Βρίσκομαι στη φυλακή καταδικασμένος σε 1170 χρόνια κάθειρξη, χωρίς κανένα στοιχείο, κανένα πειστήριο, καμιά μαρτυρία. Καταδικάστηκα με εφαρμογή τη ναζιστικής έμπνευσης αρχή της «συλλογικής ευθύνης», γιατί αυτό επέβαλε η πολιτική σκοπιμότητα της περιόδου που διανύουμε. Αυτό, άλλωστε, επισημάνθηκε και από το σύνολο σχεδόν του Τύπου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Σίγουρα δεν έχει διαφύγει της προσοχής σας, ότι επιφανείς εκπρόσωποι του νομικού κόσμου, ανάμεσά τους και πανεπιστημιακοί καθηγητές, στηλίτευσαν δημόσια αυτή την απόφαση. Και έτσι υπερασπίστηκαν μερικά από τα δημοκρατικά δικαιώματα που με σκληρούς αγώνες και θυσίες έχει κατακτήσει ο λαός μας. Θεώρησαν ότι αποτελεί πλήγμα στο νομικό μας πολιτισμό. Εγώ έχω μια ριζικά διαφορετική θέση γι’ αυτό που ονομάζεται νομικός πολιτισμός, τους ευχαριστώ όμως γι’ αυτή τους την τοποθέτηση.
Στο τέλος της δίκης, οι συνήγοροί μου υπέβαλαν αίτημα αναστολής εκτέλεσης της ποινής, επικαλούμενοι -εκτός των άλλων- σοβαρούς λόγους υγείας που υποστηρίζονταν με ένα φάκελο με στοιχεία. Αυτός ο φάκελος δεν ανοίχτηκε ποτέ και παραταύτα το αίτημα απορρίφθηκε κατά πλειοψηφία (με ψήφους δύο προς έναν).
Η ιδεολογικοπολιτική μου συγκρότηση δεν μου επέτρεψε και δεν μου επιτρέπει να έχω ψευδαισθήσεις για την ανεξαρτησία του δικαστικού συστήματος. H διαδικασία της οχτάμηνης δίκης και η καταδίκη μου με την αρχή της συλλογικής ευθύνης επιβεβαίωσε αυτήν μου την άποψη.
Υποβάλλω αυτό το νέο αίτημα για τρεις λόγους:
Πρώτον, επειδή το αίτημα αυτό αφορά ένα δημοκρατικό δικαίωμα, απ’ αυτά που με πολύχρονους αγώνες έχει κατακτήσει ο ελληνικός λαός. Δεν είμαι ο μόνος πολιτικός κρατούμενος με σοβαρά και χρόνια προβλήματα υγείας. Είναι ακόμη ο Παύλος Σερίφης, ανάπηρος από το ένα χέρι και με προχωρημένη σκλήρυνση κατά πλάκας, που έχει καταρρεύσει. Είναι ο Σάββας Ξηρός, που δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Και βέβαια, είναι πολλοί περισσότεροι οι κοινωνικοί κρατούμενοι με προβλήματα υγείας, που θέλουν να κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος.
Δεύτερον, επειδή το αίτημα αυτό έχει προβληθεί από το κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους, στο οποίο μ’ αυτή την ευκαιρία θέλω να απευθύνω τον πιο θερμό χαιρετισμό. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τους συμπατριώτες μου από την Κάλυμνο και από το Μπιλέτσι (σημερινό Παλαιομονάστηρο) Τρικάλων, που κατά εκατοντάδες υπέγραψαν κείμενο συμπαράστασης, ζητώντας την αποφυλάκισή μου. Με τη στάση τους αυτή δείχνουν ότι οι ιδέες της κοινωνικής αλληλεγγύης εξακολουθούν να είναι ολοζώντανες ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους του λαού, παρά τις προσπάθειες της εξουσίας και των τσιρακιών της να τις σβήσουν.
Τρίτον, επειδή μου το ζήτησε η οικογένειά μου, που θεωρεί ότι υπάρχουν ελπίδες αποφυλάκισής μου, γιατί θα μετρήσει το πολιτικό κόστος μιας δυσμενούς εξέλιξης της υγείας μου στην φυλακή.
Δεν είμαι σαν τους άθεους και αμαρτωλούς που στο κρεβάτι του θανάτου γίνονται θρησκόληπτοι, διαγράφουν όλη τη ζωή τους και ελπίζουν ότι «κάποιος θεός» θα τους βοηθήσει. Δεν έχω γνωριμίες, δεν έχω λεφτά, δεν έχω ηρωικές δάφνες, δεν είμαι υπέρ της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, δεν είμαι αθώος, είμαι πολιτικός αντίπαλος του καθεστώτος.
Τα δεδομένα αυτής της υπόθεσης, για την οποία καλείστε να αποφασίσετε, σας τα εξέθεσαν αναλυτικά οι μάρτυρες και οι συνήγοροί μου. Εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Το δίλημμα είναι δικό σας και όχι δικό μου. Θα αποφασίσετε με βάση τα πραγματικά δεδομένα και αυτό που επιτάσσει ο νόμος ή με βάση πολιτικές σκοπιμότητες;
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
