«Ξοδεύουμε για τις ανάγκες του κράτους, για μισθούς, συντάξεις, προνοιακά επιδόματα, επιχορηγήσεις των φορέων κοινωνικής ασφάλισης, για δαπάνες υγείας, για τις λειτουργικές δαπάνες του δημοσίου πολύ πιο πολλά από τα ετήσια δημοσιονομικά μας έσοδα. Αρα, οι εταίροι και δανειστές μας μας δανείζουν όχι μόνο για την εξυπηρέτηση και τη διαχείριση του δημοσίου χρέους, αλλά και για την κάλυψη των ετήσιων ελλειμμάτων μας».
Τάδε έφη Βενιζέλος στη Βουλή, την περασμένη Τετάρτη. Χωρίς να κοκκινήσει από ντροπή για το ψέμα, φυσικά. Ακόμη και οι πέτρες γνωρίζουν ότι τα δάνεια από την τρόικα είναι ίσα-ίσα για να αποπληρώνονται τα τοκοχρεολύσια των προηγούμενων δανείων. Τα τυχόν πρωτογενή ελλείμματα, που δημιουργήθηκαν αφότου βύθισαν τον ελληνικό καπιταλισμό σε «ύφεση» καλύπτονται μέσω εσωτερικού δανεισμού.
Για να ‘χουμε μια σαφή εικόνα, ιδού μερικά δεδομένα από τα τελικά στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού στο πρώτο 8μηνο του 2011, που το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών έδωσε στη δημοσιότητα, μια μέρα μετά το προκλητικό ψέμα του Βενιζέλου: Τακτικά έσοδα: 32,8 δισ. Πρωτογενείς δαπάνες: 34 δισ. (Μισθοί και συντάξεις 14,5 δισ. – Ασφάλιση, Περίθαλψη, Κοινωνική Προστασία: 11,8 δισ. – Λειτουργικές δαπάνες: 3,8 δισ.). Τόκοι: 12,7 δισ. Χρεολύσια: 43,7 δισ.
Τι βλέπουμε; Τα τοκοχρεολύσια είναι μιάμιση φορά οι λειτουργικές δαπάνες και υπερδιπλάσια από μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες μαζί. Αν μάλιστα από μισθούς-συντάξεις αφαιρέσουμε μπάτσους, καραβανάδες, παπάδες και λοιπό κηφηναριό, η διαφορά θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη.
Το ελληνικό κράτος δανείζεται για να αποπληρώνει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που έχει βρει την κότα που γεννάει τα χρυσά αυγά. Ο δανεισμός μεγαλώνει όχι λόγω πρωτογενών ελλειμμάτων, αλλά λόγω χειροτέρευσης των τοκογλυφικών όρων με τους οποίους δίνονται τα νέα δάνεια.
