Αποπροσανατολιστικός πολιτικός καυγάς

Αν ψάξει κανένας τις δηλώσεις Βενιζέλου πριν την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, θα διαπιστώσει ότι και τότε έλεγε τα ίδια ακριβώς για τη διαδικασία ψήφισης με ευρεία πλειοψηφία. Ελεγε, για παράδειγμα, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Alter στις 24 του περασμένου Ιούνη: «Εγώ έχω πει στη συνέντευξή μου αυτή στο “Πρώτο Θέμα” –και το έχω πει και στο υπουργικό συμβούλιο– ότι όπως ακριβώς πίστευα πως τον Μάιο του 2010 ο πρώτος εφαρμοστικός νόμος για το μνημόνιο, παρότι είναι απλός νόμος του κράτους, έπρεπε πολιτικά να ψηφιστεί με 180 ψήφους, ώστε όλα τα κόμματα να αναλάβουν την ευθύνη τους και ο κ. Σαμαράς τη δική του, έτσι και τώρα πιστεύω ότι όχι το μεσοπρόθεσμο, όχι ο εφαρμοστικός νόμος, αλλά ο νόμος που θα θέτει σε εφαρμογή το δεύτερο πρόγραμμα. Το δεύτερο πρόγραμμα, όχι μόνον τη δανειακή σύμβαση, αλλά όλο το πλαίσιο του δεύτερου προγράμματος με το οποίο θα πορευθεί η χώρα για πολλά χρόνια. Πρέπει να σκεφτούμε εάν στη Βουλή χρειάζεται αυξημένη πλειοψηφία».
 

Αυτή τη φορά, μιλώντας από τις Βρυξέλλες, ήταν πολύ πιο χαλαρός:

«Είναι προφανές ότι η Κυβέρνηση θεωρεί ότι τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυξημένο αίσθημα ευθύνης και ως εκ τούτου να ψηφίζονται ει δυνατόν στη Βουλή με ευρεία πλειοψηφία, όχι επειδή αυτό είναι νομικά αναγκαίο, αλλά γιατί αυτό είναι εθνικά επιβεβλημένο και πολιτικά υπεύθυνο».
 

Τότε, γιατί ξέσπασε όλος αυτός ο θόρυβος και τροφοδοτήθηκε όλη αυτή η φιλολογία από τη Δευτέρα; Πρώτο, γιατί το πολιτικό σκηνικό είναι εξαιρετικά ρευστό και η κυβερνητική παράταξη μπάχαλο, δεύτερο επειδή υπάρχουν από παλιά σχέδια για μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», τα οποία προωθούν διάφορα αστικά «λόμπι», και τρίτο επειδή τα αστικά ΜΜΕ ξέρουν ότι είναι προτιμότερο να ασχολούνται με τέτοια θέματα και να ρίχνουν στην πιάτσα ισχυρές δόσεις παραπολιτικής, παρά να εστιάζεται όλη η προσοχή σε θέματα όπως το ιμπεριαλιστικό παζάρι των Βρυξελλών, το οποίο ετοιμάζει το «γυψάρισμα» του ελληνικού λαού για πολλά χρόνια.
 

Η σχετική φιλολογία κράτησε μόνο δυο μέρες, στη διάρκεια των οποίων η κυβερνητική παράταξη έγινε μπάχαλο (διαβάστε σχετικά στη σελίδα 6, στη στήλη «Κόντρες»). Βενιζέλος, Παπανδρέου και Μόσιαλος το ‘παιζαν πότε έτσι και πότε γιουβέτσι και στο τέλος ξεκαθάρισαν ότι θα ψηφίσουν το νέο πρόγραμμα με 151.
 

Στο μεταξύ η ΝΔ, που αρχικά αιφνιδιάστηκε και φοβήθηκε ότι ο Παπανδρέου μπορεί να ετοιμάζει «ηρωική έξοδο» τύπου Καραμανλή και να τους αφήσει με την καυτή πατάτα στα χέρια, όταν σιγουρεύτηκε ότι ο Παπανδρέου δεν έχει σκοπό να πάει σε εκλογές, αλλά θα ολοκληρώσει πρώτα τη δουλειά που ξεκίνησε, περνώντας από τη Βουλή και τη νέα, πολύχρονη αποικιοκρατική σύμβαση, πήρε πίσω την αρχική σκληρή δήλωση Μιχελάκη με τις πατριωτικές κορόνες και έκανε άνοιγμα προς την κυβέρνηση, διά στόματος Λυκουρέντζου, που διευκρίνισε ότι η ΝΔ δεν θα αποφύγει να στηρίξει μια εθνικά επωφελή συμφωνία, αν κάτι τέτοιο προκύψει από τη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών.
 

Ο Βενιζέλος άρπαξε την πάσα στον αέρα και τα χαράματα της Πέμπτης, παρεμβαίνοντας στη συνέντευξη Τύπου του Παπανδρέου στις Βρυξέλλες, χόντρηνε το παιχνίδι, με το γνωστό ιταμό του ύφος:

«Αδυνατώ να πιστέψω ότι θα υπάρξει κάποιος που δεν θα θελήσει να στηρίξει αυτή τη συμφωνία. Αδυνάτω να πιστέψω πως υπάρχει έστω και ένα πολιτικό κόμμα στη Βουλή, έστω κι ένας υπεύθυνος πολιτικός ηγέτης που δεν θέλει κι αυτός να βάλει την υπογραφή του στην απαλλαγή του έθνους μας από ένα σημαντικό μέρος του ιστορικού βάρους του δημοσίου χρέους. Αυτό το νόημα είχαν και όλες οι δηλώσεις που είχαμε κάνει και ο Πρωθυπουργός και εγώ σε συνεννόηση μαζί του τις προηγούμενες μέρες. Και κάποιοι που βιάστηκαν να τοποθετηθούν αρνητικά στις όποιες αποφάσεις της σημερινής Συνόδου, χωρίς να έχουν την στοιχειώδη υπομονή να περιμένουν να δουν ποιές θα είναι οι αποφάσεις αυτές, όσοι έσπευσαν να τοποθετηθούν αρνητικά την ώρα που εμείς ζητούσαμε συναίνεση και στήριξη για να είναι ισχυρότερη η διαπραγματευτική θέση της χώρας, νομίζω ότι σήμερα θα έχουν μετανοιώσει.

Αλλά, επειδή η στιγμή είναι σημαντική και επειδή πρέπει να μας διακρίνει πάντα μια μεγάλη πολιτική και εθνική γενναιοδωρία, η θέση μας είναι πάντα μια θέση ενότητας και συναίνεσης γιατί πρέπει να πορευτούμε ως τόπος και να ανορθώσουμε την πατρίδα μας».
 

Είναι, βέβαια, νωρίς ακόμη για να προεξοφλήσουμε τι πρόκειται να γίνει. Ακόμη δεν έχουν γίνει γνωστοί οι ακριβείς όροι της νέας συμφωνίας. Ούτε καν οι όροι του «κουρέματος», τους οποίους θα διαπραγματευθούν κυβέρνηση και τρόικα με το IIF και τους τραπεζίτες του. Ολοι θυμόμαστε ότι με το «κούρεμα» κατά 21% που αποφασίστηκε στις 21 Ιούλη ο στόχος για συμμετοχή του 90% των ομολογιούχων δεν πιάστηκε. Γιατί, λοιπόν, να πιαστεί τώρα με «κούρεμα» κοντά στο 50%;
 

Και τι θα περιλαμβάνει το νέο, πολυετές πρόγραμμα; Θα είναι τόσο ελκυστικό για να το ψηφίσει ο Σαμαράς; Είναι χαρακτηριστικό ότι τα χαράματα της Πέμπτης, σε μια στιγμή που δούλευε στο φουλ ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης, ο ίδιος ο Παπανδρέου υπήρξε εξαιρετικά συγκρατημένος:«Δεν θέλω να δημιουργήσω ελπίδες και προσμονές, αλλά η ελπίδα μας είναι ότι η ελάφρυνση θα μας δώσει τη δυνατότητα να μην πάρουμε νέα μέτρα». Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, λοιπόν, για τον Σαμαρά να υπερψηφίσει το νέο πρόγραμμα, γιατί αμέσως ο Παπανδρέου θα πάει σε εκλογές και θα δημαγωγεί ότι έσωσε τη χώρα, παρουσιάζοντας ως απόδειξη το γεγονός ότι και η ΝΔ πλέον πείστηκε και υπερψήφισε το νέο πρόγραμμα.
 

Εκτός αν, σε συμφωνία κυβέρνησης-ΝΔ, εφαρμοστεί ένα τρικ που κυκλοφορεί ως σενάριο τις τελευταίες μέρες. Να γίνουν δυο ψηφοφορίες. Μία για τη δανειακή σύμβαση, που θα την υπογράψει και η ΝΔ, και μία για το νέο (μακροπρόθεσμο πλέον) πρόγραμμα, που η ΝΔ θα έχει την άνεση να μην υπερψηφίσει.
 

Μπορεί ακόμη, ανάλογα και με τις γενικότερες εξελίξεις που εξακολουθούν να είναι ρευστές, να χρειαστεί να καταφύγουν σε μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, που θα τη στηρίξουν και τα δυο κόμματα, μαζί και το ΛΑΟΣ με τη Μπακογιάννη. Ετσι κι αλλιώς, πραγματική κυβέρνηση θα είναι η αποικιοκρατική τρόικα που θα εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα, όπως αποφασίστηκε τα χαράματα της Πέμπτης.
 

Ολα αυτά είναι πολιτικά σενάρια που το μόνο που κάνουν είναι ν’ αποπροσανατολίζουν τους εργαζόμενους.  Το σχήμα της πολιτικής διαχείρισης, που θα έχει ως βασικό του καθήκον την άσκηση της κατασταλτικής πολιτικής (η οικονομική και κοινωνική πολιτική θα ασκείται από την επιτροπεία) δεν έχει καμιά σημασία. Το περιεχόμενο της πολιτικής είναι δεδομένο κι εκείνο που χρειάζεται είναι ο αγώνας για την ανατροπή της και όχι το κολύμπι στα βαλτόνερα της αστικής πολιτικής.