Τον βουλευτή Ρομπόπουλο τον «άγγιξαν» ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος, γι’ αυτό και ψήφισε «δαγκωτό» Μεσοπρόθεσμο. Ο βουλευτής Αθανασιάδης έδωσε σόου ακόμη και την ώρα της ψηφοφορίας. Ηταν ο μόνος που αιτιολόγησε την ψήφο του. Πείστηκε κι αυτός από την κρισιμότητα των στιγμών, την οποία διαπίστωσε μετά την ομιλία του πρωθυπουργού. Ορισμένοι άλλοι είχαν ξεκαθαρίσει τη στάση τους από τις προηγούμενες μέρες. Ετσι, έμεινε μόνος κι έρημος ο Κουρουμπλής (τζάμπα τον είχε χαρακτηρίσει… Τειρεσία της Βουλής ο Βενιζέλος, γλείφοντάς τον πατόκορφα, προηγουμένως) να ψηφίσει όχι. Για να ‘χει και το σίριαλ λίγο σασπένς στο τέλος, βρε αδερφέ, μην πεθάνουν οι θεατές από ανία. Μικρή όμως η απώλεια και μόνο πολιτικού χαρακτήρα, καθώς στο ταμπλό προστέθηκε το ναι της Ελσας Παπαδημητρίου, που αποφάσισε να την κάνει από τη ΝΔ. Στα παραλειπόμενα να σημειωθεί η γεμάτη νόημα απουσία του Λιάνη, ο οποίος μουτζώνει τον εαυτό του που έσπευσε να ανεξαρτοποιηθεί λίγο πριν το ίνδαλμά του, ο Βενιζέλος, πάρει το δαχτυλίδι της διαδοχής στο κόμμα.
Μ’ αυτό τον άθλιο τρόπο ολοκληρώθηκε η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και με τον ίδιο, χωρίς σασπένς πλέον, και η ψήφιση του πρώτου εφαρμοστικού του νόμου. Η διαφορά ήταν ότι η ΝΔ ψήφισε μεγάλο μέρος του εφαρμοστικού νόμου, όπως και η τετράδα της Μπακογιάννη. Το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο, ένα πακέτο πολύ πιο σκληρό από το Μνημόνιο, με μικρότερες απώλειες. Η διαφορά είναι πως τώρα η κυβέρνηση έχει το μαύρο της το χάλι, γιατί δεν μπορεί να κοροϊδέψει κανέναν. Ο Βενιζέλος έβγαλε ένα διήμερο στη Βουλή, μιλώντας και ξαναμιλώντας, παρεμβαίνοντας μετά από κάθε ομιλία αρχηγού κόμματος ή κοινοβουλευτικού εκπροσώπου, με αρχηγικό ύφος και μπόλικη απολογητική για τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται προσωπικά ο ίδιος, συγκρατημένος ως προς το ύφος, προσπαθωντας να κρύψει τη φυσική αλαζονεία του, συναινετικός ακόμη και στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή, όμως δεν κατάφερε ν’ αλλάξει την εικόνα μιας κυβέρνησης υπό προθεσμία. Αν ο κοινοβουλευτικός λόχος ψήφισε και πάλι συντεταγμένα, με άφθονη κριτική αυτή τη φορά, δεν ήταν επειδή πείστηκε ότι υπάρχει ελπίδα και προοπτική, αλλά επειδή συνειδητοποίησε ότι αν δεν ψήφιζε το Μεσοπρόθεσμο, θα είχαμε εκλογές και ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτούς δεν θα ξαναέβλεπε Βουλή. Αυτό, όμως, είναι ο ορισμός της καταρρέουσας κυβέρνησης.
Στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο άνοιξαν σαμπάνιες μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Η ίδια η Μέρκελ έκανε δήλωση με την οποία εξέφρασε την ικανοποίησή της. Η «Ελευθεροτυπία» περιέγραψε με επιτυχημένο τρόπο την κατάσταση στο κύριο άρθρο της την περασμένη Τετάρτη: «Μπορεί η μικρή Ελλάδα, της οποίας το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν αντιπροσωπεύει ένα ελάχιστο ποσοστό του ΑΕΠ της ευρωζώνης, να προκαλεί “συναγερμό” στην Ευρώπη και παγκόσμιο ενδιαφέρον; Να που μπορεί, αν κρίνουμε από το μπαράζ των δηλώσεων των Ευρωπαίων αξιωματούχων και τη συρροή πολλών ξένων δημοσιογράφων, για να καλύψουν δύο ψηφοφορίες στην ελληνική Βουλή!». Ρεν, Μπαρόζο και Ρομπάι έπεσαν στη μάχη όπως έπεφτε παλιά το ιππικό. Λίγες ώρες πριν την ψηφοφορία, ολοκληρώνοντας τον εκβιασμό στον ελληνικό λαό και δημιουργώντας το… πατριωτικό άλλοθι που τόσο χρειάζονταν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Κι αφού ο στόχος επετεύχθη, έκαναν κατόπιν δηλώσεις ικανοποίησης.
Τι κέρδισαν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές από την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου; Κέρδισαν χρόνο και πολιτικό χώρο. Η επόμενη κυβέρνηση, όποτε κι αν σχηματιστεί, όποια πολιτική σύνθεση κι αν έχει, θα βρει ψηφισμένο το Μεσοπρόθεσμο και κάποιους εφαρμοστικούς του νόμους. Αρα, θα έχει το άλλοθι ότι βρήκε τη χώρα δεσμευμένη με συμβάσεις και δεν μπορεί να διακυβεύσει τη θέση της μέσα στην ΕΕ. Επομένως, οι ιμπεριαλιστές και το ντόπιο κεφάλαιο εξασφαλίζουν τη συνέχεια, όχι μόνο για το διάστημα που θα παραμείνει στην εξουσία η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και μετά απ’ αυτή.
Αν, λοιπόν, βγαίνει ένα συμπέρασμα απ’ όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες, είναι πως ο ελληνικός λαός, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από το κοινοβουλευτικό σύστημα. Μόνο με τη δική του δύναμη μπορεί ν’ ανατραπεί αυτή η πολιτική. Οταν αυτή η δύναμη εκφραστεί οργανωμένα στο δρόμο, χωρίς τις αυταπάτες που την έχουν χαρακτηρίσει μέχρι τώρα.
ΥΓ: Για τον βουλευτή Κουρουμπλή, που απέκτησε εσχάτως ευαισθησία, δεν θα θυμίσουμε μόνο ότι ψήφισε χωρίς τύψεις το Μνημόνιο και όλους τους αντιλαϊκούς νόμους που ακολούθησαν (ασφαλιστικό, εργασιακό κ.λπ.). Θα σημειώσουμε ότι στην Επιτροπή της Βουλής, όπου συζητιόταν ο εφαρμοστικός νόμος, δεν εξέφρασε καμιά διαφωνία. Είπε μερικές γενικόλογες μπούρδες, ενώ δεν παρέλειψε να πλέξει το εγκώμιο του Βενιζέλου, δηλώνοντας ότι «προσδοκούμε στη νέα πολιτική ηγεσία ότι θα επιδείξει ευήκοον ους στις πάντα χρήσιμες σε μεγάλο βαθμό παρατηρήσεις όλων των πτερύγων της Βουλής»! Διαφωνία και καταψήφιση δεν καταγράφηκε πουθενά. Αν ήθελε να το κάνει, όταν ψηφιζόταν στην Επιτροπή ο εφαρμοστικός, θα σήκωνε το χέρι του και θα έλεγε «κατά πλειοψηφίαν». Ετσι, όμως, θα έχανε το στοιχείο του αιφνιδιασμού στην Ολομέλεια, το οποίο του εξασφάλισε τεράστια δημοσιότητα το επόμενο διήμερο.
Θυμίζουμε ακόμη, ότι ο Κουρουμπλής ήταν ένας από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που το Γενάρη του 2004 είχαν υπογράψει την περιβόητη (ν)τροπολογία Πάχτα, προς όφελος του μεγαλοκαπιταλιστή Στέγγου, ιδιοκτήτη του Πόρτο Καρράς, που έχει καταξεσκίσει το περιβάλλον στη Χαλκιδική. Τότε, μπροστά στην επερχόμενη πολιτική συντριβή, ο Γιωργάκης τους διέγραψε. Κάποιοι εξαφανίστηκαν πολιτικά έκτοτε. Κάποιοι άλλοι επανέκαμψαν. Ενας απ’ αυτούς είναι ο Κουρουμπλής. Εχει πείρα, λοιπόν, αναβάπτισης στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και αυτό αποφάσισε να κάνει και τώρα. Τα σημειώνουμε όλ’ αυτά για να μην αγοράζουμε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
