Κερδίζει έδαφος στους κόλπους της ΕΕ η ιδέα αναγνώρισης της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπέδιου, χωρίς απόφαση του Συμβούλιου Ασφάλειας του ΟΗΕ, όμως οι 27 απέχουν ακόμα από μια συλλογική απόφαση. Μετά τη σύνοδο των ΥΠΕΞ, την περασμένη Δευτέρα ο Χαβιέ Σολάνα δήλωσε πως «πλησιάζουμε στη διαμόρφωση κοινής θέσης στο πλαίσιο της ΕΕ» και κάποιοι άλλοι, όπως ο Σουηδός ΥΠΕΞ Καρλ Μπιλντ το πήγαν ακόμα παραπέρα, δηλώνοντας ότι οι 26 χώρες είναι έτοιμες να αποδεχτούν και να αναγνωρίσουν ένα ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο χωρίς απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ, όμως μάλλον δεν είναι μόνο η Κύπρος που διαφωνεί.
Η Κύπρος απλά είναι η μόνη χώρα που εκφράζει καθαρή αντίθεση, για ευνόητους λόγους. «Κάτι τέτοιο θα ήταν μέθοδος που θα προκαλούσε εύλογο πρόβλημα στην Κυπριακή Δημοκρατία», δήλωσε από τη Λευκωσία ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Β. Πάλμας. Υπάρχουν και άλλες χώρες, όμως, όχι μόνο βαλκανικές, που βλέπουν με σκεπτικισμό μια τέτοια εξέλιξη, καθώς δέχονται ισχυρές πιέσεις από τη ρωσική διπλωματία, η οποία έχει αναλάβει με αξιώσεις πλέον την υπεράσπιση των σερβικών συμφερόντων.
Η ελληνική κυβέρνηση στην πραγματικότητα δεν έχει θέση. «Η Ελλάδα θα μελετήσει την κατάσταση, η Ελλάδα είναι γειτνιάζουσα χώρα», δήλωσε η Μπακογιάννη. Κοντολογίς, βλέποντας και κάνοντας. Την άρνηση της Κύπρου την έχει γραμμένη κανονικότατα η κυβέρνηση Καραμανλή. Εκείνο που την ενδιαφέρει είναι οι σχέσεις της με τη Σερβία, από τη μια, όπου υπάρχει οικονομικό συμφέρον ελληνικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων, και οι σχέσεις με τη Ρωσία, από την άλλη (σε λίγες μέρες ο Καραμανλής θα βρίσκεται στη Μόσχα και η παραγγελία των ρωσικών τανκς ενδεχομένως να μην είναι αρκετή προκειμένου να εξασφαλίσει αυτά που προσδοκά στον ενεργειακό τομέα).
Αυτό που γίνεται, βέβαια, στο Κοσσυφοπέδιο δεν έχει καμιά σχέση με αγώνα για το νόμιμο δικαίωμα της κρατικής συγκρότησης ενός έθνους, το οποίο έχουν οι Κοσοβάροι Αλβανοί. Το θέαμα μερικών χιλιάδων νεαρών Κοσοβάρων, που διαδήλωναν τη Δευτέρα στην Πριστίνα, κρατώντας αλβανικές, αμερικανικές και νατοϊκές (!) σημαίες ήταν πραγματικά θλιβερό. Τι υπάρχει, όμως, από την άλλη; Ο μεγαλοσέρβικος εθνικισμός, υπεύθυνος για εγκλήματα σε βάρος των Αλβανών του Κοσσυφοπέδιου (και όχι μόνο) και ο ρωσικός ιμπεριαλισμός που στη Σερβία έχει την πιο στέρεη βαλκανική του βάση.
Δεν είμαστε, λοιπόν, υποχρεωμένοι να διαλέξουμε ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. «Διαλέγουμε» την ταξική ενότητα των προλετάριων και των φτωχών αγροτών του Κοσσυφοπέδιου, αυτή που λείπει ακόμα και ως αίτημα στην περιοχή.
