Εθνικισμός, κοσμοπολιτισμός και πολιτικό παίγνιο

Αυτά που έγιναν την περασμένη Τρίτη στη Βουλή, απ' αφορμή τροπολογία που αφορούσε εμμέσως το μειονοτικό ζήτημα στη Θράκη, ήταν ένα πολιτικό παιχνίδι. Πίσω από το πολιτικό παιχνίδι, όμως, υπάρχει η ουσία και μ' αυτήν πρέπει να ασχοληθούμε.
 
Ο Κοντονής κατέθεσε μια τροπολογία, που θα μπορούσε να την έχει καταθέσει και η συγκυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων, γιατί επί των ημερών της βγήκαν οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σχετικά με το δικαίωμα της Τουρκικής Ενωσης Ξάνθης να φέρει αυτόν τον τίτλο. Η τροπολογία απλώς έδινε το δικαίωμα στην ΤΕΞ να ξανακάνει προσφυγή στα ελληνικά δικαστήρια, τα οποία θα έχουν και τον τελικό λόγο. Δηλαδή, θα απορρίψουν και το νέο αίτημα (αμφιβάλλει κανείς γι' αυτό;).
 
Ομως, πέρα από τους νεοναζί που επιδόθηκαν σ' ένα υστερικό φασιστικό σόου, αντίθετο στην άνευ ουσίας τροπολογία Κοντονή ήταν και το κόμμα του Καμμένου. Και είχε φροντίσει να κάνει γνωστή αυτή τη θέση του, με δηλώσεις έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας.
 
Το ΠΑΣΟΚ βρήκε μια καλή ευκαιρία για να χτυπήσει τον κυβερνητικό συνασπισμό. Από την αρχή της συνεδρίασης ακόμα, ο εισηγητής του Παπαθεοδώρου ξεκαθάρισε: «Αν στα άρθρα και τις τροπολογίες που εισηγείστε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Συγκυβέρνησης, δεν έχετε την απαιτούμενη κυβερνητική πλειοψηφία, να γνωρίζετε ότι δεν θα βρείτε σε εμάς καμμία στήριξη ώστε να αναπληρώσετε με τις δικές μας ψήφους την ετερόκλητη συμφωνία συμφερόντων που συνδέει τη συμμαχία των δύο κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Επομένως, σας ζητάμε σήμερα να αποσύρετε τις σχετικές ρυθμίσεις και αφού πείσετε τους εταίρους σας στην Κυβέρνηση να τις υπερψηφίσουν, τότε ευχαρίστως θα τις υπερψηφίσουμε κι εμείς. Εμείς, αντίθετα με τους συνεταίρους σας, πιστεύουμε ότι πρέπει να υπερψηφιστεί η συγκεκριμένη διάταξη». Στην ίδια γραμμή προσχώρησε και η ΝΔ που συνειδητοποίησε ότι πράγματι υπάρχει πολιτικό «ψωμί» σ' αυτή την υπόθεση.
 
Ο εισηγητής των ΑΝΕΛ Παπαχριστόπουλος, έχοντας μόλις γυρίσει φρέσκος-φρέσκος από το μπάνιο στη Βούλα (ποιο απαγορευτικό του υπουργείου Υγείας, τώρα, δεν ξέρει ο Παπαχριστόπουλος;), το έριξε στο παρακαλετό. Πρώτα προς την αντιπολίτευση, από την οποία ζήτησε να ψηφίσει τη διάταξη που δε θα ψήφιζαν οι ΑΝΕΛ («είναι σεβαστή αυτή η άποψη. Νομίζω ότι ο καθένας επιλέγει τον τρόπο που θα αντιπολιτεύεται, αλλά θα μου επιτρέψετε να πω ότι δεν θεωρώ ότι είναι αξιόπιστη επιλογή»). Μετά προς τον υπουργό: «Δεν μονοπωλούμε την αλήθεια εμείς, ούτε διεκδικούμε το αλάθητο. Ξέρουν όμως όλοι ότι έχουμε μια ευαισθησία στα εθνικά θέματα» (οι άλλοι είναι προφανώς εθνικά αναίσθητοι).  θα ήθελα να παρακαλέσω τον κύριο Υπουργό να ξαναδεί αυτό το θέμα.
 
Εμείς έχουμε μια ευαισθησία εκεί. Πιστεύουμε ότι αγγίζει κάποια εθνικά θέματα. Ξαναλέω ότι δεν μονοπωλούμε την αλήθεια, ούτε διεκδικούμε το αλάθητο. Είναι παράκληση αγάπης να ξαναδεί αυτήν την τροπολογία. Νομίζω ότι θα μας δώσει και εμάς την ευκαιρία να τη δούμε έτσι με πιο ώριμα μάτια. Να είστε σίγουροι πάντως ότι η Κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση ούτε μια στο δισεκατομμύριο».
 
Η ώρα περνούσε και ο Κοντονής δεν έκανε τίποτα. Μέχρι που συνειδητοποίησε ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να ψηφίσουν την τροπολογία, αν δεν την ψηφίσουν και οι ΑΝΕΛ. Ο Θεοχαρόπουλος του το είπε κατάμουτρα: «Με την κυβερνητική πλειοψηφία, κύριε Υπουργέ, θα πρέπει να φέρνετε αυτήν την απόφαση και οποιαδήποτε απόφαση έχετε στην Ολομέλεια της Βουλής. Δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτό που συνέβη στο σύμφωνο συμβίωσης, αυτό που συνέβη στο τζαμί, αυτό που συνέβη σε πάρα πολλές περιπτώσεις μέχρι τώρα, δηλαδή να μην έχετε την κυβερνητική πλειοψηφία, να έρχεστε εδώ και να ζητάτε από εμάς -να μην ζητάτε μάλλον, να θεωρείτε δεδομένο- ότι χωρίς να έχετε την κυβερνητική πλειοψηφία, θα παίρνετε στήριξη σε αυτά τα θέματα». Το ίδιο και ο Κουμουτσάκος που πήρε το λόγο μόνο γι' αυτό το ζήτημα: «Το ότι η τροπολογία αυτή έχει μείζονες εθνικές προεκτάσεις και διαστάσεις δεν είναι μόνο δική μας ανάγνωση, είναι και του κυβερνητικού σας εταίρου, του οποίου ο εκπρόσωπος εδώ σας πρόσβαλε, κύριε Υπουργέ, κατά πρόσωπο. Διότι τι είπε; «Εμείς δεν το ψηφίζουμε, γιατί έχουμε εθνικές ευαισθησίες». Εμμέσως, λοιπόν, τι σας είπε; Οτι εσείς το φέρατε, γιατί δεν έχετε εθνικές ευαισθησίες. Και το ανέχεστε! Κύριε Υπουργέ, έχετε την κυβερνητική πλειοψηφία μαζί σας στην τροπολογία αυτή; Είναι η κυβερνητική πλειοψηφία παρούσα; Είναι πίσω από αυτή την τροπολογία; Αν δεν την έχετε, γιατί τη φέρατε; Πού επενδύετε; Επενδύετε στην υπεύθυνη στάση της Αντιπολίτευσης για να παρακάμψετε την ανεύθυνη του κυβερνητικού σας εταίρου; Πού ακούστηκαν αυτά τα πράγματα; Τέρμα αυτό το παιχνίδι. Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, μία που θα βολεύει τον κυβερνητικό σας εταίρο και μία που δεν θα τον βολεύει, αλλά θα περνάνε τα νομοθετήματα με την υπεύθυνη στάση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Τέρμα αυτό το παιχνίδι!».
 
Και τότε ο Κοντονής άρχισε να σκούζει, κυριολεκτικά εκτός εαυτού. Ενώ η αντιπολίτευση έλεγε πως θα ψήφιζε την τροπολογία αν την ψήφιζε ολόκληρη η κυβερνητική πλειοψηφία, ο Κοντονής την κατηγορούσε ότι δεν μιλά για την ουσία.  Προσπάθησε να σπεκουλάρει ακόμα και με το παραλήρημα των νεοναζί, υπαινισσόμενος ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ακολουθούν τον ίδια δρόμο. Θεώρησε απόλυτα φυσιολογικό να μην ψηφίζουν οι ΑΝΕΛ και κατηγόρησε την αντιπολίτευση για «καραγκιοζιλίκια», αντιδιαστέλλοντας τη στάση της μ' αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ που σαν «υπεύθυνο κόμμα» είχε ψηφίσει το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη για τα ναρκωτικά.  Κυριολεκτικά εκτός εαυτού, έλεγε: «Να λέτε ότι συμφωνούμε, αλλά δεν ψηφίζουμε; Τί είσαστε; Πολιτικά σχιζοφρενείς; Και το λέμε σε όλους. Δηλαδή, συμφωνούμε με αυτά που λέει η Κυβέρνηση, αλλά δεν τα ψηφίζουμε γιατί θέλουμε να δημιουργηθεί πολιτικό θέμα». Ξέχασε τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην προεδρική εκλογή του Δεκέμβρη του 2014, που έλεγε ότι καταψηφίζει  τον  Δήμα όχι  γιατί διαφωνεί με το πρόσωπο (άλλωστε, τον εξίσου δεξιό Παυλόπουλο εξέλεξε), αλλά επειδή θέλει να πέσει η κυβέρνηση και να γίνουν εκλογές.
 
Στο τέλος, έβαλε την ουρά στα σκέλια και ανακοίνωσε: «Εγώ, λοιπόν, ανταποκρινόμενος και στην έκκληση που έκανε ο κ. Παπαχριστόπουλος, ο εισηγητής των ΑΝΕΛ, θέλω να πω ότι θα δοθεί αυτό το χρονικό περιθώριο μιας εβδομάδας, δέκα ημερών. Εμείς θα αποσύρουμε τα δύο αυτά άρθρα και θα έρθουν άμεσα σε ψηφοφορία στο επόμενο νομοσχέδιο».
 
Την τιμή του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε να σώσει (λέμε τώρα) ο βουλευτής Αθανάσιος Παπαδόπουλος με τα εξής… καραγκιόζικα: «Και αυτά τα ζητήματα αφορούν και την αγνή σχέση μας με τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος που τον εκτιμώ, μας είπε ούτε λίγο ούτε πολύ, αγαπητέ Υπουργέ, ότι θα πρέπει να αποσύρουμε την τροπολογία, επειδή είναι αντίθετη με τις πατριωτικές ευαισθησίες των ΑΝΕΛ. Να είμαστε καθαροί. Σε ζητήματα που είναι θέματα αρχών, κάνουμε κι εμείς έκκληση και στον Πρόεδρο των ΑΝΕΛ και στην Κοινοβουλευτική τους Ομάδα. Γιατί ο Πρόεδρος των ΑΝΕΛ, ο κ. Καμμένος, είπε ότι “θα πάμε μαζί για να δώσουμε τη μάχη του έργου που κάνουμε στις επόμενες εκλογές“. Αυτό, όμως, με τέτοια τερτίπια, δεν πάει πολύ. Και νομίζω ότι αυτή η προειδοποίηση πρέπει να απευθυνθεί. Οι καθαρές κουβέντες κάνουν και τους καθαρούς φίλους».
 
Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σ' αυτά τα ζητήματα διαπνέεται από την ιδεολογία του κοσμοπολιτισμού. Δεν έχει πρόβλημα να αποφανθεί υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων (έτσι τα χαρακτηρίζει, όχι εθνικά δικαιώματα) των Τούρκων της Θράκης ή των Ρομά γενικώς. Δε θα έκανε ποτέ το ίδιο για τα εθνικά δικαιώματα των Βάσκων ή των Βορειοϊρλανδών, που δεν αποτελούν μειονότητες αλλά εθνότητες που ζητούν την αυτοδιάθεσή τους. Στην πραγματικότητα, αυτό που αναγνωρίζει ο κοσμοπολιτισμός είναι το «δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό», στο οποίο έχει δώσει καθαρά πολιτιστικό χαρακτήρα (είναι κάτι πολύ πιο πίσω από τη θεωρία της «πολιτιστικής αυτονομίας», που χρησιμοποιούνταν ως αντίδοτο στον αγώνα για εθνική αυτοδιάθεση στις αρχές του 20ού αιώνα).
 
Ο ελληνικός εθνικισμός, οχυρωμένος πίσω από τη Συνθήκη της Λωζάννης, που μιλά για μουσουλμανική μειονότητα, από τη μια καταγγέλλει το (υπαρκτό) γεγονός της παρέμβασης του τουρκικού προξενείου στη μειονότητα και από την άλλη αναζητά με ελιγμούς τρόπο για να μην έρθει σε ρήξη με τις κοσμοπολίτικου χαρακτήρα αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Ετσι, δημιουργείται ένα δίπολο που στη μια μεριά έχει την «τουρκική απειλή» και στην άλλη την «ανάγκη συμμόρφωσης με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου». Ενα δίπολο που αποπροσανατολίζει από την ουσία του ζητήματος και προσπαθεί να διασώσει τον ελληνικό εθνικισμό και την πολιτική του έναντι της μειονότητας.
 
Το πρόβλημα με τη μειονότητα το έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να το προκαλεί ο ελληνικός εθνικισμός, που χρόνια τώρα όχι μόνον αρνείται στη μειονότητα το δικαίωμά της στην εθνική ταυτότητα (τουρκική ή όποια άλλη), αλλά -πάντοτε στο όνομα του «τουρκικού κινδύνου»- εφαρμόζει σε βάρος της πολιτική διακρίσεων σε όλα τα επίπεδα (ακόμα και στο επίπεδο αυτού που ονομάζουν καθημερινότητα). Ετσι, έσπρωξε τη μειονότητα πιο βαθιά στην αγκαλιά του τουρκικού προξενείου, ανοίγοντας έναν φαύλο κύκλο που διαιωνίζεται. Τα εθνικά ζητήματα ουδέποτε λύθηκαν με τη βία. Αντίθετα, όπου αναγνωρίστηκαν πραγματικά τα εθνικά δικαιώματα ολόκληρων εθνοτήτων ή εθνικών μειονοτήτων, αναπτύχθηκε ένας καινούργιος πολιτισμός, πέρα από τα όποια εθνικά σύνορα. Εχουμε κατά νου την τσαρική Ρωσία, αυτό το τεράστιο μωσαϊκό εθνοτήτων και εθνικών μειονοτήτων.
 
Η Οκτωβριανή Επανάσταση κατάφερε -χάρη στην πολιτική των μπολσεβίκων στο εθνικό ζήτημα- να απαλλάξει τους λαούς από την εθνική καταπίεση και το καινούργιο σοσιαλιστικό κράτος από το εθνικό μίσος. Η ηθικοπολιτική ενότητα όλων των εθνοτήτων χτίστηκε πάνω στη βάση της ενιαίας σοσιαλιστικής πατρίδας, την οποία όλες οι εθνότητες υπερασπίστηκαν με το ίδιο πάθος (πλην ελάχιστων, ασήμαντων περιπτώσεων, στην Ουκρανία και στην Κριμαία), όταν οι ναζιφασίστες εισέβαλαν στη Σοβιετική Ενωση. Η εθνική διαίρεση που προσπάθησαν να σπείρουν οι αφασίστες αποδείχτηκε φιάσκο.
 
Αντίθετα, η παλινόρθωση του καπιταλισμού ζωντάνεψε και πάλι την εθνική διχόνοια. Επανέφερε στο προσκήνιο την εθνική καταπίεση και τις κάθε είδους διακρίσεις. Κι αυτό το πλήρωσε η καπιταλιστική Ρωσία με την απόσχιση τόσων κρατών και τη διάλυση της Ενωσης, η οποία έχασε κάθε νόημα απ' όταν έπαψε να είναι Σοσιαλιστική.
 
ΥΓ. Ο Περισσός απέφευγε να τοποθετηθεί πάνω στο θέμα. Οταν το πράγμα φούντωσε, ο ειδικός αγορητής του Συντυχάκης ζήτησε το λόγο, άγρια μεσάνυχτα, για να πει ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο «αντιδραστικοποιείται όλο και πιο πολύ», εξέφρασε την… «ανησυχία για το πού μπορούν να οδηγηθούν τα πράγματα και γι’ αυτόν τον λόγο θα ψηφίζαμε “ΠΑΡΩΝ“ για τη συγκεκριμένη τροπολογία» και κατέληξε: «Σε σχέση με το ζήτημα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι αυτό το ζήτημα καθορίζεται από διεθνείς συνθήκες, τη Συνθήκη της Λωζάννης στην προκειμένη περίπτωση και δεν μπορεί να αλλάξει σε καμία των περιπτώσεων με δικαστικές αποφάσεις»!
 
Νομικό είναι το ζήτημα ή πολιτικό; Οι κομμουνιστές έχουν θέσεις αρχών έναντι του εθνικού ζητήματος. Παλεύουν για την αναγνώριση όλων των εθνικών δικαιωμάτων στις μειονότητες. Και δεν οχυρώνονται πίσω από ιμπεριαλιστικές συνθήκες, όπως Συνθήκη της Λωζάννης. Οι κομμουνιστές. Οχι οι βουτηγμένοι στον εθνικισμό ρεβιζιονιστές.