Τσίπρας και Αναστασιάδης, με τη συμμετοχή και των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Κύπρου, συναντιούνται σήμερα για μια ακόμα φορά, σε μια προσπάθεια να βρουν μια γραμμή άμυνας που θα τους επιτρέψει να αποφύγουν το στιγματισμό τους ως οι πολιτικοί που «πούλησαν» την Κύπρο. Αυτό ισχύει περισσότερο για τον Τσίπρα, γιατί ο Αναστασιάδης δείχνει αποφασισμένος να υπογράψει τα πάντα, καθώς έχει αποδυναμωθεί και το εσωτερικό εθνικιστικό μέτωπο στην Κύπρο.
Με το status quo της κατοχής εδώ και 42 χρόνια, το τουρκικό καθεστώς εμφανίζεται ως αυτό που κάνει τις μεγάλες παραχωρήσεις! Θα επιστρέψει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα ένα ελάχιστο ποσοστό των εδαφών που έχει υπό κατοχή. Δε θα τα χαλάσουν σε μερικά τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους και μερικά χιλιόμετρα ακτογραμμής, όμως αυτοί που εμφανίζονται ως… παραχωρησιούχοι θέλουν και τα ανταλλάγματά τους. Τη λεγόμενη πολιτική ισότητα (δηλαδή ένα ανοιχτά συνομοσπονδιακό σύστημα κρατικής οργάνωσης) την έχουν ήδη πάρει, αφού η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει αποδεχτεί την έννοια των δύο «συνιστώντων κρατών».
Εχουν κατακτήσει και την εκ περιτροπής προεδρία. Συζήτηση γίνεται μόνο για τη διάρκειά της. Αν θα είναι 4-2 (ελληνοκύπριος-τουρκοκύπριος πρόεδρος, όπως ζητάει ο Αναστασιάδης) ή 2-2 (όπως ζητάει ο Ακιντζί).
Μετά από τόσες… υποχωρήσεις, το τουρκικό καθεστώς δεν μπορεί να μη ζητήσει και «κάτι». Αυτό το «κάτι», μάλιστα, το παρουσιάζει σαν μια ακόμα υποχώρηση! Πρόκειται για την παραμονή τουρκικών στρατευμάτων, σε βάση εντός του τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κράτους», για να «εγγυηθούν» την «ασφάλεια» των Τουρκοκυπρίων, για μια περίοδο στη διάρκεια της οποίας θα κριθεί η αποτελεσματικότητα της νέας κρατικής οργάνωσης. Για πάντα, δηλαδή, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Αυτό το έχουν αποδεχτεί ως «εύλογη απαίτηση» Αμερικανοί και Βρετανοί, που ασκούν πιέσεις μόνο στην ελληνική πλευρά πλέον.
Με αυτό το «διαπραγματευτικό απόθεμα», η τουρκική πλευρά διατυπώνει αξιώσεις και για την πολυμερή διάσκεψη: όχι εκπρόσωποι του Συμβουλίου Ασφάλειας του ΟΗΕ (άρα, όχι Ρωσία, όχι Γαλλία ή ΕΕ), όχι η Κυπριακή Δημοκρατία ως κρατική οντότητα (μόνο ο Αναστασιάδης ως εκπρόσωπος του ελληνοκυπριακού «συνιστώντος κράτους»), παρουσία μόνο των δύο κοινοτήτων και των εγγυητριών δυνάμεων (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία).
Το ερώτημα είναι αν Αναστασιάδης και Τσίπρας θέλουν να απεμπλακούν από αυτή τη διαδικασία (φοβούμενοι τη λαϊκή οργή) ή αν απλά ψάχνουν τον καλύτερο τρόπο για να σερβίρουν το «αναπόφευκτο».
