Τι είναι η Μέρκελ και ο Σαρκοζί; Φορείς μιας… «ανόητης προσέγγισης», διότι «επιμένουν σ΄ ένα συμπέρασμα το οποίο είναι πέρα για πέρα έξω από την πραγματικότητα, ότι αυτό το οποίο έχει φταίξει που οδηγηθήκαμε ως εδώ δεν είναι η πολιτική τους, αλλά ότι δεν είχαν αυστηρούς κανόνες προκειμένου να τιμωρούν τα κράτη εκείνα που έβγαιναν έξω από τον προϋπολογισμό τους». Ποιος κάνει αυτή τη διατύπωση; Ποιος άλλος; Ο γίγαντας της μαρξιστικής σκέψης Αλέξης Τσίπρας (συνέντευξη στο «Ράδιο 9», την περασμένη Τρίτη).
Ο γίγαντας αυτός της σύγχρονης οικονομικής σκέψης ανησυχεί. Ανησυχεί σφόδρα για το μέλλον της ιμπεριαλιστικής Ευρωζώνης. Γι’ αυτό και δεν διστάζει να αυτοαναγορευτεί σε σύμβουλο των… Μερκοζί: «Θέλω να πω ότι εδώ έχουμε μια επιμονή στην παραδοξότητα, μια δογματική επιμονή σ΄ ένα μοντέλο το οποίο δεν μπορεί να λειτουργήσει και αναρωτιέμαι αν τελικά, για να σωθεί η ευρωζώνη, θα πρέπει να επέμβουν οι ΗΠΑ, η Κίνα και οι BRICS, οι χώρες δηλαδή οι αναδυόμενες, γιατί μας οδηγούν η κα Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί ως ουραγός σε μια παγκόσμια ύφεση τελικά. Οχι μόνο στην καταστροφή της ευρωζώνης, αλλά σε μια παγκόσμια περιδίνηση». Ξεχάστε, λοιπόν, αυτά που ξέρατε για το χαρακτήρα των κρίσεων ως εγγενών στοιχείων του καπιταλισμού. Οι κρίσεις οφείλονται στις δογματικές εμμονές κάποιων ιμπεριαλιστών πολιτικών, όπως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί. Αν φύγουν από τη μέση αυτές οι δογματικές εμμονές, θα μπορέσουμε να έχουμε έναν άλλο καπιταλισμό. Φιλολαϊκό, κοινωνικά δίκαιο, αναπτυξιακό και προπαντός χωρίς κρίσεις.
Αλλά πώς να γίνει αυτό, όταν «έχει αποδειχτεί πια ότι η κα Μέρκελ είναι πάντοτε ένα βήμα πίσω, αυτό που λένε οι Αγγλοι too late, too little, πολύ αργά και πολύ λίγο»; «Φοβάται», όμως, ο Αλέξης, «ότι δεν κάνει λάθος η κα Μέρκελ. Εχει λάθος ιδεοληψία» (υπάρχουν και σωστές ιδεοληψίες, προφανώς!). «Στόχος της και στόχος της οικονομικής ελίτ στη Γερμανία είναι να γκρεμίσουν αυτό που ονομάστηκε κοινωνικό συμβόλαιο στην Ευρώπη όλες τις προηγούμενες δεκαετίες… Αυτός είναι ο βασικός τους στόχος. Μόνο που φαίνεται ότι εδώ οδηγούνται σε μια μεγάλη πιθανότητα πια συστημικής αστοχίας, δηλαδή να καταρρεύσει όλο το μοντέλο και τελικά να πληρώσουν και οι ίδιοι πάρα πολύ ακριβά, γιατί Γερμανία και Γαλλία θα είναι αυτοί που θα υποστούν τις μεγαλύτερες επιπτώσεις από τη διάλυση της ευρωζώνης, φυσικά όμως και όλοι οι λαοί».
Αυτό είναι, τελικά. Μέρκελ, Σαρκοζί και σία είναι τόσο στραβά ιδεοληπτικοί, που θέτουν σε κίνδυνο τον ίδιο τον καπιταλισμό. Αν καταρρεύσει η ευρωζώνη, θα την πληρώσουν κυρίως οι ίδιοι και οι χώρες τους και δευτερευόντως οι λαοί (ευτυχώς που θυμήθηκε να τους αναφέρει στο τέλος ο Τσίπρας). Και βέβαια, δεν διέφυγε της προσοχής σας ότι Γαλλία, Γερμανία και λαοί μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι (όλοι θα πληρώσουν πολύ ακριβά). Σαν να μην υπάρχουν καπιταλιστές κι εργάτες στη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά μόνο χώρες. Χώρες καπιταλιστικές, ιμπεριαλιστικές, για τις οποίες όμως ο Τσίπρας κόπτεται, πονάει αναλογιζόμενος ότι μπορεί να καταρρεύσουν χάρη στην… άφρονα πολιτική των Μερκοζί. Τελικά, αποδεικνύεται ότι οι καπιταλιστές είναι μεγάλοι μαλάκες. Διατηρούν επικεφαλής των δύο ηγετριών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της ΕΕ δυο ανθρώπους ανίκανους, ιδεοληπτικούς, άσχετους, που θέτουν σε κίνδυνο το ίδιο το σύστημα. Βάλτε, ρε ηλίθιοι, τον Αλέξη και την παρέα του του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, να δείτε άσπρη μέρα!
Ο Τσίπρας είναι ο… Καρατζαφέρης της καθεστωτικής αριστεράς. Ενας χυδαίος οπορτουνιστής, ένας πολιτικός τυχοδιώκτης και σαλταδόρος. Ομως, πίσω από τη ρηχότητα, τη γελοιότητα, τους σαλταδορισμούς, υπάρχει πολιτική ουσία. Η ουσία μιας διαχειριστικής λογικής, μιας λογικής ωραιοποίησης του καπιταλισμού, που μπλοκάρει κάποιον κόσμο και εμποδίζει την ανάπτυξη ταξικής-επαναστατικής συνείδησης.
Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο προσωποποιεί ο Τσίπρας (πρόεδρος αναγνωρισμένος απ’ όλες τις συνιστώσες πλέον), συμπυκνώνεται στην εκλογική πρόταση για συνεργασία με άλλες δυνάμεις, που πλέον γίνεται και με όρους δημοσκοπήσεων: «Η πρόταση την οποία έχουμε καταθέσει από τον Ιούνιο φαίνεται πια και με βάση τις μετρήσεις ότι δεν είναι μια πρόταση θεωρητικού χαρακτήρα. Εχει άμεσο πρακτικό αποτέλεσμα. Και θα ήθελα να πω πολύ συγκεκριμένα. Ανεξάρτητα από το πώς μπορούν να προχωράνε, και προχωράνε σημαντικές διεργασίες, ενωτικές διεργασίες και στον πολιτικό και στον κοινωνικό χώρο, με μικρότερες συλλογικότητες, με προσωπικότητες που πια δεν μπορούν να δουν τον εαυτό τους να παραμένει στο ΠΑΣΟΚ του μνημονίου, στο χώρο της αριστεράς το μεγάλο ζήτημα, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, είναι η στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ και δευτερευόντως και η στάση του Φ. Κουβέλη. Της Δημοκρατικής Αριστεράς που ήταν μέχρι πρότινος κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί λοιπόν πρέπει να απευθύνετε τα ερωτήματα. Εμείς έχουμε δεδομένη και διακηρυγμένη την πρόταση μιας ευρύτερης συνεργασίας. Κι εγώ ρωτώ, θα αφήσουμε τον κ. Σαμαρά στις επόμενες εκλογές να πάρει 50 έδρες μπόνους; Δηλαδή μέσα από την άρνηση και τις προφάσεις που βρίσκουμε κάθε φορά.. Η κα Παπαρήγα λέει ότι είμαστε φιλοευρωπαϊστές γι’ αυτό δεν συνεργάζεται, ο κ. Κουβέλης λέει ότι είμαστε αντιευρωπαϊστές. Πρόσχημα η Ευρώπη και στους δύο. Θα αφήσουμε λοιπόν τη δεξιά και τον κ. Σαμαρά ο οποίος θα έρθει για να εφαρμόσει ένα καλύτερο μνημόνιο, αυτό λέει κι έχει φανεί πια από τις υποχωρήσεις που έχει κάνει, να πάρει τις 50 έδρες μπόνους; Τώρα που έχουμε μια ιστορική ευκαιρία, για πρώτη φορά μετά το ΄40-΄44, όταν με το ΕΑΜ η αριστερά κατάφερε να γίνει ηγεμονεύουσα δύναμη, έχουμε μια σημαντική ευκαιρία να γίνουμε πρώτη πολιτική δύναμη και να εφαρμόσουμε ένα πρόγραμμα που σκοπό θα έχει την έξοδο από το μνημόνιο και απ΄ αυτή τη λαίλαπα…».
Οταν ο δημοσιογράφος τον ρωτάει ποια ρεαλιστική πολιτική θα εφαρμόσουν, όταν υπάρχουν τόσο μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ τους, ο Τσίπρας δεν διστάζει να απαντήσει ότι «προφανώς και έχουμε αποκλίσεις στο ποια κοινωνία, ποιο σοσιαλισμό θέλουμε να εφαρμόσουμε»! Και συνεχίζει: «Το ζήτημα λοιπόν είναι μέσα σ΄ αυτές τις εξελίξεις εμείς όλοι οι οποίοι νοιαζόμαστε για το συμφέρον των δυνάμεων της εργασίας να προσπαθήσουμε να βρούμε πολιτικές λύσεις ώστε να φορτώσουμε τα βάρη στους έχοντες και κατέχοντες και όχι στα συνήθη υποζύγια. Αυτό είναι το κρίσιμο αυτή τη στιγμή. Θα κάνουμε μια μεγάλη προσπάθεια αναδιανομής του πλούτου για να μην φορτώνουμε χαράτσι, μνημόνια και φόρους τα χαμηλά εισοδήματα. Θα πληρώσουν αυτοί που έχουν μεταφέρει τα λεφτά τους στις τράπεζες της Ελβετίας; Θα πληρώσουν οι βιομήχανοι και οι εφοπλιστές που έχουν κέρδη ή θα βάλουμε μονάχα τους εργαζόμενους και τους μικροεισοδηματίες;.. Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Κι εκεί έχουμε ταυτόσημες θέσεις»!
Η πλάκα είναι πως πέρα από τον Περισσό και τον Κουβέλη, που απορρίπτουν κάθε ιδέα συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και μέσα στον ίδιο τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ γίνεται της κακομοίρας με τις συνεργασίες που ανακοινώνουν ο Τσίπρας και η παρέα του με διάφορους Πασοκογενείς. Για παράδειγμα, η ιστοσελίδα iskra.gr, μέσω της οποίας εκφράζεται η ομάδα του Π. Λαφαζάνη, ξιφούλκησε ενάντια σε μια τέτοια συνεργασία, που ανακοινώθηκε στις 2 Δεκέμβρη: «Πλήθος ερωτηματικά προκαλεί η ανακοινωθείσα “συνεργασία” της “Κοινωνικής Αριστεράς” (;) με τον ΣΥΡΙΖΑ! Κύκλοι της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις, διερωτόντο πως προέκυψε αιφνιδίως –στην ουσία σε προεκλογική περίοδο– αυτή η συνεργασία, ποιο είναι το προγραμματικό της περιεχόμενο, πέραν μιας γενικής και λιγότερο ή περισσότερο έντονης “αντιμνημονιακής ρητορικής” και ποια η κοινωνική, κινηματική προεργασία της! Οι ίδιοι κύκλοι έλεγαν στην Iskra ότι, την ώρα που η ίδια η Αριστερά -και ειδικώς ο ΣΥΡΙΖΑ- έχει ανάγκη από μια πιο ριζοσπαστική αλλά και συγκεκριμένη και σαφή εναλλακτική λύση, οι συνεργασίες με δυνάμεις από το χώρο του ΠΑΣΟΚ σε μια γενική αντιμνημονιακή βάση, χωρίς να έχουν δοκιμαστεί σε καμπές και κοινωνικούς αγώνες, μάλλον δεν υποβοηθά την Αριστερά να συμπαραταχθεί και να αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη για τη διέξοδο, την πρόοδο και το σοσιαλισμό στη χώρα μας και την Ευρώπη. Μήπως αυτή η αιφνίδια “συνεργασία” είναι μόνο ο προπομπός σε ένα ολισθηρό δρόμο που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος;».
Η ομάδα Τσίπρα, όμως, είναι αποφασισμένη να μαζέψει όσα από τα απόβλητα του ΠΑΣΟΚ (παλιά και νέα) μπορέσει, εκτιμώντας ότι μπορούν να της φέρουν ψήφους, αφού βέβαια σοσιαλδημοκρατικοποιήσει πλήρως τον πολιτικό της λόγο.
