεσε. Οχι τόσο με τον Σγουρό, που έστω και οριακά θα κέρδιζε, αλλά με τον Καμίνη. Θυμόσαστε τι έγινε όταν το ΠΑΣΟΚ έψαχνε υποψήφιους για τις περιφέρειες και τους μεγάλους δήμους; Δεν μπορούσε να βρει πολιτικά στελέχη πρώτης γραμμής που να δεχτούν να χάσουν. Βρήκαν τελικά τον Καμίνη στην Αθήνα και τον Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, με τη βοήθεια και του Κουβέλη, τους οποίους αποδέχτηκαν σαν λύσεις ανάγκης. Αν έχαναν, η ήττα θα ήταν των υποψήφιων και όχι του ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο ίσχυε και για την περίπτωση του Τατούλη, που τον στήριξαν μαζί με το ΛΑΟΣ. Τελικά, οι τελειωμένοι, αυτούς που τους αποδέχτηκαν για να τους φορτώσουν την ήττα, νίκησαν! Εγινε αυτό που κανένας τους δεν περίμενε, ιδιαίτερα στην περίπτωση της Αθήνας. Και βέβαια, δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη.
Σε χρόνο ρεκόρ έστησαν ολόκληρη προπαγανδιστική εκστρατεία, με ντεκόρ τον Καμίνη και το εκλογικό του κέντρο.
Πρώτος κατέβηκε ο Ραγκούσης, για να δείξει πως αυτός ήταν ο στρατηγός της νίκης. Μετά κατέβηκε και ο Παπανδρέου (μετά της συζύγου). Το ότι μόνο καμιά εκατοστή άτομα κατέβηκαν για να πανηγυρίσουν μαζί με τον πρωθυπουργό της νίκης δεν τους προβλημάτισε. Η κάμερα έπαιρνε μόνο κοντινά πλάνα. Το ότι η αποχή στην Αθήνα έφτασε το 66% (από 57% στον πρώτο γύρο) και τα άκυρα-λευκά το 11% (8% στον πρώτο γύρο), το ότι στην περιφέρεια Αττικής η αποχή έφτασε το 58% (από 44%) και τα άκυρα-λευκά το 16% (από 9%) έδειχναν να μη το παίρνουν υπόψη τους. Εκείνο που τους ενδιέφερε είναι οι εντυπώσεις και όχι η ουσία. Σημασία είχαν οι ευτυχισμένες φάτσες του Καμίνη, του Σγουρού, του Ραγκού-ση, του Παπανδρέου και όχι τα πραγματικά ποσοστό των εκλεγμένων.
Πρώτος κατέβηκε ο Ραγκούσης, για να δείξει πως αυτός ήταν ο στρατηγός της νίκης. Μετά κατέβηκε και ο Παπανδρέου (μετά της συζύγου). Το ότι μόνο καμιά εκατοστή άτομα κατέβηκαν για να πανηγυρίσουν μαζί με τον πρωθυπουργό της νίκης δεν τους προβλημάτισε. Η κάμερα έπαιρνε μόνο κοντινά πλάνα. Το ότι η αποχή στην Αθήνα έφτασε το 66% (από 57% στον πρώτο γύρο) και τα άκυρα-λευκά το 11% (8% στον πρώτο γύρο), το ότι στην περιφέρεια Αττικής η αποχή έφτασε το 58% (από 44%) και τα άκυρα-λευκά το 16% (από 9%) έδειχναν να μη το παίρνουν υπόψη τους. Εκείνο που τους ενδιέφερε είναι οι εντυπώσεις και όχι η ουσία. Σημασία είχαν οι ευτυχισμένες φάτσες του Καμίνη, του Σγουρού, του Ραγκού-ση, του Παπανδρέου και όχι τα πραγματικά ποσοστό των εκλεγμένων.
Τι άλλαξε από τη μια Κυριακή στην άλλη; Η νομή της εξουσίας σε περιφέρειες και δήμους. Το ΠΑΣΟΚ πήρε 8 περιφέρειες (τις περισσότερες στο νήμα) και η ΝΔ 5. Πήρε και τους δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης, οπότε υπήρχε υλικό για να στηθεί –με τη βοήθεια και των καναλιών– σκηνικό νίκης. Τα νούμερα, όμως, είναι αμείλικτα κι αυτά που μετράνε είναι τα νούμερα της πρώτης Κυριακής, τα οποία δεν χρειάζεται να ξανασχολιάσουμε. Με βάση αυτά τα νού-μερα, ο Σγουρός έχει εκλεγεί με το 12% του εκλογικού σώματος, ο Καμίνης με το 11,2%, ο Μπουτάρης με το 16,8%, ενώ ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για τον εκλεκτό της ΝΔ Β. Μιχαλολιάκο που εκλέχτηκε με το 9,7% του εκλογικού σώματος.
Αν αξίζει να σημειώσουμε κάτι, σχετικό με τη λαϊκή αποδοχή του Παπανδρέου και της κυβέρνησής του, είναι πως τόσο ο ίδιος όσο και η Διαμαντοπούλου πήγαν πουρνό-πουρνό για να καταθέσουν στεφάνι στο Πολυτεχνείο. 9 η ώρα το πρωί, όταν ο φοιτητόκοσμος ακόμα δεν έχει κατέβει στο χώρο. Ο Παπανδρέου συνοδευόταν από καμιά κατοσταριά μπράβους, χωρίς Πασπίτες για ντεκόρ και συνθήματα, κυριολεκτικά πέταξε τα λουλούδια και έφυγε σχεδόν τρέχοντας. Σαν τον κλέφτη.
Μεγάλος νικητής και του δεύτερου γύρου των εκλογών ήταν η αποχή, που εκτινάχτηκε από το 39% στο 53,25% σε πανελλαδικό επίπεδο (περιφερειακές εκλογές). Αντίθετα, τα άκυρα-λευκά σημείωσαν μικρή άνοδο (στο 11,67% από 9,1%), σημάδι πως πολύς κόσμος επέλεξε την αποχή για να υποδηλώσει τη διαμαρτυρία του, την αποστασιοποίησή του από το αστικό πολιτικό σύστημα. Σε απόλυτους αρι-θμούς έχουμε 1.200.000 περισσότερους ψηφοφόρους, σε σχέση με τον πρώτο γύρο που απείχαν. Απείχαν, παρά τους εκβιασμούς και τα ψευτοδιλήμματα, που έφτασαν μέχρι και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Παπούλιας έκανε μια υβριστική δήλωση, κατηγορώντας όσους απείχαν ότι κάθονται στον καναπέ τους και δεν αγωνίζονται!
Αυτή η πρωτοφανής αποχή κατέστησε εντελώς αναξιόπιστη την εκλογή δημάρχων και περιφερειαρχών, όχι θεσμικά, αλλά κοινωνικά. Ο,τι και να λένε, όσο και να παριστάνουν τους αδιάφορους, όσο κι αν προσπαθούν με υποκριτικές δηλώσεις να παρουσιάσουν τους απέχοντες σαν παραστρατημένα παιδιά της δημοκρατίας, ξέρουν πολύ καλά ότι όλος αυτός ο κόσμος αποτελεί μια εν δυνάμει απειλή για το σύστημά τους. Πάνω απ’ όλα ξέρουν ότι δεν διαθέτουν εναλλακτικά εργαλεία για να επαναφέρουν αυτόν τον κόσμο στην πολιτική ορθότητα του κοινοβουλευτισμού. Κι αυτή είναι η ουσία.
Το κοινοβουλευτικό σύστημα δουλεύει με την τακτική του μαστίγιου και του καρότου. Τώρα, όμως, δεν έχει παρά μόνο μαστίγιο. Οι εντυπώσεις που προσπάθησε να δημιουργήσει το ΠΑΣΟΚ το βράδυ της Κυριακής είναι περισσότερο για εσωκομματική κατανάλωση. Τη Δευτέρα κατέφθασε η τρόικα, την Τρίτη οι εκλογές είχαν κιόλας ξεχαστεί, την Τετάρτη κατέστη σαφές ότι η τρόικα σφίγγει τα λουριά και τιμώρησε την κυβέρνηση Παπανδρέου με την αναβολή της καταβολής της τρίτης δόσης για το Γενάρη και την Πέμπτη κατατέθηκε ένας φρικιαστικός κρατικός προϋπολογισμός, ενώ ήδη η κυβέρνηση κατέστησε σαφές ότι ζητά την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των 110 δισ., δηλαδή διαπραγματεύεται την επιμήκυνση του Μνημόνιου.
Ολα, λοιπόν, θα κριθούν σε άλλο πεδίο και όχι στο πεδίο της κάλπης. Θα κριθούν στο πεδίο της ταξικής πάλης. Οταν ξεσπάσει η εργατική και νεολαιίστικη οργή στους δρόμους, αυθεντικά και όχι χειραγωγημένη από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τότε θα δει η κυβέρνηση πόσα απίδια βάνει ο σάκος. Τότε θα κριθούν και το Μνημόνιο και γενικότερα η πολιτική που επιβάλλει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο σε συνεργασία με την εγχώρια κεφαλαιοκρατία. Η κατάσταση ήδη μυρίζει μπαρούτι.
