Αν δεν το πήρατε είδηση, το τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου, αμέσως μετά το άνοιγμα της Βουλής μετά τις διακοπές, το ΠΑΣΟΚ υπέστη δεύτερο φιάσκο στην υπόθεση Siemens, παρουσία του ίδιου του Παπανδρέου, μάλιστα. Μετά τον Ιούλη, που μερίδα Πασόκων αρνήθηκε να ψηφίσει την παραπομπή των Μαρκογιαννάκη-Αλογοσκούφη σε γνωμοδοτικό δικαστικό συμβούλιο, η ίδια διαρροή (με την κάλυψη της μυστικής ψηφοφορίας) παρατηρήθηκε και στην πρόταση για παραπομπή των ίδιων πολιτικών της ΝΔ σε προκαταρκτική επιτροπή (ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ είχαν αποχωρήσει, ο Περισσός ψήφισε λευκό και ο ΣΥΡΙΖΑ άκυρο).
Ετσι, η κοινοβουλευτική διαδικασία για ένα τεράστιο σκάνδαλο έκλεισε με παραπομπή των Τσοχατζόπουλου-Μαντέλη στην τακτική δικαιοσύνη (τρέχα γύρευε, δηλαδή). Οσο για την άλλη διαδικασία, την υποτιθέμενη επιβολή προστίμων στη Siemens, που ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου τη θεωρούσε… τελειωμένη υπόθεση, ο υφυπουργός του Γ. Πεταλωτής έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, μιλώντας στις 25 Αυγούστου για «νομικώς σύνθετο εγχείρημα». Κάτι περισσότερο ήξερε ο Παμπούκης, που ξεκίνησε τις σχετικές διαπραγματεύσεις, όταν μιλούσε για εξωδικαστικό συμβιβασμό. Να συμφωνήσει, δηλαδή, η Siemens να δώσει κάποια αποζημίωση, να πάρει τις εκκρεμούσες δουλειές και να τελειώσει το πανηγύρι, με το οποίο, άλλωστε, ουδείς ασχολείται πλέον. Οι αστοί πολιτικοί γνωρίζουν πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Ο κόσμος έχει πάθει ένα είδος μυθριδατισμού με τα σκάνδαλα. Αγανακτεί μεν, αλλά στο τέλος τα καταπίνει όλα, γιατί είναι εγκλωβισμένος στην κοινοβουλευτική λογική.
