Το σίριαλ έπρεπε να κορυφωθεί και γι’ αυτό το λόγο το νέο επεισόδιο απαιτούσε από τους πρωταγωνιστές να υπερβάλλουν εαυτούς. Να φτάσουν σε τέτοια δραματικά ύψη ώστε να αιχμαλωτίσουν τους θεατές, να τους κάνουν να παγώσουν από τρόμο στους καναπέδες τους. Ενας εκ των πρωταγωνιστών έπρεπε να υποβληθεί και σε ατομική θυσία. Να ματαιώσει εν πτήσει ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη, που για μήνες προετοίμαζε προσεχτικά, γιατί όσο να ‘ναι η Νέα Υόρκη είναι ο πιο σημαντικός προορισμός για έναν πρωθυπουργό. Ο Παπανδρέου, ως γνωστόν, έχει τάσεις φυγής. Οταν δεν ταξιδεύει στο εξωτερικό, θα τον βρεις σε κάποιο ελληνικό νησί να κάνει κανό. Εν αντιθέσει προς τον Καραμανλή, που βαριόταν να ξεκουνήσει και περνούσε τον καιρό του παρακολουθώντας ποδόσφαιρο και ταινίες από DVD και παίζοντας playstation, ο Παπανδρέου γουστάρει να αθλείται και να ταξιδεύει στο εξωτερικό, γιατί θεωρεί ότι με τις συνεχείς επαφές μπορεί να εξασφαλίσει κάποιο διεθνές πόστο, όταν η κλεψύδρα θα έχει αδειάσει και η προθεσμία που έχει ως πρωταγωνιστής στην εγχώρια πολιτική θα έχει εξαντληθεί.
Αναγκάστηκε, λοιπόν, ο Παπανδρέου να επιστρέψει πίσω από το Λονδίνο. Ηταν ένα αίτημα που του το έθεσε μετ’ επιτάσεως ο Βενιζέλος, όπως ο τελευταίος φρόντισε να διαρρεύσει στους δημοσιογράφους, για να δείξει προφανώς ότι ο ίδιος έχει μεγαλύτερη αίσθηση των εθνικών κινδύνων από τον Παπανδρέου που «βρίσκεται στην κοσμάρα του». Στην πραγματικότητα, ο Βενιζέλος έχει καλύτερη αίσθηση της γκεμπελίστικης προπαγάνδας από τον Παπανδρέου, ο οποίος επαφίεται στους αμερικα- νούς συμβούλους του και βέβαια ο Βενιζέλος δίνει μάχη για το μέλλον του, ενώ ο Παπανδρέου είναι τελειωμένος και ξέρει πως αυτό δεν μπορεί ν’ αλλάξει.
Γεγονός είναι, πάντως, ότι ο Παπανδρέου επέστρεψε, αλλά δεν εμφανίστηκε πουθενά. Ούτε δηλώσεις έκανε. Εξαφανίστηκε εντελώς από το κάδρο. Ολα τα ανέλαβε ο Βενιζέλος: δηλώσεις το Σάββατο, δηλώσεις την Κυριακή, συνεχής βομβαρδισμός με δραματικά μηνύματα από το Γραφείο Τύπου του υπουργείου Οικονομικών: η πατρίδα κινδυνεύει, βρισκόμαστε στα πρόθυρα της καταστροφής, σκάστε και σκύψτε το κεφάλι γιατί χανόμαστε και άλλα τέτοια δραματικά.
Στο κόλπο μπήκαν ασμένως και οι διάφοροι παράγοντες της Ευρωζώνης. Ιδιαίτερα οι Γερμανοί, με ολίγη από Γιούνκερ, Τρισέ και Ρεν. Ξέρουν πως παίζεται το πολιτικό παιχνίδι, δεν είναι απολίτικοι τεχνοκράτες. Ξέρουν πως όταν ετοιμάζονται νέα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα πρέπει να υπάρξει μια γερή δόση τρόμου που θα καθηλώσει τον ελληνικό λαό. Ξέρουν ότι έχουν απέναντί τους μια εξαιρετικά αδύναμη κυβέρνηση, χωρίς κοινωνικά ερείσματα. Ο μόνος τρόπος να μπορέσει αυτή η κυβέρνηση να περάσει νέα μέτρα ελαχιστοποιώντας τις κοινωνικές αντιδράσεις είναι να παίξουν αυτοί το ρόλο του «κακού», δίνοντας στην κυβέρνηση το ρόλο του «καλού» αλλά ηττημένου που αναγκαστικά πρέπει να αποδεχτεί τους όρους του νικητή.
Βεβαίως, ανεξάρτητα από το θεατρικό μέρος του πράγματος, εφαρμόστηκε για μια ακόμη φορά, με τον πιο προκλητικό τρόπο μάλιστα, το νέο δόγμα της Ευρωζώνης, αυτό που ο Σόιμπλε έχει χαρακτηρίσει ως περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας των υπερχρεωμένων χωρών. Οι υπουργοί του Eurogroup αρνήθηκαν να συζητήσουν με τον Βενιζέλο το ρυθμό εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου και τον παρέπεμψαν στους υπαλλήλους τους, στους τεχνοκράτες της τρόικας. Θα μπορούσε η σκηνοθεσία να περιλαμβάνει ως φινάλε μια πολιτική απόφαση, που θα έδινε κάποιους πόντους στην κυβέρνηση Παπανδρέου και προσωπικά στον Βενιζέλο. Οι υπουργοί του Eurogroup, όμως, παρέπεμψαν τον έλληνα ομόλογό τους σε συζήτηση με την τρόικα των υπαλλήλων τους και μάλιστα με την εξευτελιστική μέθοδο της τηλεδιάσκεψης, χωρίς καν τη φυσική παρουσία τους στην Αθήνα.
Ηταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει ο Βενιζέλος για να γίνει πιστευτό το σενάριο. Επρεπε να υποστεί την ξεφτίλα των μαραθώνιων διαπραγματεύσεων με την τρόικα μέσω skype, για να φανεί πως τα νέα αντιλαϊκά μέτρα δεν είναι επιλογή της κυβέρνησης, αλλά της επιβλήθηκαν από την τρόικα, αφότου οι χώρες του Eurogroup αρνήθηκαν να δώσουν πολιτική λύση, συζητώντας αυτές με την κυβέρνηση.
Η τηλεδιάσκεψη, σε δυο δόσεις μάλιστα, έπρεπε να περιβληθεί με σασπένς, για να γίνει πιστευτός ο «εθνικός κίνδυνος». Μέρα πρώτη: η τηλεδιάσκεψη ήταν ν’ αρχίσει λίγο μετά το μεσημέρι, αλλά άρχισε νωρίς το βράδυ. Θα κρατήσει μέχρι τις πρωινές ώρες και μην αναμένετε ανακοινώσεις, έγραφε στα τηλεγραφικά non paper το Γραφείο Τύπου του υπουργείου Οικονομικών. Λίγο μετά τις 9:30’ το βράδυ, όμως, λευκός καπνός βγήκε από την καμινάδα του γκρίζου κτιρίου της οδού Νίκης και το Γραφείο Τύπου, σε νεότερο non paper, ανέκραξε habemus papam: «Εκπληξη!!! Μόλις πριν λίγο τελείωσε η τηλεδιάσκεψη… Σύντομα αναμένεται μικρή ανακοίνωση…»! Και πριν ακόμη το ρολόι γράψει 10 το βράδυ, ώρες πριν τις… πρωινές ώρες, ανακοινώθηκε ότι «έγινε μία παραγωγική και ουσιαστική συζήτηση. Αύριο το πρωί, οι τεχνικές ομάδες που θα βρίσκονται στην Αθήνα θα επεξεργα- στούν περαιτέρω ορισμένα στοιχεία και η τηλεδιάσκεψη θα επαναληφθεί αύριο την ίδια ώρα».
Τα παπαγαλάκια είχαν ήδη πιάσει δουλειά, εκτελώντας τις οδηγίες του υπουργείου: αυτά ζητάει η τρόικα, ανθίσταται ο Βενιζέλος, όμως βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Στον αέρα η έκτη δόση. Μέχρι τα μέσα Οκτώβρη υπάρχουν λεφτά για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και πάει λέγοντας.
Αυτό το προπαγανδιστικό παιχνίδι συνεχίστηκε ολόκληρη την επόμενη μέρα, προετοιμάζοντας το κλίμα για το δεύτερο μέρος της τηλεδιάσκεψης, που έγινε το βράδυ της Τρίτης. Αυτή τη φορά ο σκηνοθέτης αποφόρτισε λίγο την ένταση, καθώς έπρεπε η δράση να πάρει διαφορετική τροπή: «Υπήρξε ικανοποιητική πρόοδος», ανακοίνωσε ο Βενιζέλος. «Οι τεχνικές ομάδες συνεχίζουν την επεξεργασία των στοιχείων όχι μόνο για το κλείσιμο του Προϋπολογισμού του 2011 και την προετοιμασία του Προϋπολογισμού του 2012, αλλά και για τα έτη 2013 και 2014, δηλαδή για το σύνολο της διάρκειας του μεσοπροθέσμου προγράμματος», συνέχισε. Στο τέλος ανακοίνωσε ότι «το σαββατοκύριακο στην Ουάσιγκτον, με την ευκαιρία της ετήσιας συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στην οποία θα μετέχει και ο κ. Βενιζέλος, θα συνεχιστούν οι σχετικές συνομιλίες» και ότι «οι επικεφαλής της τρόικας αναμένεται να έρθουν στην Αθήνα στις αρχές της επόμενης εβδομάδας».
Τότε γιατί αναβλήθηκε η επίσκεψη Παπανδρέου στη Νέα Υόρκη; Αφού τίποτα δεν ήταν πιεστικό, αφού όλα μπορούν να περιμένουν, αφού ο Παπανδρέου δεν ενεπλάκη καμιά στιγμή στις υποτιθέμενες σκληρές διαπραγματεύσεις, γιατί χρειάστηκε ν’ αναβάλει το ταξίδι στη Νέα Υόρκη; Καθαρά, για τη θεατρικότητα του πράγματος. Για να φανεί ότι δήθεν κάνουν κρίσιμες διαπραγματεύσεις, εθνικής σημασίας, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκονταν σε πλήρη σύμπνοια με την τρόικα και συζητούσαν τη μεθόδευση και το χρονοδιάγραμμα των αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων για τα επόμενα χρόνια.
Κι ένα ακόμη ερώτημα (καθόλου ρητορικό): πριν από μια βδομάδα, μετά την εμφάνιση του Παπανδρέου στη ΔΕΘ, την ανακοίνωση του νέου χαρατσιού στα ακίνητα και τη δέσμευση της κυβέρνησης ότι θα παίρνει συνέχεια νέα μέτρα, ώστε να πιάνει το δημοσιονομικό στόχο, αν δεν αποδώσουν τα προηγούμενα, η Μέρκελ με δημόσια δήλωσή της είχε εκφράσει την ικανοποίησή της και είχε ανακοινώσει ότι η τρόικα θα επιστρέψει στην Αθήνα. Τι μεσολάβησε και «στράβωσαν» τα πράγματα στο Eurogroup; Απολύτως τίποτα. Απλά, έπρεπε όλοι μαζί να παίξουν το θέατρο, ο καθένας το ρόλο του, για να προκαλέσουν τρόμο και παράλυση στον ελληνικό λαό. Αντιθέσεις πάντοτε υπάρχουν, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση οι αντιθέσεις παίζουν εντελώς δευτερεύουσα σημασία. Εκείνο που κυριάρχησε ήταν το θέατρο και από την κυβέρνηση και από το Eurogroup και από τους τροϊκανούς, οι οποίοι απλά εκτελούν πολιτικές εντολές.
Οταν «ολοκληρώθηκε» και το δεύτερο μέρος της τηλεδιάσκεψης, στα παπαγαλάκια είχε ήδη δοθεί μια παλέτα μέτρων, από τα οποία η κυβέρνηση θα πρέπει να επιλέξει ποια θα εφαρμόσει, ώστε να κλείσει η νέα «μαύρη τρύπα» (αναλυτικά γράφουμε στη σελίδα 16). Το φινάλε του σίριαλ έχει γραφτεί από τον… Ναστρεντίν Χότζα: η παλέτα περιέχει τόσα πολλά και εφιαλτικά, ώστε στο τέλος η επιλογή μέρους από τα νέα μέτρα να προκαλέσει… ανακούφιση. Μόνο που τα υπόλοιπα θα επιβληθούν με τα επόμενα πακέτα…
