«Μια και γίνεται λόγος για την αποικιακή πολιτική της εποχής του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, είναι απαραίτητο να σημειώσουμε ότι το χρηματιστικό κεφάλαιο και η ανταποκρινόμενη σ’ αυτό διεθνής πολιτική, που οδηγεί στον αγώνα των μεγάλων δυνάμεων για το οικονομικό και πολιτικό μοίρασμα του κόσμου, δημιουργούν ολόκληρη σειρά από μεταβατικές μορφές κρατικής εξάρτησης. Χαρακτηριστικές γι’ αυτή την εποχή δεν είναι μόνο οι δυο βασικές ομάδες χωρών, οι χώρες που κατέχουν αποικίες και οι αποικίες, μα και οι ποικίλες μορφές των εξαρτημένων χωρών, που πολιτικά είναι τυπικά ανεξάρτητες, στην πράξη όμως είναι μπλεγμένες στα δίχτυα της χρηματιστικής και διπλωματικής εξάρτησης».
Β.Ι. Λένιν, Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού
Oπως ήδη έχω αναφέρει στην επιστολή μου της 23ης Νοεμβρίου 2011, το Κόμμα μου, η Νέα Δημοκρατία, έχει δεσμευτεί για την επιτυχία των στόχων του Προγράμματος Σταθεροποίησης, των βασικών πολιτικών του καθώς και της εφαρμογής τους. Το ίδιο ισχύει και για το Μνημόνιο/Οικονομική και Χρηματοπιστωτική Συμφωνία (MoU/MEFP) που ψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο την περασμένη Κυριακή, με μεγάλη πλειοψηφία βουλευτών.
Αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, θα παραμείνει προσηλωμένη στους στόχους και τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος, όπως περιγράφονται στο Μνημόνιο και τη Χρηματοπιστωτική Συμφωνία.
Αντώνης Σαμαράς
Αναγνωρίζουμε ότι, για την επίτευξη των προαναφερθέντων στόχων και των βασικών πολιτικών θα χρειαστεί πολιτική βούληση και αποφασιστική εφαρμογή των πολιτικών για πολλά χρόνια.
Σε περίπτωση εκλογής μας ως επόμενη κυβέρνηση, θα παραμείνουμε σταθερά προσηλωμένοι στην αποτελεσματική υλοποίηση των στόχων του Προγράμματος που περιγράφονται ανωτέρω, και όπως καθορίζονται λεπτομερώς στο Μνημόνιο (MoU/MEFP).
Γιώργος Παπανδρέου
Εχει τίποτα κατά του Σαμαρά ο Σόιμπλε; Γιατί τον βγάζει έτσι στη σέντρα, δυο μόλις μέρες μετά τη μάχη που έδωσε για να ψηφιστεί το νέο Μνημόνιο και η νέα δανειακή σύμβαση, φτάνοντας στο σημείο να διαγράψει το ένα τέταρτο της κοινοβουλευτικής του ομάδας; Γιατί φορτώνει προσωπικά στον Σαμαρά την ευθύνη για την αναβολή του Eurogroup της περασμένης Τετάρτης; «Nothing perso-nal, it’s only business», έλεγαν οι μαφιόζοι όταν σκότωναν ο ένας στον άλλο στον «Νονό» του Κόπολα. Τίποτα προσωπικό δεν έχει ο Σόιμπλε με τον Σαμαρά. Και ήξερε πολύ καλά, ότι ο Αντωνάκης ο μεγαλοπρεπής δεν θα κώλωνε να στείλει και δεύτερη επιστολή νομιμοφροσύνης στο Eurogroup, διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα δοκιμάσει να κάνει «αταξίες» μετά τις εκλογές. Τώρα πια έχει πάρει το κολάι. Δεν βρισκόμαστε στο Δεκέμβρη του 2011, αλλά στο Φλεβάρη του 2012. Οι ψευτοτσαμπουκάδες και οι περί εθνικής αξιοπρέπειας δηλώσεις ανήκουν στην πρώιμη εποχή της συγκυβέρνησης. Τώρα, ειδικά μετά τα όσα έγιναν το περασμένο Σαββατοκύριακο, κατά την ψήφιση του Μνημόνιου-2, η υπογραφή μιας ακόμα επιστολής νομιμοφροσύνης είναι παρονυχίδα για τον Σαμαρά. Κι αυτό το ξέρει ο Σόιμπλε.
Επρεπε, όμως, να ρίξει ένα ακόμη «κού-ρεμα» στον Σαμαρά. Οχι για τον Σαμαρά προσωπικά, αλλά για να περάσει ένα ευρύτερο μήνυμα. Το μήνυμα ότι στην εποχή της βαθιάς κρίσης του καπιταλισμού δεν ισχύει το παλιό «πρωτόκολλο», όπως διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση της αποικιοκρατίας. Το «πρωτόκολλο» της λειτουργίας τυπικά ανεξάρτητων κρατών, τα οποία είναι μεν οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά εξαρτημένα από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, διατηρούν όμως ένα βαθμό αυτονομίας στη λειτουργία του πολιτικού τους συστήματος. Πλέον, αυτός ο βαθμός αυτονομίας σμικρύνεται μέχρις εξαφάνισης. Αυτό επιβάλλουν οι ανάγκες της πιο βαθιάς κρίσης που γνώρισε ο παγκόσμιος καπιταλισμός μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και όχι η «κακία» και ο «καλβινισμός» του κάθε Σόιμπλε. Η αστική δημοσιολογία έχει κάθε λόγο να τυλίγει με ιδεολογήματα τις πραγματικές οικονομικές και πολιτικές σχέσεις, γιατί δεν θέλει να αποκαλυφθεί πως οι συμπεριφορές τύπου Σόιμπλε πηγάζουν από τις ανάγκες του συστήματος και όχι από τα προσωπικά χαρακτηριστικά ενός πολιτικού. Ο τελευταίος που πρέπει να κατηγορηθεί για «σκληρότητα» είναι ο Σόιμπλε. Γιατί αυτός από τον Ιούλη του 2011 ακόμη είχε προειδοποιήσει ότι η επιτροπεία που θα επιβληθεί στην Ελλάδα θα είναι τόσο σκληρή και τόσο εξευτελιστική που θα δημιουργήσει ρεύμα αυτοπειθαρχίας ανάμεσα στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, που θα φοβηθούν μη πάθουν τα ίδια.
Η αλήθεια είναι ότι ο Σόιμπλε υπήρξε αρκετά προσεκτικός στις διατυπώσεις, στη συνέντευξή του στη Ραδιοφωνία Νοτιοδυτικής Γερμανίας (SWR). Τα ‘χωσε χωρίς χαρακτηρισμούς στον Σαμαρά που δεν είχε στείλει τη νέα επιστολή νομιμοφροσύνης, είπε «δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να εκφέρω άποψη για το εάν η τρύπα αυτή έχει κλείσει», αναφερόμενος στα 325 εκατ. που δεν είχαν αντιστοιχηθεί με αντιλαϊκά μέτρα και κατέληξε ότι «δεν είναι δραματικό το ότι δεν συναντιόμαστε σήμερα (σ.σ. την περασμένη Τετάρτη, αλλά την ερχόμενη Δευτέρα». Ακόμα και για το ζήτημα των ελληνικών εκλογών εξέφρασε «προβληματισμό» που τοποθετούνται για τον Απρίλη. Κι όταν τον ρώτησαν τι θα γίνει «αν στις εκλογές του Απρίλη επικρατήσουν οι δυνάμεις της άκρας Δεξιάς και της άκρας Αριστεράς», απάντησε ότι οι Ελληνες θα πρέπει να σκεφτούν μια λύση τύπου Μόντι (τον Παπαδήμο, δηλαδή).
Εδώ, όμως, οι δηλώσεις Σόιμπλε διογκώθηκαν στο έπακρο, χωρίς κανένα από τα ΜΜΕ να μπει στον κόπο να τις αναμεταδώσει όπως ακριβώς ειπώθηκαν. Ο λόγος είναι διπλός. Πρώτο, για να καλύψουν τις εξευτελιστικές επιστολές που για δεύτερη φορά υποχρεώθηκαν να στείλουν Σαμαράς και Παπανδρέου και δεύτερο για να δημιουργήσουν κλίμα «κρίσιμης εθνικής μάχης», συνεχίζοντας τον εκβιασμό που ξεκίνησε λίγο πριν πάει στη Βουλή για ψήφιση το Μνημόνιο-2. Ως προς το δεύτερο, τα κόμματα της συγκυβέρνησης θέλησαν ν’ αντιμετωπίσουν όχι μόνο τη λαϊκή αγανάκτηση, αλλά και τους όψιμους «αντιμνημονιακούς», από τον Καρατζαφέρη μέχρι κάποιους από τους διαγραφέντες από τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες, που σήκωσαν μπαϊράκι (οι υπόλοιποι λούφαξαν και περιμένουν την ευκαιρία να επιστρέψουν σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ).
Ο Βενιζέλος πρωτοστάτησε σ’ αυτό. Εκτός από τις δηλώσεις που έκανε, σκηνοθέτησε και ένα σόου στο προεδρικό μέγαρο, με πρωταγωνιστή τον ίδιο και κομπάρσο τον Παπούλια, για να υποστηρίξει ότι κάποιοι «θέλουν να μας διώξουν από το ευρώ». Λίγο αργότερα, ο Παπού-λιας έπαιξε σόλο το σόου του εκπροσώπου του πατριωτισμού των Ελλήνων, μιλώντας σε γεύμα στο Πεντάγωνο. Είναι γνωστά αυτά που είπε: «Δεν δέχομαι να λοιδορείται η πατρίδα μου από τον κ. Σόιμπλε. Δεν το δέχομαι σαν Ελληνας! Ποιος είναι ο κ. Σόιμπλε που μπορεί να λοιδορήσει την Ελλάδα; Ποιοι είναι οι Ολλανδοί; Ποιοι είναι οι Φινλανδοί;» κ.λπ.
Πίσω απ’ αυτές τις ψευτοπατριωτικές κορόνες προσπάθησαν να κρύψουν τη ντροπή του αστικού πολιτικού συστήματος, οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του οποίου εξαναγκάστηκαν να στείλουν τις νέες εξευτελιστικές επιστολές. Τι θύμισε ο Παπούλιας; Το γνωστό ανέκδοτο με το λαγό και το λιοντάρι: «Λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα»! Η ουσία είναι αποτυπωμένη στις επιστολές Σαμαρά και Παπανδρέου. Πέρα από τη δήλωση νομιμοφροσύνης (βλέπε στη διπλανή στήλη) και οι δύο επιστολές περιλαμβάνουν ειδική παράγραφο δέσμευσης στις βάρβαρες αντεργατικές ανατροπές και άλλη παράγραφο με την οποία το Μνημόνιο αναγορεύεται σε υπέρτατο νόμο της χώρας. Γράφει ο Σαμαράς: «Μπορεί να απαιτηθούν τροποποιήσεις που θα εγγυηθούν την πλήρη εφαρμογή του Προγράμματος. Και επαναλαμβάνουμε την πρόθεσή μας να φέρουμε αυτά τα ζητήματα για συζήτηση, μαζί με βιώσιμες εναλλακτικές πολιτικές, αυστηρά μέσα στα πλαίσια του Προγράμματος, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η επίτευξη των στόχων του». Και ο Παπανδρέου: «Οποιαδήποτε μελλοντική προσαρμογή στο πλαίσιο του προγράμματος στο μείγμα πολιτικών και οποιαδήποτε νέα μέτρα θα σχεδιάζονται έτσι ώστε να είναι πλήρως σύμφωνα με το πρόγραμμα και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θέτουν σε κίνδυνο την επίτευξη των στόχων του».
Τις επόμενες μέρες θα δούμε πολλά. Και οι εκλογές είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα διεξαχθούν τον Απρίλη. Ο,τι και να συμβεί, όμως, το μόνο βέβαιο είναι ότι μπαίνουμε σε μια περίοδο δικτατορίας αποικιοκρατικού τύπου, όπου ακόμη και η κοινοβουλευτική και πολιτειακή λειτουργία θα είναι υποτυπώδεις. Οσονούπω θα εγκατασταθούν και οι Επίτροποι στα υπουργεία. Ισως να είναι κάποιοι από την ομάδα του Ράιχενμπαχ.
