Πρώτα ήταν η τηλεδιάσκεψη του Μακρόν με τον Ερντογάν, που ανακοινώθηκε με πολλά ταρατατζούμ. Φωτογραφίες κυρίως. Τι κι αν ο Ερντογάν χαρακτήριζε –πρόσφατα μάλιστα- τον Μακρόν «βάρος» για τη Γαλλία, καλώντας τη χώρα «να το ξεφορτωθεί το συντομότερο δυνατό»; Τώρα, όπως εξήγησε στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση ο ΥΠΕΞ Ζαν-Ιβ λε Ντριάν, «δεν υπάρχουν πλέον προσβολές, ο λόγος είναι καθησυχαστικός (…) και στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο νέα στοιχεία. Δεν υπάρχουν πλέον πλοία στα κυπριακά ύδατα και υπάρχει η βούληση για έναρξη συζητήσεων με την Ελλάδα». Αυτά, βέβαια, είναι «εύθραυστα», όπως είπε, ενώ «ο κατάλογος των διαφωνιών είναι πολύ μεγάλος», αλλά «θέλουμε υγιείς σχέσεις με την Τουρκία».
Ακόμα και ο ανεγκέφαλος εθνικισταράς στην Ελλάδα αντιλαμβάνεται ότι «τα πράγματα άλλαξαν». Οτι «έχει αρχίσει παζάρι». Γι’ αυτό δίνονται στη δημοσιότητα φωτογραφίες από την τηλεδιάσκεψη Μακρόν-Ερντογάν. Και πέφτει σε απελπισία (ο εθνικισταράς). Εκεί που φαντασιωνόταν ότι θα καταπλεύσει στην Ανατολική Μεσόγειο το αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκολ», θα ξαμολύσει τα «Ραφάλ» να σκιάσουν τον ουρανό και να σπείρουν τον τρόμο στην Τουρκιά (όπως ακριβώς οι πρόγονοί μας φαντάζονταν ότι θα έρθει «το ξανθό γένος» να τους ελευθερώσει), βλέπει τον Μακρόν να κάνει «μπίζνες αζ γιούζουαλ» με τον Ερντογάν.
Η διαφορά του σημερινού ελληναρά με τους προγόνους του είναι πως εκείνοι είδαν κι απόειδαν με την προσμονή του «ξανθού γένους» και ωρίμασε μέσα τους η ιδέα της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης, στην οποία ρίχτηκαν αδιαφορώντας για τις συνέπειες, ενώ ο ελληναράς είναι μονάχα για κουβέντες του καφενείου, με τις οποίες αυτοτροφοδοτείται και τροφοδοτεί τους γύρω του με εθνικιστικό μίσος, χωρίς όμως να είναι διατεθειμένος να θυσιάσει ούτε τους ουζομεζέδες που χλαπακιάζει την ώρα που αγορεύει. «Μαγκιά, κλανιά…» όπως λέει η λαϊκή ρήση.
Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι οι σχετικά πιο κοντινοί πρόγονοι αυτού του τουρκοφάγου ανάγονται στην περίοδο της ναζιφασιστικής κατοχής, όταν… έλαμψαν ως δωσίλογοι συνεργάτες των κατακτητών και μαυραγορίτες, και στην περίοδο της χούντας, η οποία έκλεισε με το ξεπούλημα της Κύπρου.
Ο ελληνικός εθνικισμός υπήρξε πάντοτε ξενόδουλος. Από την εποχή της «μεγάλης ιδέας» αναζητούσε την επέκταση του ελληνικού κράτους ως υποτακτικός των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, μπλέκοντας τον ελληνικό λαό σε κάθε είδους τυχοδιωκτισμούς, με αποκορύφωμα πρώτα τη συμμετοχή στην εκστρατεία της Ουκρανίας για την κατάπνιξη της Ρωσικής Επανάστασης και μετά τη μικρασιατική εκστρατεία, με τα γνωστά αποτελέσματα (να μην ξεχνάμε ότι η σύγχρονη Τουρκία, ως αστικό κράτος που ξεπήδησε από τα συντρίμμια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γιορτάζει το 1922 ως δικό της αγώνα για την ανεξαρτησία).
Ετσι γίνεται και με τον διαρκή ελληνο-τουρκικό ανταγωνισμό που τα τελευταία χρόνια έχει ξεφύγει από τα όρια του Αιγαίου και έχει επεκταθεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Από τις κορυφές του κράτους μέχρι τους ελληναράδες των καφενείων, όλοι περιμένουν τη βοήθεια από κάποια ιμπεριαλιστική δύναμη. Εκστασιάζονται με τις δηλώσεις ιμπεριαλιστών ηγετών, οι οποίες συνήθως συνοδεύονται με την προώθηση κάποιου εξοπλιστικού «πακέτου», και πέφτουν σε μαύρη απελπισία, όταν μετά την αγορά του «πακέτου» βλέπουν τον ιμπεριαλιστή ηγέτη να προσεγγίζει την «άλλη πλευρά», γιατί πρέπει να πουλήσει κάποιο «πακέτο» και σ’ αυτήν. Δεν αμφιβάλλουμε, πάντως, ότι οι ελληνάρες θα καμαρώνουν για τα «Ραφάλ», άμα τα δουν να πετάνε στην παρέλαση της 25ης Μάρτη, την οποία φέτος αναμένεται να παρακολουθήσει και ο «πωλητής» τους Εμανουέλ Μακρόν (δεν ξέρουμε αν φέρουν τίποτα για πούλημα και ο Κάρολος με την Καμίλα).
Δεν πρόλαβε να ηρεμήσει από το σοκ της τηλεδιάσκεψης Μακρόν-Ερντογάν ο ελληναράς και του ‘ρθε νέα σβουριχτή. Η Αίγυπτος, η «φίλη και σύμμαχος» στα τεκταινόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο, χάραξε κάτι θαλάσσια οικόπεδα με τον τρόπο που ζητά η Τουρκία. Τρέχοντας έσπευσε στο «Ελ. Βενιζέλος» ο Δένδιας, καβάλησε το αεροπλάνο, προσγειώθηκε στο Κάιρο και αφού τα είπε με τον ομόλογό του της αιγυπτιακής χούντας, ενημέρωσε ότι ήταν ένα… τεχνικό λάθος που διορθώθηκε. Το θαλάσσιο οικόπεδο επαναχαράχτηκε στο χάρτη, προκαλώντας τη γκρίνια του Ομάρ Τσελίκ.
Οπως όμως έγραψε ένας από τους αρθρογράφους του ελληναράδικου ρεύματος, «σημασία έχει η πρόθεση». Ακολούθησαν άλλα μαντάτα. Ο Ερντογάν, που είχε συγκρουστεί με το καθεστώς του δικτάτορα Αλ Σίσι, μετά την ανατροπή της κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων και τον άγριο διωγμό που εξαπέλυσε ενάντια στο κόμμα τους (είναι γνωστό ότι ο εκλεγμένος πρόεδρος Μόρσι πέθανε στη φυλακή), έχει επαναπροσεγγίσει την Αίγυπτο, με την οποία διεξάγει εντατικές παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά χρησιμοποιεί την Αίγυπτο και ως μεσάζοντα προς το Ισραήλ, με το οποίο επίσης έχει αρχίσει επαναπροσέγγιση. Ο μυστικοσύμβουλος του Ερντογάν Ιμπραΐμ Καλίν χαρακτήρισε την Αίγυπτο «καρδιά του αραβικού κόσμου», ενώ ισραηλινές ιστοσελίδες αναφέρθηκαν στην κινητικότητα στο τρίγωνο Αγκυρα-Κάιρο-Τελ Αβίβ, με αντικείμενο τις ενεργειακές διευθετήσεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οπότε αντιλαμβάνεστε τι τρόμος φωλιάζει στην καρδιά του ελληναρά, ο οποίος είχε πιστέψει ότι οι «στρατηγικές συμμαχίες» με το Ισραήλ και την Αίγυπτο θα κατάφερναν «να κλείσουν τον Τούρκο στη στεριά, να μην τολμά να ξεμυτίσει στη θάλασσα».
Κι ενώ η τουρκική αντιπροσωπεία είχε φτάσει στην Αθήνα για έναν ακόμη γύρο «διερευνητικών συνομιλιών», τις οποίες η Τουρκία αποκαλεί πλέον «συνομιλίες διαβούλευσης» (consultive talks) και τις καθυστέρησε όσο χρειαζόταν, ώστε να διεξαχθούν μια εβδομάδα πριν από τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ (για να μην υπάρχει ούτε σκιά «κυρώσεων» ως προοπτική), ήρθε ένα δημοσίευμα της γερμανικής «Χάντελσμπλατ» ν’ αφήσει τον ελληναρά με τη λαγάνα μετέωρη στο χέρι και τον ταραμά κολλημένο στη γλώσσα.
Το δημοσίευμα ανέφερε ότι Βερολίνο και Αγκυρα διαπραγματεύονται μια νέα συμφωνία για το Μεταναστευτικό, η οποία θα αντικαταστήσει την Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας του 2016. Σύμφωνα με τη «Χάντελσμπλατ», από γερμανικής πλευράς εμπλέκονται η καγκελαρία, το υπουργείο Εσωτερικών και το γραφείο του πρωθυπουργού της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Αρμιν Λάσετ (έχει εκλεγεί πρόεδρος του κυβερνώντος CDU και η Μέρκελ τον προωθεί ως υποψήφιο καγκελάριο στις εκλογές του προσεχούς Σεπτέμβρη), ενώ από τουρκικής πλευράς τις διαπραγματεύσεις χειρίζεται το γραφείο του αντιπροέδρου Φουάτ Οκτάι.
Και η Ελλάδα, που είναι η χώρα πρώτης υποδοχής των προσφύγων που περνούν από την Τουρκία στην ΕΕ; Ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας Στέφεν Ζάιμπερτ δεν είχε καμιά δυσκολία να απαντήσει ότι «μια Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας είναι πάντα δήλωση της ΕΕ, που εκπροσωπεί τα 27 κράτη μέλη της έναντι τρίτου εταίρου». Εδώ μιλάμε για ιμπεριαλιστικό κυνισμό. Η Γερμανία διαπραγματεύεται με την Τουρκία για λογαριασμό ολόκληρης της ΕΕ και δε χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη συμμετοχή της Ελλάδας, η οποία θα πληροφορηθεί το αποτέλεσμα της γερμανοτουρκικής διαπραγμάτευσης «όταν φτάσει η ώρα»! Αυτό ήταν το μήνυμα Ζάιμπερτ.
Η Γερμανία, βέβαια, δεν έχει κανέναν ιδιαίτερο θεσμικό ρόλο στην ΕΕ (από την 1η Γενάρη έχει παρέλθει και το εξάμηνο της προεδρίας της), αλλά είναι… η Γερμανία. Αυτό είπε ο Ζάιμπερτ. Ετσι έχουν τα πράγματα, φυσικά, όμως συνήθως καλύπτονταν μ’ ένα θεσμικό πέπλο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Γερμανία το πέταξε πέρα και ανέλαβε η ίδια τη διαπραγμάτευση και όχι κάποιο από τα λεγόμενα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Ισως και το δημοσίευμα της «Χάντελσμπλατ» να ήταν κατευθυνόμενη διαρροή, προκειμένου να σταλεί ένα μήνυμα ενόψει της συνόδου κορυφής στα τέλη Μάρτη. Σε ελεύθερη απόδοση: «Εχουμε σοβαρά προβλήματα να συζητήσουμε με την Τουρκία, η οποία σηκώνει το μεγάλο βάρος του Προσφυγικού. Γι΄αυτό και δε θα δεχτούμε η γκρίνια της Ελλάδας και της Κύπρου να εμποδίσουν την απαραίτητη συζήτηση και συμφωνία με την Τουρκία».
Γι’ αυτό λέμε, πώς να τ’ αντέξει τόσα χτυπήματα ο εθνικισταράς-ελληνάρας; Δεν τον φοβόμαστε, όμως. Μια ζωή βουτηγμένος στην ξενοδουλεία, έχει μάθει να τα καταπίνει και να τα χωνεύει όλα.
