Ο γάλλος συνήγορος του Γιωτόπουλου Αντουάν Κοντ ξεκαθάρισε από την αρχή ότι θα απαντήσει σε ορισμένα μόνο σημεία των αγορεύσεων των εισαγγελέων.Τα σημεία αυτά ήταν τα εξής:
1. Οι ομοιότητες ανάμεσα στο καταστατικό της 17Ν και σ’ αυτό της ΛΕΑ δεν πρέπει να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι συντάχθηκαν από το ίδιο πρόσωπο, γιατί «σε κείμενα που έχουν μαρξιστική λενινιστική προέλευση θα υπάρχουν τέτοιες ομοιότητες και δε μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο συντάκτης είναι πάντα ο ίδιος».
2. Η ταύτιση αποτυπωμάτων ως αποδεικτική μέθοδος είναι ακριβής μόνο όταν στον τόπο του εγκλήματος βρίσκονται πλήρη αποτυπώματα. «Τα τμήματα αποτυπωμάτων μπορούν να μας παραπλανήσουν για τον προφανή λόγο ότι η ταυτοποίηση αποτυπωμάτων είναι πολύ πιο αποτελεσματική σε πλήρη αποτυπώματα, αλλά πολύ λιγότερο αποτελεσματική σε τμήματα αποτυπωμάτων». Ο Α. Κοντ υποσχέθηκε ότι θα στείλει στο δικαστήριο δυο περιπτώσεις της αμερικάνικης δικαιοσύνης που αναφέρονται σ’ αυτό το ζήτημα, δυο άρθρα αμερικανικά. Εφόσον ο πελάτης μας αρνείται ότι είναι δικά του αυτά τα αποτυπώματα και υποστηρίζει ότι έχουν μεταφερθεί, η μέθοδος που μπορεί να αποφανθεί είναι η εξερεύνηση του DNA, διότι το αποτύπωμα που σχηματίζετα από τον ιδρώτα είναι γενετικά εξερευνίσιμο. Ο κ. Κοντ κατέθεσε πρωτόκολλο της καναδικής αστυνομίας που αναφέρεται στη δυνατότητα να βρεθεί το DNA από τα δακτυλικά αποτυπώματα. «Θα έλεγα λοιπόν κύριοι Δικαστές -κατέληξε ο Α. Κοντ- ότι ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίσατε την κατάσταση αυτή των δακτυλικών αποτυπωμάτων δεν ήταν ο πλέον κατάλληλος προκειμένου να αποκλείσετε κάθε εύλογη αμφιβολία. Αρα λοιπόν, αυτό το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό είναι να μπορέσουμε να υπερβούμε αυτή την πιθανότητα που υπάρχει για μια εύλογη αμφιβολία, είναι καθοριστικό αυτό, να ξεπεράσετε την εύλογη αμφιβολία, για τη δική σας απόφαση».
3. Σε ό,τι αφορά τις γραφολογικές πραγματογνωμοσύνες ο γάλλος δικηγόρος θύμισε ότι ο Ντρέιφους καταδικάστηκε με βάση μια γραφολογική ταύτιση και μετά από δέκα χρόνια αποδείχτηκε ότι η γραφή δεν ήταν δική του. Γι’ αυτό και στη Γαλλία έχουν μια σχέση συγκρουσιακή με τη γραφολογία. Γι’ αυτό και ο ίδιος ανέθεσε σε γάλλο πραγματογνώμονα να του δώσει μια γνωμάτευση σχετικά με τα γραπτά του Γιωτόπουλου, επειδή όμως τότε ο πελάτης του είχε αποχωρήσει από τη δίκη, κατά κάποιον τρόπο την ξέχασε εκείνη την ιστορία και την αρχειοθέτησε, την παράτησε. Η γαλλίδα πραγματογνώμων εντόπισε ομοιότητες, αλλά εντόπισε και διαφοροποιήσεις σε ό,τι αφορά τη γραφή. Διαφοροποιήσεις που δεν ταιριάζουν μ’ αυτά που ανέφερε η εισαγγελέας στην αγόρευσή της. Αναφέρει η γαλλίδα πραγματογνώμων: «Οι διαφορές μεταξύ του πειστηρίου και του κειμένου του κ. Γιωτόπουλου, που φαίνεται να μην έχουν μεγάλες διαφορές, παρόλα αυτά αφήνουν περιθώριο αμφιβολιών, αμφιβολίες κατά πόσον μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές, σίγουρο πόρισμα».
4. Για το ζήτημα της ηθικής αυτουργίας θα πρέπει για κάθε πράξη να αναφέρονται τα στοιχεία που οδηγούν στην υπόθεση ότι τη διέπραξε ο κατηγορούμενος. «Για κάθε αξιόποινη πράξη υπάρχουν τρία στοιχεία τόσο στο ελληνικό Δίκαιο όσο και στο γαλλικό Δίκαιο όσο και σε κάθε ευρωπαϊκό Δίκαιο: Υπάρχει ο νόμιμος ορισμός της ενοχοποίησης της πράξης, υπάρχει η πράξη, τα πραγματικά γεγονότα, η αντικειμενική υπόσταση και υπάρχει η πρόθεση». Θα περίμενε λοιπόν από την εισαγγελική έδρα να αναφέρει σε κάθε πράξη ποιος ήταν ο καθοριστικός ρόλος του ηθικού αυτουργού, πράγμα που δεν έγινε. «Νομίζω ότι θα έπρεπε ν’ αποκλείσετε όλες εκείνες τις αξιόποινες πράξεις που αποδίδονται στον πελάτη μου κ. Γιωτόπουλο, όσο δε μπορεί η Εισαγγελική Αρχή να αποδείξει ξεκάθαρα ότι συμμετείχε ο πελάτης μου, με ποιον τρόπο συμμετείχε, ποια ήταν τα πραγματικά γεγονότα».
5. Η ελληνική κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να απαντήσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σε μια σειρά ερωτήματα. «Πώς εξηγείται ότι δεν ξεκίνησε διαδικασία Αυτόφωρου με την εμπλοκή Ανακριτή» για τον Σάββα Ξηρό; «Υπό ποιο νομικό καθεστώς βρισκόταν ο κ. Σάββας Ξηρός όταν γίνονταν οι συνομιλίες, αν κατάλαβα καλά με τις Αστυνομικές Αρχές και με τις Εισαγγελικές Αρχές, όταν βρισκόταν στο νοσοκομείο»; Πώς εξηγούνται τα συμπτώματα που περιγράφει ο Σάββας Ξηρός (ο Κοντ υποστήριξε ότι σχετίζονται με τη χορήγηση φαρμάκων); Επίσης, «θα πρέπει το ελληνικό κράτος ν ‘απαντήσει λέγοντας ποιο νομικό κείμενο επιτρέπει την παρουσία κουκουλοφόρων και ένοπλων αστυνομικών δυνάμεων μέσα στην ανάκριση».
Ο Α. Κοντ έκλεισε τη συντομότατη αγόρευσή του ως εξής: «Στο ενδιάμεσο, μεταξύ του χρόνου της Αστυνομίας και του χρόνου της Ιστορίας υπάρχει ο χρόνος της Δικαιοσύνης. Εχω την εντύπωση ότι αυτός ο χρόνος της Δικαιοσύνης θα πρέπει να είναι ο χρόνος των τεκμηρίων, των πειστηρίων και των αποδείξεων. Γιατί ο χρόνος της Δικαιοσύνης δεν είναι ο χρόνος της Αστυνομίας και των ενόχων και διότι οι αποδείξεις, τ’ αποδεικτικά στοιχεία θα βοηθήσουν την Ιστορία να προχωρήσει προς τα εμπρός. Γι’ αυτό ο ρόλος σας στην Ιστορία, στην υπόθεση αυτή είναι πάρα πολύ αποφασιστικός θα έλεγα για το χρόνο της Ιστορίας».
