«Αν πέσει ένας ιρανικός πύραυλος στη Μεσόγειο, αυτό θα είναι το τέλος των κρατών της περιοχής». Μόνο ένας σιωνιστής πολιτικός του Ισραήλ θα μπορούσε να κάνει μια τέτοια δήλωση. Ομως την έκανε ο Καμμένος, που επισκέφτηκε επίσημα το Τελ Αβίβ την περασμένη Κυριακή. Στη συνάντησή του με τον ομόλογό του Μοσέ Γιαλόν, ο Καμμένος υποστήριξε ότι η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στο βεληνεκές των πυραύλων του Ιράν, εγείροντας για πρώτη φορά ένα ζήτημα που κανένας έλληνας πολιτικός δεν έχει τολμήσει μέχρι τώρα να εγείρει. Να ισχυριστεί, δηλαδή, ότι το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ιράν απειλεί την Ελλάδα, δικαιώνοντας έτσι μια προπαγάνδα που μόνο οι λυσσασμένοι σιωνιστές κάνουν εδώ και χρόνια, χωρίς να έχουν καταφέρει να πείσουν ούτε την αμερικάνικη κυβέρνηση.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Jerusalem Post», προηγήθηκε ο Γιαλόν που υποστήριξε ότι το Ισραήλ αντιλαμβάνεται το Ιράν «ως τον κεντρικό καταλύτη και τη χώρα που προκαλεί ανασφάλεια στην περιοχή με την υποστήριξη που παρέχει σε τρομοκρατικά στοιχεία στη Μέση Ανατολή». Για να μην μείνει πίσω, ο Καμμένος πήρε φόρα και μέσα σ’ ένα λεπτό της ώρας έκανε σκόνη την εξωτερική πολιτική όλων των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων, που ναι μεν αναβίβαζαν συνεχώς το επίπεδο των ελληνο-σιωνιστικών διπλωματικών και στρατιωτικών σχέσεων, όμως προσπαθούσαν να τηρήσουν ουδετερότητα στις συγκρούσεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και βέβαια ουδέποτε διανοήθηκαν να κατατάξουν το Ιράν στις χώρες που απειλούν την Ελλάδα.
Η «για πρώτη φορά Αριστερά» κατάφερε να πάρει την πρωτιά και σ’ αυτό τον τομέα, με τον ακροδεξιό κυβερνητικό εταίρο της. Και μην βιαστείτε να πείτε «Καμμένος είν’ αυτός, λέει και καμιά… καμενιά παραπάνω», γιατί πέραν των δηλώσεων στο Ισραήλ υπογράφηκε και μια ακόμη συμφωνία, η οποία δεν μπορεί να αποδοθεί σε πρωτοβουλία του Καμμένου. Πρόκειται για συμφωνία που προετοιμάστηκε διά της διπλωματικής οδού, με τελευταίο σταθμό της προετοιμασίας να αποτελεί η πρόσφατη επίσκεψη του Κοτζιά στο Ισραήλ. Ο Καμμένος υπέγραψε με τον Γιαλόν «συμφωνία για το καθεστώς που διέπει την διαμονή στις δυο χώρες κατά τη διάρκεια μετακίνησης προσωπικού στο πλαίσιο στρατιωτικών ασκήσεων και συνεργασιών», όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του ΥΕΘΑ. Στην πραγματικότητα πρόκειται για συμφωνία πλήρους στρατιωτικής συνεργασίας των δύο χωρών. Τέτοια συμφωνία το Ισραήλ έχει υπογράψει μόνο με τις ΗΠΑ! Η Ελλάδα είναι η δεύτερη μετά τις ΗΠΑ και η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που αναβαθμίζει σε τέτοιο επίπεδο τη στρατιωτική συνεργασία με το εγκληματικό-ναζιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ. Η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίζει το δρόμο των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά και φτάνει τη συνεργασία με τους ναζι-σιωνιστές σε επίπεδο που αυτές οι κυβερνήσεις δεν πρόφτασαν (ή δεν τόλμησαν) να φτάσουν.
Οπως καταλαβαίνετε, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα. Ενα ζήτημα πολιτικής ηθικής, αλλά και ένα ζήτημα γεωστρατηγικής. Η πολιτική ηθική έχει να κάνει με τις αδελφικές σχέσεις που χαρακτηρίζουν παραδοσιακά τους Ελληνες και τους Παλαιστίνιους. Αυτές οι σχέσεις πλήττονται θανάσιμα. Ο παλαιστινιακός λαός θα βλέπει στη θέση της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού κράτους ένα θανάσιμο εχθρό. Από γεωστρατηγική άποψη, η συμφωνία αυτή βάζει τη χώρα μας πιο βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των Αμερικανών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, καθιστώντας την το δεύτερο –μετά το Ισραήλ- πόλο της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας στην περιοχή. Και βέβαια, καθιστώντας τη χώρα μας στόχο για κάθε λογής αντίποινα από κινήματα και «τυφλές» δυνάμεις που δρουν στην περιοχή, όπως το IS και οι «αδέσποτες» δυνάμεις που επηρεάζονται από τη ρητορική και την πρακτική του.
ΥΓ1. Ο Τάσος Κουράκης, που τον Αύγουστο του 2012 είχε σώσει την προσωπική του τιμή, κάνοντας μια οργισμένη δήλωση ενάντια στη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Σιμόν Πέρες, την οποία χαρακτήρισε κάθε άλλο παρά εθιμοτυπική αλλά ενδεικτική μιας νέας εξωτερικής πολιτικής, και δήλωσε ότι περιμένει πειστικές εξηγήσεις από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, (και) αυτή τη φορά δεν μίλησε. Μπορεί να βλέπει τη «νέα εξωτερική πολιτική», που προ τριετίας κατήγγειλε, να γίνεται πράξη και μάλιστα σε επίπεδα που μάλλον δεν φανταζόταν, αλλά τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση και ο Κουράκης αναπληρωτής υπουργός. Αλλωστε, έχει άλλα σοβαρότερα καθήκοντα, καθώς ανέλαβε να αποδείξει πως η κυβέρνηση ασχολείται με το εφικτό, ενώ το κόμμα πρέπει να ασχολείται με το επιθυμητό. Για τον Θοδωρή Δρίτσα, που επίσης είχε ασχοληθεί με κινήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, δε λέμε τίποτα. Αυτός την είχε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από νωρίς.
ΥΓ2. Εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις στην Παλαιστίνη, που είχαν εκφράσει δημόσια την ικανοποίησή τους για την εκλογή μιας «αριστερής κυβέρνησης» στην Ελλάδα, παίρνουν ένα ακόμη σκληρό μάθημα για την πραγματιστική τους πολιτική.
