Τελικά, έγιναν τρεις οι «αντιρατσιστικές» προτάσεις νόμου (κατέθεσε και η ΝΔ), για να επιβεβαιωθεί αυτό που γράφαμε την προηγούμενη εβδομάδα, περί πολιτικού παιχνιδιού στο εσωτερικό της συγκυβέρνησης, από τη μια, και μεταξύ συγκυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη.
Πριν προλάβουν να χαρούν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ για την κατάθεση του νομοσχέδιου Ρουπακιώτη με τη μορφή πρότασης νόμου, η οποία υποτίθεται ότι θα στρίμωχνε τη ΝΔ, ο Σαμαράς έδωσε εντολή και κατατέθηκε απνευστί πρόταση νόμου και από τη ΝΔ, η οποία αποτελεί μια πιο «λάιτ» εκδοχή του νομοσχέδιου Ρουπακιώτη. Ακολούθησαν κινήσεις σπασίματος του μετώπου με το ΠΑΣΟΚ από πλευράς Κουβέλη, ο οποίος δε γουστάρει με τίποτα τον συγχρωτισμό με τον Βενιζέλο, αφού στρατηγική του είναι να λεηλατήσει όσο μπορεί το ΠΑΣΟΚ και να καταστεί ο ίδιος ηγέτης του σοσιαλδημοκρατικού πόλου. Δεν μπορούσε να πει όχι στην πρόταση Βενιζέλου να καταθέσουν από κοινού το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη, περίμενε όμως την πρόταση της ΝΔ για να αρχίσει να υπονομεύει την ευκαιριακή συμμαχία, στην οποία προσπάθησε να επενδύσει ο Βενιζέλος.
Ο Ρουπακιώτης δεν είναι μόνο υπουργός υποδειχθείς από τη ΔΗΜΑΡ, αλλά κολλητός του Κουβέλη, με τον οποίο συνδέεται εδώ και πολλά χρόνια με πολιτικούς και προσωπικούς δεσμούς. Γι’ αυτό και η δήλωση που έκανε την περασμένη Δευτέρα (χωρίς να έχει καμιά υποχρέωση, αφού δεν έχει το υπουργείο τη νομοθετική πρωτοβουλία) ήταν μόνο το προανάκρουσμα. «Ως καθ' ύλην αρμόδιος υπουργός για τη σύνταξη νομοσχεδίου για την αντιμετώπιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, αναγνωρίζοντας τις δικαιοπολιτικές ή και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις κάθε κόμματος, και ιδίως αυτών της κυβερνητικής συνευθύνης, εκτιμώ ότι υπάρχει αναμφισβήτητα δυνατότητα σύγκλισης των σχετικών προτάσεων που έχουν μέχρι τώρα διατυπωθεί, εφόσον αναγνωρίζεται πλέον από όλους η ανάγκη ουσιαστικής επικαιροποίησης της νομοθεσίας, πέραν της σχετικής υποχρέωσής μας προς την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο», δήλωσε ο Ρουπακιώτης.
Την ώρα που ο Βενιζέλος έκανε δηλώσεις ενάντια στη ΝΔ, ο υπουργός της ΔΗΜΑΡ εκτιμούσε ότι μπορεί να βρεθεί κοινός τόπος ανάμεσα στο δικό του νομοσχέδιο (κοινή πρόταση νόμου ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και στην πρόταση νόμου της ΝΔ. Δηλαδή, υποστήριξε το αντίθετο απ’ αυτά που υποστηρίζει ο Βενιζέλος, που κατηγορεί τη ΝΔ για φόβο έναντι της Χρυσής Αυγής. Την επομένη, φρόντισε ο ίδιος ο Κουβέλης να επιβεβαιώσει ότι ο Ρουπακιώτης κινήθηκε μετά από συνεννόηση μαζί του. Μιλώντας στη Θεσσαλονίκη είπα ότι «πρέπει να βρεθεί ο κοινός τόπος. Και πρέπει να βρεθεί διότι το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο είναι αναγκαίο να υπάρξει ως νομοθέτημα».
Η ΝΔ δεν αντέδρασε επίσημα, ανεπίσημα όμως άφησε να διαρρεύσει ότι δεν κάνει πίσω από τη δική της πρόταση νόμου. Ευνόητο είναι. Ο Σαμαράς δε θέλει να φανεί ότι σύρεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο από τους παραπαίοντες κυβερνητικούς του εταίρους. Από τη στιγμή που και ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης ξορκίζουν (δημόσια πια) το ενδεχόμενο εκλογών και διακηρύσσουν ότι η συγκυβέρνηση πρέπει να εξαντλήσει την τετραετία (απάντησαν μ’ αυτό τον τρόπο στην παρασκηνιακή εκλογολογία που εξαπέλυσε το επιτελείο του Σαμαρά), δεν έχει κανένα λόγο να τους φοβάται και να συρθεί πίσω τους. Ούτε να τους ξεφτιλίσει, βέβαια. Γι’ αυτό πρέπει να περιμένουμε παρασκηνιακές κινήσεις συνεννόησης ανάμεσα στους κυβερνητικούς εταίρους. Εκτός αν όλοι μαζί παραπέμψουν τις προτάσεις νόμου στις ελληνικές καλένδες (το καλοκαίρι προσφέρεται για κάτι τέτοιο).
Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε τελευταίος και καταϊδρωμένος να καταθέσει τη δική του πρόταση νόμου, η οποία κλείνει το δρόμο σε φρονηματικού τύπου διώξεις. Απομακρύνεται, δηλαδή, από το πνεύμα της απόφασης-πλαίσιο του Συμβουλίου της ΕΕ, που αφήνει ανοιχτή τη δίωξη και των επαναστατικών ιδεών. Στο πολιτικό πόκερ που παίζεται, όμως, δεν έχει καλό φύλλο. Γιατί αρχικά υποστήριξε το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη και μετά δήλωσε ότι θα καταθέσει δική του πρόταση.
