Στον αστερισμό των σκανδάλων και πάλι. Πριν ησυχάσουμε από τη Βαβυλιάδα και τα «ροζ» της Εκκλησίας, το δικαστικό, που διευθετείται μέσα από μια ελεγχόμενη «κάθαρση», και αυτό των Ρεγκούζα-Ηλιάδη, ήρθε η αποπομπή από τηλεοράσεως του υποδιοικητή του ΙΚΑ και η «περιπέτεια» Μαντούβαλου να δώσουν νέα ώθηση στη σκανδαλολογία. Η πλάκα είναι πως στη νέα έκρηξη της σκανδαλολογίας δεν παίζει το ΠΑΣΟΚ. Δεν την υποκινεί αυτό, μέσω έστω φιλικών του ΜΜΕ. Οι ίδιοι οι δεξιοί φαίνεται να βγάζουν ο ένας τα μάτια του άλλου, όπως έγινε για παράδειγμα στην περίπτωση Μαντούβαλου, που πήγε να σηκώσει κεφάλι και τον κόντηναν, μόλις έφτασαν στα χέρια τους στοιχεία από το βίο και την πολιτεία του διάσημου δικηγορικού γραφείου που έχει στήσει στον Πειραιά.
Το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει καν σπέκουλα. ‘Η, όταν την κάνει, είναι ιδιαίτερα προσεκτικό, γιατί ξέρει ότι μπορεί εύκολα να γίνει μπούμερανγκ. Ο κόσμος δεν έχει ξεχάσει τα «πράσινα» σκάνδαλα και δεν θα δεχτεί εύκολα να εμφανίζονται ως αδιάφθοροι και αρχάγγελοι της κάθαρσης οι πρωταγωνιστές τους και εκείνοι που τα ευλογούσαν και τα συγκάλυπταν. Γι’ αυτό και ο Γιωργάκης αποφάσισε να λειτουργήσει με… εθνική ευθύνη, επισκεπτόμενος τον Κ. Στεφανόπουλο και προτείνοντάς του να αναλάβει επικεφαλής «επιτροπής προσωπικοτήτων» που θα καταπολεμήσει τη διαφθορά!
Ο Καραμανλής προς το παρόν σιωπά. Περιμένει να περάσει η μπόρα, να ησυχάσουν κάπως τα πράγματα και να κάνει ενδεχομένως κάποιες κινήσεις (ανασχηματισμό;), για να δείξει ότι ελέγχει την κατάσταση. Εκείνο που επιδιώκει είναι να μη φανεί ότι ενεργεί υπό την πίεση των αποκαλύψεων. Γι’ αυτό και δεν «έφαγε» τον Μπασιάκο, αλλά τον έβαλε τιμωρία, ενώ αποδεδειγμένα αυτός χρεώνεται μια μεγάλη πολιτική γκάφα που σκόρπισε πανικό στη χώρα. Στο παρασκήνιο, όμως, κάνει κινήσεις προσέγγισης με τους «βαρόνους των μίντια», που κατευθύνουν το παιχνίδι. Οπως αποκαλύφθηκε, η αποπομπή του υποδιοικητή του ΙΚΑ από τον υφυπουργό Αγγελόπουλο από το παράθυρο του δελτίου ειδήσεων του Alpha, έγινε κατόπιν συνεννόησης του Χατζηνικολάου με το μέγαρο Μαξίμου!
Είναι καθαρό ότι στη σκιά της σκανδαλολογίας και των μικρών ή μεγάλων αποκαλύψεων μαίνεται ο πόλεμος των ΜΜΕ και των μεγάλων καπιταλιστικών συμφερόντων που συνασπίζονται γύρω απ’ αυτά. Δεν είναι τυχαίο που στη σκανδαλολογία πρωταγωνιστεί το κανάλι του Κοντομηνά, ο οποίος θεωρεί ότι το Μαξίμου δεν τον στήριξε στον πόλεμο που ξεκίνησε εναντίον του ο Κουρής. Ούτε είναι τυχαίο που το Μαξίμου αναγκάστηκε να κάνει αυτή την εξευτελιστική συμφωνία, να αποκλείσει τον υποδιοικητή του μεγαλύτερου ασφαλιστικού οργανισμού της χώρας στη διάρκεια ενός δελτίου ειδήσεων, με συμφωνημένη ad hoc εμφάνιση ενός υφυπουργού σ’ αυτό.
Και βέβαια, δεν είναι τυχαία η ξαφνική ευαισθησία του εκδότη της «Ελευθεροτυπίας» Τεγόπουλου, που ξιφουλκεί ενάντια στη σκανδαλολογία και τις τηλεδίκες, θυμάται το τεκμήριο αθωότητας και άλλα τέτοια φιλελεύθερα, που αυτός και η φυλλάδα του τα έχουν τσαλαπατήσει χιλιάδες φορές. Βλέπετε, ο Ζούγκλας, με έγκριση προφανώς του Κοντομηνά, άρχισε τις βολές και κατά Τεγόπουλου, αποκαλύπτοντας λίγα από το βασίλειο του 090, μέσω του οποίου η τεγοπουλειάς Mediatel αρμέγει τους αφελείς και την πιτσιρικαρία. Ο Τεγόπουλος καταλαβαίνει ότι αυτές είναι μόνο οι πρώτες προειδοποιητικές βολές, τις οποίες μπορεί να διαδεχτεί η… επέλαση του ιππικού.
Είναι φανερό ότι η κατάσταση βρίσκεται ένα τσακ πριν την απόλυτη απώλεια του ελέγχου. Τα κέντρα που συγκρούονται είναι πολλά. Αστικά κόμματα, κλίκες μέσα στην κυβέρνηση και τη ΝΔ, ΜΜΕ και επιχειρηματικά λόμπι. Γι’ αυτό και πυκνώνουν οι φωνές που ζητούν να βρεθεί μια διευθέτηση, πριν βγάλουν μόνοι τους τα μάτια τους. Εχει γίνει κι άλλες φορές αυτό. Εφτασαν στο χείλος της… αναρχίας, επενέβησαν οι πιο ψύχραιμοι, έγιναν συμφωνίες, μοιράστηκε η πίτα και ο καθένας επέστρεψε στα συνήθη καθήκοντά του. Κάποια τέτοια συμφωνία προσδοκούσε και ο Μαντούβαλος, γι’ αυτό και έκανε λόγο για χωρίς έλεος πόλεμο από τους εσωκομματικούς ανταγωνιστές του στον Πειραιά. Ελεος ζητούσε, πλην όμως οι άλλοι το κράτησαν… μανιάτικο.
Πώς θα μάθουμε ότι κλείστηκαν οι πρώτες συμφωνίες; Οταν δούμε να πέφτει ο τόνος και ο Καραμανλής να κηρύσσει την επιστροφή στη στρατηγική των… μεταρρυθμίσεων. Εκείνοι που κριτικάρουν την κυβέρνηση για υποταγή στην τηλεδημοκρατία (ο Τεγόπουλος για παράδειγμα) της ζητούν να επιστρέψει στις μεταρρυθμίσεις! Δηλαδή, να επιταχύνει το αντιλαϊκό και αντεργατικό της έργο!
Ετσι, ερχόμαστε στην ουσία. Κάποιοι από τους «βαρόνους των μίντια», που έχουν ασκήσει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, της προτείνουν γενικό κουκούλωμα των σκανδάλων, ανακωχή σε όλα τα μέτωπα και στήριξη στην πολιτική της. Στήριξη προσεκτική, βέβαια, που θα πάρει τη μορφή της… μη αντιπολίτευσης. Ετσι, η σκανδαλολογία λειτουργεί -πέρα από τις προθέσεις των πρωταγωνιστών της- και σαν ένας γιγάντιος μηχανισμός αποπροσανατολισμού. Η δημόσια συζήτηση απασχολείται αποκλειστικά με τον Μαντούβαλο και τη γριά που κατηγορείται ότι πήγε να δωροδοκήσει τον ιδιαίτερο του Γιακουμάτου (πέντε ανθρώπους για τα ρουσφέτια απασχολεί στο γραφείο του ο Μάκαρος) και όχι με την ανεργία, την ακρίβεια, τα εργοστάσια που κλείνουν, τη φορομπηξία, τη φτώχεια που βαθαίνει, την προετοιμαζόμενη αντιασφαλιστική ανατροπή.
O Kαραμανλής κατηγορείται (κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και την «αυλή» του) ότι έπεσε στο λάκο τον οποίο έσκαψε για το ΠΑΣΟΚ. Οτι έπαιξε επί μια τριετία με τη σκανδαλολογία, ότι ηθικολογούσε και ηθικοποιούσε την πολιτική και τώρα, αντιμέτωπος με τη σκανδαλολογία για τα στελέχη της δικής του κυβέρνησης, δεν μπορεί να ξεφύγει και μοιάζει εγκλωβισμένος. Οι δεξιοί ψελλίζουν ότι αυτή είναι η δική τους διαφορά από την προηγούμενη κυβέρνηση, ότι αποκαλύπτουν τα σκάνδαλα και τιμωρούν όχι μόνο τους ενόχους αλλά ακόμα και τους υπόπτους, όμως ξέρουν πολύ καλά ότι στην πράξη αυτό δεν ενδιαφέρει κανένα. Οτι εκείνο που περνάει στον κόσμο είναι το κλασικό «όλοι ίδιοι είναι, άμα πάρουν την κουτάλα», το οποίο, σε συνδυασμό με την πολιτική της κυβέρνησης και την αθέτηση των προεκλογικών της υποσχέσεων, δημιουργεί σημαντική πολιτική φθορά και θέτει εν αμφιβόλω το κέρδισμα της δεύτερης τετραετίας που μέχρι πριν μερικούς μήνες θεωρούνταν σίγουρο. Εκείνο που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι αυτή η κριτική στον Καραμανλή δεν διαβάζεται μόνο σαν κριτική αλλά και σαν πρόταση για σύναψη ανακωχής. Γιατί κατά βάθος οι Πασόκοι φοβούνται ότι μπορεί η κυβέρνηση, για να ξεφύγει από τις δυσκολίες της, να ξαναρχίσει να σκαλίζει δικές τους «ιστορίες», όπως με αποτυχημένο τρόπο προσπάθησαν να κάνουν ο Σπηλιωτόπουλος και ο Ζορμπάς τους πρώτους μήνες της κυβερνητικής θητείας της ΝΔ στο υπουργείο Αμυνας.
Από την άλλη, αν κανείς αποστασιοποιηθεί λίγο από την κουτσομπολίστικη πλευρά της σκανδαλολογίας και μπει στην ουσία αυτών που αποκαλύπτονται, θα διαπιστώσει τη γενική σαπίλα του συστήματος. Ενα κουβάρι είναι όλοι. Μεγαλοκαπιταλιστές, λαμόγια της πιάτσας, άρχοντες του υποκόσμου με κοστούμι και γραβάτα, δικαστικοί, χρυσοποίκιλτοι δεσποτάδες, πολιτικοί. Μόλις σκάσει μια «φούσκα» τους βρίσκεις όλους από κάτω και δυσκολεύεσαι να βρεις ποιοι δεν είναι «λερωμένοι».
Ας αναρωτηθούμε από πού ξεκινούν όλ’ αυτά. Ξεκινούν άραγε από την εξουσιομανία και τη φιλοχρηματία ορισμένων; Είναι δηλαδή προσωπικό πρόβλημα κάποιων, που αν πάνε στη μπάντα όλα θα βαδίζουν κατ’ ευχή; Αυτή την απατηλή εικόνα θέλουν να περάσουν στον ελληνικό λαό. Ο πυρήνας, όμως, είναι το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά, για όποιον δεν φορά παρωπίδες. Ποιο είναι το κίνητρο που κινεί την οικονομία, την κοινωνία, την πολιτική; Είναι μήπως η διάθεση προσφοράς, η κοινωνική ευθύνη, η εξυπηρέτηση του λαού;
Οχι βέβαια, το μόνο κίνητρο είναι το κέρδος. Οι καπιταλιστές κάνουν τα πάντα για να εκτοπίσουν τους ανταγωνιστές τους.
Σ’ αυτή τους την προσπάθεια «μισθώνουν» ανθρώπους από όλα τα κέντρα εξουσίας. Κι αυτοί δέχονται να «μισθώσουν» τον εαυτό τους, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αυξήσουν τα προσωπικά τους κέρδη (αυτοί δεν διαθέτουν επιχειρήσεις, βλέπετε), να ανελιχτούν στην ιεραρχία, να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη. Γι’ αυτό και σ’ αυτό το σύστημα δεν χωράει κάθαρση. Η διαφθορά, δηλαδή η παρέκκλιση από τα νόμιμα, οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, θα αποτελεί πάντοτε συνοδευτικό στοιχείο του καπιταλισμού.
Οχι βέβαια, το μόνο κίνητρο είναι το κέρδος. Οι καπιταλιστές κάνουν τα πάντα για να εκτοπίσουν τους ανταγωνιστές τους.
Σ’ αυτή τους την προσπάθεια «μισθώνουν» ανθρώπους από όλα τα κέντρα εξουσίας. Κι αυτοί δέχονται να «μισθώσουν» τον εαυτό τους, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αυξήσουν τα προσωπικά τους κέρδη (αυτοί δεν διαθέτουν επιχειρήσεις, βλέπετε), να ανελιχτούν στην ιεραρχία, να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη. Γι’ αυτό και σ’ αυτό το σύστημα δεν χωράει κάθαρση. Η διαφθορά, δηλαδή η παρέκκλιση από τα νόμιμα, οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, θα αποτελεί πάντοτε συνοδευτικό στοιχείο του καπιταλισμού.
