Εξακόσιες λέξεις χρειάστηκε ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Τάσος Κουράκης για να μας πει ότι «κόμμα» και «κυβέρνηση της Αριστεράς» δεν είναι ταυτόσημα, διότι το «κόμμα» «οργανώνει και διεκδικεί την εξουσία προς όφελος των τάξεων που εκπροσωπεί», ενώ η «κυβέρνηση της Αριστεράς» «κινείται στη σφαίρα που πραγματικού και όχι στο επίπεδο του επιθυμητού»! Γιατί τόση φλυαρία; Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει το ίδιο πράγμα με πολύ λιγότερα λόγια. Πέραν της φλυαρίας, εντοπίζουμε και απροσεξία. Διότι αν το «κόμμα» «οργανώνει την εξουσία», τότε κάνει την ίδια δουλειά με την κυβέρνηση, οπότε ο διαχωρισμός αποδεικνύεται εκ του πονηρού.
Ποιες τάξεις εκπροσωπεί το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ; Υποτίθεται, όλες τις άλλες πλην της αστικής τάξης. Και τι ακριβώς κάνει για να τις εκπροσωπήσει; Προφανώς, διεκδικεί την εξουσία. Καταρχάς, την κυβερνητική εξουσία, η οποία δεν ταυτίζεται με την εξουσία, σύμφωνα με τη θεωρητική προσέγγιση του ευρωρεβιζιονισμού που ασπάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα παίρνουμε την κυβέρνηση και σιγά-σιγά, χρησιμοποιώντας την κυβέρνηση ως εργαλείο, καταχτάμε την εξουσία. Κάπως έτσι δεν τα λέει το θεωρητικό σχήμα; Το θεωρητικό σχήμα, βέβαια, μιλάει και για κάτι «διαδοχικές ρήξεις», αλλά ας μην το μπερδέψουμε πολύ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, πήρε την κυβέρνηση και ζητούμενο γι’ αυτόν (υποτίθεται ότι) είναι η κατάκτηση της εξουσίας. Πάντα για λογαριασμό των εκμεταλλευόμενων τάξεων. Στο όνομά τους, η «κυβέρνηση της Αριστεράς» οφείλει να υλοποιήσει το πρόγραμμα του κόμματος «με έναν ιδιαίτερο τρόπο», όπως λέει ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ. Σε τι συνίσταται αυτός ο «ιδιαίτερος τρόπος»; Στο ότι «λαμβάνει υπόψη τους συσχετισμούς όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και στο διεθνές επίπεδο, υπολογίζει με ρεαλισμό τις συμμαχίες και τις χτίζει σε όλα τα επίπεδα».
Πώς ακριβώς πολιτεύεται η «κυβέρνηση της Αριστεράς» στην Ελλάδα; Εθιξε σε τίποτα την αστική τάξη; Πήρε ένα μέτρο υπέρ των εκμεταλλευόμενων τάξεων; Μήπως το Μνημόνιο-3 και ο Αρμαγεδδώνας των εφαρμοστικών του νόμων (ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα) συνιστούν «ετεροχρονισμούς, υποχωρήσεις και συμβιβασμούς», που κατά τον Κουράκη είναι απολύτως συμβατά με τον «ιδιαίτερο τρόπο» που είναι υποχρεωμένη να χρησιμοποιεί η κυβέρνηση; Υποθέτουμε ότι δεν το ισχυρίζεται ούτε αυτός, γι’ αυτό και χρησιμοποιεί μια άλλη κατηγορία που είναι συμβατή με τη «σφαίρα του πραγματικού», στην οποία είναι υποχρεωμένη να κινείται: «Ενίοτε και συνθηκολογήσεις μετά από ήττες (όπως η πρόσφατη συμφωνία μετά την ήττα κατά τις διαπραγματεύσεις)».
Συνήθως, οι ανατρεπτικές δυνάμεις που ηττώνται παίρνουν το δρόμο για τις φυλακές, στην καλύτερη περίπτωση, ή τα εκτελεστικά αποσπάσματα, στη χειρότερη. Οχι μόνο οι ανατρεπτικές, αλλά ακόμη και οι απλώς προοδευτικές-δημοκρατικές. Ο Σαλβαδόρ Αγιέντε εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τους αμερικανοκίνητους πραξικοπηματίες του Πινοσέτ, όπως ασφαλώς γνωρίζει ο Κουράκης. Στον δε Ενρίκο Μπερλίνγκουερ δεν επετράπη καν να συμμετάσχει σε ιταλική κυβέρνηση, διότι οι Δυτικοί ιμπεριαλιστές δεν τον εμπιστεύονταν. Αντίθετα, στην περίπτωση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε το φαινόμενο μια μερίδα ιμπεριαλιστών (αμερικανοί, γάλλοι, ιταλοί) να τη στηρίζει, κόντρα σε μια άλλη μερίδα (γερμανούς), και αφού όλοι μαζί την εξανάγκασαν να υπογράψει μια ταπεινωτική για την ίδια, αποικιοκρατική για τη χώρα και εξοντωτική για το λαό της συμφωνία, να τη στηρίζουν πλέον όλοι μαζί («Μόνον αυτός μπορεί να σώσει την Ελλάδα», έγραφε η γερμανική FAZ για τον Τσίπρα)! Δεν ακούγεται και τόσο… πειστικό το επιχείρημα του Κουράκη. Δεν κουμπώνει ούτε κατ’ ελάχιστον με την ιστορική πείρα.
Σύμφωνα με τη «θεωρία Κουράκη», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπέστη μια ήττα και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει. Πρέπει όμως να στηριχτεί και να παραμείνει στη θέση της, ώστε να ανασυγκροτηθεί και να αντεπιτεθεί για να πετύχει τη νίκη! Προς όφελος των αδυνάτων πάντοτε. Κι εμείς πρέπει να πιστέψουμε ότι σύμπας ο αστικός κόσμος στην Ελλάδα και σύμπασες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εκτός Ελλάδας, πιέζουν να παραμείνει για καιρό ακόμη στην εξουσία η κυβέρνηση Τσίπρα, για να εφαρμόσει στην πράξη τη συμφωνία που υπέγραψε, εκμεταλλευόμενη τη συναίνεση του υπόλοιπου αστικού πολιτικού φάσματος. Δηλαδή, οι εχθροί των τάξεων που εκπροσωπούν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του προσπαθούν να δώσουν σ’ αυτή την κυβέρνηση το χρόνο για να ανασυγκροτηθεί και να πάρει τη ρεβάνς!
«Είναι λάθος να αξιολογείται το έργο της διακυβέρνησης – σε περιορισμένο χρονικό διάστημα – θετικά ή αρνητικά, μόνο από το εάν συμπίπτει περισσότερο ή λιγότερο με τα αιτήματα, την ιδεολογία και τους στόχους της Αριστεράς, ακόμη και με τα κινήματα ή το κόμμα», γράφει ο Κουράκης. Και πώς πρέπει να αξιολογείται το έργο της διακυβέρνησης; Με βάση τις διακηρύξεις καλών προθέσεων της κυβέρνησης, προφανώς! Ο βουλευτής και υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ ζητά… θεολογική πίστη στην κυβέρνηση, της οποίας αποτελεί μέλος.
«Η κυβέρνηση καθώς ασκεί εν τοις πράγμασι πολιτική, μπορεί και πρέπει να έχει την ευχέρεια να κινείται με τρόπο που να εξασφαλίζει την υλοποίηση εν τέλει των προταγμάτων της Αριστεράς. Φτάνει να μην αποτελεί αυτή η άσκηση πολιτικής την εγκατάλειψη των οραματικών στοιχείων και των αξιών της», συνεχίζει ο Κουράκης! Χρειάζεται ιδιαίτερη ικανότητα (ή πλήρης αποδιοργάνωση υπό καθεστώς πανικού), για να γράφεις δυο προτάσεις που αθροιζόμενες παράγουν το απόλυτο άτοπο. Η κυβέρνηση πρέπει να πολιτεύεται έτσι που να υλοποιεί εν τέλει «τα προτάγματα της Αριστεράς», αλλά κριτήριο για την πολιτική της είναι να μην εγκαταλείπει «τα οραματικά στοιχεία και τις αξίες της»! Δηλαδή, η κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόζει μια βάρβαρη μνημονιακή πολιτική, αλλά άμα εξακολουθεί να δηλώνει πιστή «στα οραματικά στοιχεία και τις αξίες της Αριστεράς», τότε μπορούμε να πούμε ότι η μνημονιακή πολιτική «εξασφαλίζει την υλοποίηση εν τέλει των προταγμάτων της Αριστεράς»!
Δε συνεχίζουμε, γιατί θέλουμε να προστατεύσουμε τη δική μας σοβαρότητα. Μια τελευταία παρατήρηση μόνο. Ας αφήσει ήσυχο τον Μπρεχτ ο Κουράκης, διότι μάλλον δεν «το έχει». Οι στίχοι του μεγάλου μαρξιστή ποιητή «Τιμώ εκείνους που αλλάζουν/ και ίδιοι μένουν» αποτελούν μαστίγιο για τους Κουράκηδες. Κι όταν δεν το αντιλαμβάνονται, τότε εκτός από υπηρέτες της αστικής τάξης γίνονται και γελοίοι.
