Ολοι θυμόμαστε τα στελέχη του Περισσού να πανηγυρίζουν στα τηλεοπτικά πάνελ το βράδυ της Κυριακής του πρώτου γύρου. Οποιος τολμούσε να κάνει οποιαδήποτε σύγκριση με άλλο εκλογικό αποτέλεσμα πέρα απ’ αυτό των εκλογών του Ιούνη 2012 δεχόταν την επίθεσή τους. Το ίδιο και όποιος τολμούσε να θυμίσει πως οι περιφερειακές εκλογές δεν είναι απόλυτα συγκρίσιμες με τις βουλευτικές. Την Κυριακή των ευρωεκλογών και του δεύτερου γύρου, μετά τη μείωση σε ψήφους που υπέστησαν, μαζεύτηκαν λίγο και μιλού-σαν για «ένα πρώτο μικρό βήμα». Δεν μπορούσαν να κάνουν και διαφορετικά, διότι οι εκλογικές τους επιδόσεις μοιάζουν με ασανσέρ.
Το Μάη του 2012 ο Περισσός πήρε 536.105 ψήφους. Σ’ ένα μήνα, τον Ιούνη του 2012, έχασε κάτι λιγότερο από τη μισή εκλογική του δύναμη, καταποντιζόμενος στις 277.227 ψήφους. Στις περιφερειακές του 2014 ανέβηκε στις 498.573 ψήφους. Σε μια βδομάδα, έχασε το 30% της δύναμής του και κατέβηκε στις 345.931 ψήφους, περιορίζοντας σημαντικά τα όποια κέρδη του. Και βέβαια, κανένα από τα στελέχη του δεν τολμά να ισχυριστεί ότι η ψήφος στις περιφερειακές ήταν πιο πολιτική από την ψήφο στις ευρωεκλογές.
Βλέποντας αυτή την κίνηση ασανσέρ στις εκλογικές επιδόσεις του Περισσού, μπορεί κανείς να καταλάβει την αγωνία τους για το τι θα γίνει στις επόμενες εθνικές εκλογές, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα πολιτεύεται με τον αέρα του πρώτου κόμματος και θα ζητά –με αξιώσεις πλέον– να μαζευτούν όλες οι αριστερές ψήφοι σ’ αυτόν, για να μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση.
