«Στην κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής συμμετέχουν το Αφρικάνικο Εθνικό Κογκρέσο ANC, το Νοτιοαφρικάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα και τα συνδικάτα COSATU. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι κομμουνιστές και τα ταξικά συνδικάτα για την οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης, σε κάθε σοβαρή εξέλιξη προβάλλει το πραγματικό πρόβλημα. Οτι στην εξουσία παραμένει η αστική τάξη, τα μέσα παραγωγής είναι στα χέρια των καπιταλιστών, κριτήριο της ανάπτυξης είναι το κέρδος. Το κράτος είναι αστικό, ταξικό κι αυτό καθορίζει και το ρόλο των δυνάμεων καταστολής. Η συζήτηση, η διαπάλη στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα για την πείρα αυτή, δηλαδή τη συμμετοχή σε αστική κυβέρνηση, επιβάλλεται να συνεχιστεί». Αυτά έγραφε, μεταξύ άλλων, ο «Ριζοσπάστης», σε ανάλυσή του στο φύλλο της 26ης Αυγούστου, απ’ αφορμή την εν ψυχρώ σφαγή 34 απεργών εργατών από τη νοτιοαφρικάνικη αστυνομία.
Ενα μείζον ζήτημα μετατράπηκε σε δευτερεύον. Σε αντικείμενο μιας «συζήτησης που επιβάλλεται να συνεχιστεί». Κι ας είναι λυμένο το εν λόγω ζήτημα από τις αρχές του εικοστού αιώνα, μετά τη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στους ρεφορμιστές και τους επαναστάτες σοσιαλιστές, που οδήγησε στο οριστικό σχίσμα ανάμεσα σε σοσιαλδημοκράτες και κομμουνιστές. Στο στρατόπεδο της αναθεώρησης, βέβαια, που σχηματίστηκε μετά την αντεπαναστατική ανατροπή της δεκαετίας του ’50, το ζήτημα κάθε άλλο παρά λυμένο είναι. Η συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις έγινε ευαγγέλιο των ψευτοκομμουνιστικών κομμάτων. Και του Περισσού, βεβαίως, βεβαίως, ο οποίος συμμετέσχε σε δυο αστικές κυβερνήσεις το 1989-90 (Τζαννετάκη και Ζολώτα). Κυβερνήσεις οι οποίες, παρά τον προσωρινό-μεταβατικό τους χαρακτήρα (μέχρι να πάρει την εξουσία αυτοδύναμα η μητσοτακική ΝΔ), πήραν σωρεία αντεργατικών μέτρων, με κορυφαίο την απόλυση χιλιάδων συμβασιούχων από το δημόσιο τομέα. Στη συνέχεια, μετά το κάζο της παραλίγο διάλυσής του και επειδή το μισό στελεχικό δυναμικό του μεταπήδησε στον ΣΥΝ, ο Περισσός επανήλθε σε μια «σκληρή» γραμμή, η οποία απορρίπτει τη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις.
Ποτέ, όμως, αυτή η απόρριψη δεν έγινε για λόγους αρχών, ποτέ δεν οδήγησε σε σχίσμα από τις δυνάμεις εκείνες που συμμετέχουν σε αστικές κυβερνήσεις. Μπορεί να καταγγέλλουν με σφοδρότητα τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για τις διαχειριστικές του θέσεις και ν’ απορρίπτουν μετά βδελυγμίας το κάλεσμά του για σχηματισμό «κυβέρνησης της αριστεράς», εξακολουθούν όμως να θεωρούν αδελφό κόμμα το «Κ»Κ Νότιας Αφρικής, που συμμετέχει στην κυβέρνηση επί τόσα χρόνια. Ακόμα και μετά τη σφαγή 34 εργατών από την κυβέρνηση του… «κομμουνιστή» Τζέικομπ Ζούμα (πρώην μέλος του ΠΓ του «Κ»Κ Νότιας Αφρικής είναι ο νοτιοαφρικανός πρόεδρος), όχι μόνο δεν καταγγέλλουν αυτό το κόμμα ως σφαγέα του νοτιοαφρικάνικου προλεταριάτου, αλλά γράφουν ξεδιάντροπα, ότι «οι κομμουνιστές και τα ταξικά συνδικάτα καταβάλλουν προσπάθειες για την οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης»!
Αυτό το δόγμα εφαρμόζεται για κάθε κόμμα που διαχειρίζεται την αστική εξουσία. Κριτήριο δεν αποτελεί το πραγματικό γεγονός της συμμετοχής του στην αστική εξουσία, αλλά οι σχέσεις που έχει μαζί του ο Περισσός. Αν αυτές οι σχέσεις είναι καλές, τότε η συμμετοχή στην αστική εξουσία ξεχνιέται και μόνον όταν αυτό το κόμμα ενέχεται φανερά σε κάποιο έγκλημα, ασκείται από την ηγεσία του Περισσού κάποια ψευτοκριτική –με ιδιαίτερα προσεκτικό τρόπο, μάλιστα– ίσα-ίσα για να πέσει στάχτη στα μάτια των οπαδών του.
Δεν είναι μόνο η περίπτωση του «Κ»Κ Ν. Αφρικής. Εχουμε και την περίπτωση του ΑΚΕΛ στην Κύπρο. Εγραψε ο «Ριζοσπάστης» το περασμένο Σάββατο (15.9.12), υπό τον τίτλο «Προς μνημόνιο και η Κύπρος»:
«Στο μεταξύ, συνάντηση είχαν την Πέμπτη στην Κύπρο ο πρόεδρος Δ. Χριστόφιας και η διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ. Μετά τη συνάντηση, ο Κύπριος πρόεδρος είπε ότι η συνάντηση δεν ήταν για αποφάσεις και ότι το μνημόνιο θα υπογραφεί “όταν θα είμαστε έτοιμοι”. Ωστόσο, στην ιστοσελίδα IN Business διέρρευσαν στοιχεία από το προσχέδιο μέτρων που συζητάνε κυβέρνηση και τρόικα, στο πλαίσιο του μνημονίου για την Κύπρο. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, στο τραπέζι βρίσκεται η συνέχιση της δημοσιονομικής εξυγίανσης, ώστε να μειωθεί το δημόσιο χρέος το συντομότερο δυνατόν και η μείωση, το τρέχον έτος, του ελλείμματος στο 4% του ΑΕΠ και στο 2,5% το 2013, μέσω ποιοτικών και μόνιμων μέτρων. Συζητιέται ακόμα η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού κατά τρόπο ώστε το σχέδιο συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων να συνάδει με εκείνο του ιδιωτικού τομέα, η αναδιάρθρωση του τομέα της Υγείας, η υιοθέτηση αυστηρού μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού πλαισίου, η ψήφιση νομοθεσίας για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, η ιδιωτικοποίηση ημικρατικών οργανισμών, όπως οι “Κυπριακές Αερογραμμές” και η μερική ιδιωτικοποίηση οργανισμών, όπως η Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου».
Κανέναν δεν εκπλήσσουν, βέβαια, οι αποκαλύψεις για το κυπριακό Μνημόνιο. Θα βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με τα Μνημόνια που έχουν υπογράψει οι άλλες χώρες που προσέφυγαν στο μηχανισμό «διάσωσης». Εντύπωση προκαλεί, όμως, όχι βέβαια σε μας, η απουσία οποιασδήποτε κριτικής αιχμής από το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη». Αν στη θέση του «συντρόφου Χριστόφια» ήταν ο Τσίπρας, με τον ίδιο τρόπο θα παρουσιαζόταν η είδηση; Ασφαλώς όχι. Αυτή η επιλεκτικότητα, λοιπόν, είναι άκρως αποκαλυπτική για τον χαρακτήρα και το πολιτικό πρόγραμμα του Περισσού. Για λόγους πολιτικής επιβίωσης και μόνο έχει επιλέξει αυτή τη γραμμή στην Ελλάδα και όχι επειδή έχει επαναστατικό πρόγραμμα και τακτική.
