Χαρακτηριστική αυτής της βιασύνης είναι η απόφαση –με τη σύμφωνη γνώμη και του εισαγγελέα– να καταθέσουν υποχρεωτικά οι συνήγοροι όλες τις ενστάσεις και τις προτάσεις τους, να τοποθετηθεί συνολικά σ’ αυτές ο εισαγγελέας και μετά ν’ αποφασίσει το δικαστήριο για να μη χάνεται χρόνος! Είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζεται αυτή η πρακτική σε δίκες σαν αυτή. Στις δίκες για τη 17 Νοέμβρη και τον ΕΛΑ οι ενστάσεις υποβάλλονταν η μία μετά την άλλη, συζητιόταν και το δικαστήριο αποφάσιζε σχετικά. Το ίδιο έγινε και στην εν εξελίξει δίκη για τον Επαναστατικό Αγώνα, γεγονός που εκθέτει ακόμα πιο πολύ το δικαστήριο του κ. Βρυνιώτης.
Ο συνήγορος Φ. Ραγκούσης, υπερασπιστής των Χρ. Τσάκαλου, Μιχάλη και Γιώργου Νικολόπουλου, κατέθεσε τρεις ενστάσεις και δύο προτάσεις:
– Ενσταση απόλυτης ακυρότητας στο ακροατήριο, που λαμβάνεται υπόψη και αυτεπάγγελτα ( άρθρο 171 παρ.1 περ. δ ΚΠΔ) .
– Ενσταση Αναρμοδιότητας.
– Ενσταση κακής σύνθεσης.
– Αίτημα τήρησης πρακτικών με φωνοληψία (άρθρο 142Α ΚΠΔ).
– Αίτημα για την κατάργηση του αστυνομικού μέτρου της λήψης και παρακράτησης ταυτοτήτων όσων προσέρχονται για να παρακολουθήσουν τη δίκη.
Με τις ενστάσεις συντάχθηκαν και οι άλλοι τρεις συνήγοροι: Ο Χ. Σύψας, δεύτερος συνήγορος των τριών κατηγορούμενων, και οι διορισμένοι συνήγοροι του Δ. Μπολάνου, Ι. Καρανδρέα και Δ. Καρυώτης.
Μετά τους συνηγόρους, πήραν το λόγο οι Μ. Νικολόπουλος και Χ. Τσάκαλος.
Ο Μ. Νικολόπουλος ξεκίνησε την τοποθέτησή του αναφερόμενος στην αναρμοδιότητα του δικαστήριου και στην αοριστία του κατηγορητήριου. Ούτε εσείς ούτε κανένα θεσμικό όργανο της εξουσίας είναι άξιο να κρίνει εμάς, είπε απευθυνόμενος στους δικαστές. Πολύ απλά, συνέχισε, δεν είστε άξιοι να κρίνετε πολιτικά τις επιλογές της αναρχικής επαναστατικής οργάνωσης ΣΠΦ, αλλά και οποιουδήποτε επαναστατημένου και πραγματικά ελεύθερου ανθρώπου. Δεν μπορείτε να μας κρίνετε ό,τι δικαστήριο και να κάνετε, ό,τι προπαγάνδα και ενα ασκήσετε από τα ΜΜΕ. Συνέχισε αναφερόμενος στις τρεις ενέργειες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο, για τις οποίες ανέλαβε την ευθύνη η ΣΠΦ και οι οποίες, σύμφωνα με το Μ. Νικολόπουλο, έστησαν για άλλη μια φορά στον τοίχο το πολιτικό σύστημα. Τρεις ενέργειες αναρχικής τρομοκρατίας, όπως είπε, που είχαν σκοπό να μεταφέρουν τον τρόμο μέσα στα σπίτια τους και έξω από τα υπουργεία. Τρεις ενέργειες που ανέδειξαν για μια ακόμη φορά τις θέσεις της οργάνωσης και πρόταξαν την αναρχική επανάσταση.
Εμείς, είπε ο Μ. Νικολόπουλος, προφανώς συντασσόμαστε, στηρίζουμε, ταυτιζόμενοι με τις ενέργειες της οργάνωσή μας, όπως αυτές οι τρεις, για ν’ αναφερθεί στη συνέχεια στο σχολιασμό των ενεργειών της οργάνωσης από τον εχθρό. Η αλήθεια είναι, συνέχισε, ότι το μόνο στοιχείο που έχετε για μας είναι η δική μας δήλωση ανάληψης ευθύνης για τη συμμετοχή μας στην οργάνωση. Τίποτ’ άλλο. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η ανάληψη αυτή δεν έγινε ούτε γιατί εγκλωβιστήκαμε ποτέ σ’ έναν ιστό στοιχείων ούτε γιατί πιστεύουμε ή θέλουμε να μπούμε σε μια λογική ομολογίας στο κράτος για την επαναστατική δραστηριότητά μας, αλλά και ούτε γιατί πιστεύουμε ότι η αναρχική επαναστατική οργάνωση ΣΠΦ έχει τελειώσει κάπου εδώ. Είναι γιατί σαν αξιοπρεπείς επαναστάτες έχουμε την ευθύνη της υπεράσπισης του αγώνα μας και των προταγμάτων μας και εντός των τειχών. Μια ιστορική αναγκαιότητα που δεν θέλει νικητές ή ηττημένους, αλλά αξιοπρεπείς και υποτακτικούς. Αν εμείς δεν αναλαμβάναμε την ευθύνη της συμμετοχής στην οργάνωσή μας, τι θα κάνατε; Απολύτως τίποτα. Εμείς, συνέχισε, δεν μπαίνουμε ποτέ στο δίπολο αθωότητας ή ενοχής της αστικής νομιμότητας. Είμαστε άνομοι, ένοπλοι πολέμιοι του καθεστώτος. Απλώς τοποθετούμαστε σ’ αυτά, γιατί μας αρέσει να φανερώνουμε τις πραγματικές τακτικές που έχει το κράτος για τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Εκλεισε την τοποθέτησή του αναφερόμενος στους ασφαλίτικους ισχυρισμούς, ότι δήθεν το σπίτι του Χαλανδρίου ήταν γιάφκα της οργάνωσης. Με στοιχεία απέδειξε, ότι αυτό δεν υπήρξε ποτέ γιάφκα της οργάνωσης (η οποία είχε πολλές γιάφκες, όπως είπε, καμία από τις οποίες δεν κατάφεραν να βρουν τα λαγωνικά της Αντιτρομοκρατικής). Προς επιβεβαίωση του ισχυρισμού του διάβασε απόσπασμα από τοποθέτηση του συντρόφου του Χ. Χατζημιχελάκη.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είπε ο Χρ. Τσάκαλος, η ΣΠΦ είναι μια τρομοκρατική οργάνωση. Οι λέξεις δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ ουδέτερες. Αποκτούν το νόημα που τους δίνει αυτός που τις χρησιμοποιεί. Εμείς δεν μιλάμε τη γλώσσα των δικαστών και των εισαγγελέων, αλλά τη γλώσσα εκείνων που δεν γονάτισαν ποτέ απέναντι στην εξουσία. Αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια, αντάρτικο πόλης, αναρχία, αυτές είναι οι δικές μας λέξεις που εξαπολύουμε ως προσβολή απέναντι στο σύστημά σας. Είμαστε αναρχικοί αντάρτες πόλης και είμαστε περήφανοι που συμμετέχουμε στη ΣΠΦ, ενώ για σας είμαστε τρομοκράτες, γιατί η ψυχή σας είναι μια φοβισμένη σκιά που νιώθει ασφαλής μόνο πίσω από τους μπάτσους και μέσα στα βιβλία των νεκρών σας νόμων. Είμαστε τρομοκράτες ενάντια στα συμφέροντα και στην εξουσία σας.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε σε μια διαφορετική τρομοκρατία που πλανιέται πάνω απ’ τις ζωές των περισσότερων ανθρώπων, την τρομοκρατία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, στις οποίες αναφέρθηκε αναλυτικά, για να καταλήξει: οι τρομοκράτες είστε εσείς και η εξουσία. Αναφέρθηκε στην ένταση της καταστολής, τους τρομονόμους, τα έκτακτα στρατοδικεία, που τα χαρακτήρισε φόβο της εξουσίας. Γι’ αυτό, κατέληξε, διορθώστε το κατηγορητήριό σας και συμπληρώστε στα έγγραφά σας ότι η ΣΠΦ είναι μια αναρχική τρομοκρατική οργάνωση κι όλοι εμείς που συμμετέχουμε σ’ αυτή είμαστε περήφανοι που είμαστε μέλη της και η οργή μας είναι τσεκούρι πάνω από τα κεφάλια σας που όλο γυρίζει… γυρίζει… γυρίζει…
