Η επανέναρξη της δίκης βρήκε τον ασθενήσαντα δικαστή στη θέση του (δικαιώθηκε, επομένως, η άποψη που είχε υποστηρίξει η υπεράσπιση και υιοθέτησε η πλειοψηφία του δικαστήριου) και στα χέρια της προέδρου ένα έγγραφο της Γραμματείας του Εφετείου, σύμφωνα με το οποίο δεν είναι δυνατή η διάθεση συνεχώς συγκεκριμένης αίθουσας του Εφετείου για τη διεξαγωγή της δίκης, διότι συνεδριάζουν άλλα δικαστήρια.
Εντάξει, καταλάβαμε, κάνουν ό,τι μπορούν για να κρατήσουν τη δίκη στον Κορυδαλλό. Τουλάχιστον οι εισαγγελείς το είπαν ευθέως: «είναι υπόθεση τρομοκρατίας και γι’ αυτό πρέπει να διεξαχτεί στον Κορυδαλλό». Οι συνήγοροι υπεράσπισης επανέλαβαν συνοπτικά την επιχειρηματολογία τους, παίρνοντας υπόψη και το έγγραφο της Γραμματείας, το οποίο δεν λέει ότι δεν υπάρχει αίθουσα, αλλά ότι δε μπορεί να διατεθεί συνεχώς η ίδια αίθουσα. Υπενθύμισαν ότι πάντοτε υπάρχουν κενές αίθουσες στο Εφετείο και μπορεί κάλλιστα το δικαστήριο να μη συνεδριάζει συνεχώς στην ίδια αίθουσα. Αλλωστε, σε λίγες μέρες θα αδειάσει και η μεγάλη αίθουσα στην οποία εδώ και μήνες διεξάγεται η δίκη για την υπόθεση Φιλόπουλου.
Μετά από διακοπή περίπου δύο ωρών, η πρόεδρος ανακοίνωσε την απόφαση του δικαστηρίου. Απέρριψε το αίτημα μεταφοράς της δίκης στο Εφετείο, διότι έκρινε ότι δεν παραβιάζεται η αρχή της δημοσιότητας της δίκης. Επίσης, το δικαστήριο αποφάσισε τη συνεκδίκαση των δύο υποθέσεων λόγω συνάφειας. Ο Ι. Μυλωνάς ζήτησε, επικαλούμενος νομικούς κανόνες, να ανακοινωθεί η αιτιολογία της απόφασης, αλλά η πρόεδρος αρνήθηκε με το επιχείρημα ότι η αιτιολογία των παρεμπιπτουσών αποφάσεων δεν ανακοινώνεται, αλλά αναγράφεται στην απόφαση. Προσέθεσε δε, ότι το σκεπτικό των αποφάσεων ανακοινώθηκε συνοπτικά («δεν παραβιάζεται η αρχή της δημοσιότητας» στην πρώτη απόφαση, «λόγω συνάφειας» στη δεύτερη). Μετά απ’ αυτή την παρατήρηση της προέδρου, ο συνήγορος ανακάλεσε τη δήλωση για παραβίαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, που είχε κάνει.
Στη συνέχεια προέκυψε ένα διαδικαστικό θέμα που αφορούσε τη σειρά συζήτησης των διάφορων ενστάσεων που θα υποβληθούν. Η πρόεδρος πρότεινε να προηγηθεί η συζήτηση των ενστάσεων περί μη νόμιμης συγκρότησης του δικαστήριου και περί αναρμοδιότητας και να ακολουθήσει η συζήτηση για το παραδεκτό των εφέσεων (η υπεράσπιση θα ζητήσει να μη γίνει παραδεκτή η έφεση των εισαγγελέων στην αθωωτική απόφαση της δεύτερης πρωτοβάθμιας δίκης). Η υπεράσπιση πρότεινε να προηγηθεί η συζήτηση για το παραδεκτό των εφέσεων, με το επιχείρημα ότι εφέσεις έχουν ασκηθεί και για τις παρεμπίπτουσες αποφάσεις. Ο εισαγγελέας, με τον οποίο συμφώνησε και ο Ι. Μυλωνάς, διαφοροποιούμενος από την υπόλοιπη υπεράσπιση, πρότεινε να προηγηθεί η ένσταση αναρμοδιότητας, διότι ένα αναρμόδιο δικαστήριο δε μπορεί να αποφανθεί για το παραδεκτό των εφέσεων (παρά ταύτα, αυτό το δικαστήριο έχει ήδη πάρει τρεις παρεμπίπτουσες αποφάσεις). Μετά από νέα διακοπή, το δικαστήριο συντάχθηκε με την πρόταση των εισαγγελέων και έδωσε το λόγο στους συνηγόρους για να υποβάλλουν τις ενστάσεις περί αναρμοδιότητας και κακής σύνθεσης του δικαστήριου.
Η υπεράσπιση των Χ. Τσιγαρίδα, Κ. Αγαπίου και Ειρ. Αθανασάκη επιφυλάχτηκε να τοποθετηθεί επί των ενστάσεων, διαμαρτυρόμενη για την απόφαση, διότι αυτή υποθέτει σιωπηρά ότι οι εφέσεις είναι παραδεκτές, όπως επεσήμανε η Μ. Δαλιάνη. Σήμερα μπορώ κάλλιστα να μιλήσω επί των εφέσεων και να αναφερθώ και στην αναρμοδιότητα, σημείωσε η Τ. Χριστοδουλοπούλου. Στη συνέχεια όμως, προσέθεσε θα πω για δεύτερη φορά τα ίδια πράγματα. Ο Ι. Μυλωνάς, που είχε την ίδια άποψη με τους εισαγγελείς και το δικαστήριο, αναφερόμενος σε αντιπαράθεση που είχε με τον συνάδελφό του Α. Κωνσταντάκη στο διάλειμμα, μίλησε για αναξιοπρεπέστατη συμπεριφορά του τελευταίου(!), για να τον διακόψει η πρόεδρος λέγοντάς του ότι ζητήματα που προκύπτουν εκτός της αίθουσας δεν αφορούν το δικαστήριο. Ετσι, με διαφωνούντες τους συνηγόρους των τριών από τους τέσσερις κατηγορούμενους, ο λόγος δόθηκε στον Ι. Μυλωνά, συνήγορο του Α. Κανά, για να αναπτύξει ένσταση περί μη νόμιμης συγκρότησης του δικαστήριου.
Η ένσταση αυτή, η οποία έχει υποβληθεί σε όλες τις τρομο-δίκες, αφορά τον τρόπο επιλογής των δικαστών για τις συγκεκριμένες δίκες, η οποία δεν γίνεται από το σύνολο των δικαστών του Εφετείου, αλλά από έναν περιορισμένο αριθμό προεπιλεγμένων δικαστών. Η προεπιλογή, φυσικά, γίνεται με πολιτικά κριτήρια, ώστε να εξασφαλιστούν συνθέσεις που θα διεκπεραιώσουν προειλημμένες αποφάσεις. Ο Ι. Μυλωνάς ξεκίνησε μια εκτενέστατη αγόρευση, επικαλούμενος απόψεις και της θεωρίας και της νομολογίας, σύμφωνα με τις οποίες ουδείς επιτρέπεται να στερηθεί του νόμιμου δικαστή του.
Αυτή η αρχή παραβιάζεται με την προεπιλογή δικαστών, που καθιέρωσε η τρομο-νομοθεσία. Ενας δικηγόρος, βέβαια, είναι αναγκασμένος να επιχειρηματολογήσει νομικά και ο Ι. Μυλωνάς νομίζουμε ότι παρουσίασε μια αρτιότατη επιχειρηματολογία. Εμείς κρατάμε την πολιτική ουσία: ειδικά γι’ αυτές τις δίκες, οι δικαστές δεν επιλέγονται με κλήρωση από το σύνολο, αλλά από ένα πολύ μικρό υποσύνολο το οποίο ορίζεται. Ολοι μπορούμε να καταλάβουμε τη σκοπιμότητα αυτής της αλλαγής. Και βέβαια, θα υποτιμούσε τη νοημοσύνη όλων μας η όποια συζήτηση πάνω στο γελοίο επιχείρημα, ότι η προεπιλογή γίνεται επειδή πρέπει να βρεθούν δικαστές με… αντοχή, ώστε να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα με μια δίκη μεγάλη σε διάρκεια. Υπάρχουν κοινές ποινικές δίκες που έχουν κρατήσει περισσότερο (π.χ. η δίκη για τις καταχρήσεις στο Πάντειο) και δεν υπήρξε προεπιλογή δικαστών.
