Τρίτη μέρα της αγόρευσης του Ι. Μυλωνά και το βάρος πέφτει στη νομική ερμηνεία των άρθρων 211Α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και 6-3Δ της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Αναφερόμενος στο 211Α, ο συνήγορος απέδειξε ότι συνιστά αποδεικτική απαγόρευση και όχι απλή… υπενθύμιση του αυτονόητου, όπως υποστήριξε η εισαγγελική έδρα και η πολιτική αγωγή, διαστρέφοντας πλήρως το γράμμα και προπαντός το πνεύμα της συγκεκριμένης νομικής ρύθμισης. Επικαλέστηκε προς τούτο τα πρακτικά της σχετικής κοινοβουλευτικής συζήτησης (τοποθετήσεις του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλου και του βουλευτή της ΝΔ Κ. Κωνσταντινίδη), αλλά και σωρεία αποφάσεων του Αρείου Πάγου.
Αναφερόμενος στις αρεοπαγιτικές αποφάσεις ο συνήγορος τόνισε ότι η παραβίαση του 211Α έχει ως συνέπεια την απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας και αυτό μάλιστα επισημαίνεται και στην απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Τότε, παρενέβη η εισαγγελέας για να πει το εξής εκπληκτικό: «Μετά όμως η απόφαση δεν το εφάρμοσε»! «Επισημαίνετε εύστοχα ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα της πρωτόδικης απόφασης, ένα από τα λάθη της», απάντησε ο Ι. Μυλωνάς και ουδείς μπορεί να του πει ότι δεν έχει δίκιο. Γιατί δε μπορείς από τη μια να υποστηρίζεις πως η παραβίαση του 211Α συνιστά απόλυτη ακυρότητα και αμέσως μετά να το παραβιάζεις στην απόφασή σου για τις διάφορες πράξεις που αποδίδονται στους κατηγορούμενους. Ο Μυλωνάς ανέφερε σαν παράδειγμα υποθέσεις που ο Τζωρτζάτος έχει καταδικαστεί μόνο με την ομολογία ενός συγκατηγορούμενου, μολονότι -όπως σημείωσε, επικαλούμενος δύο αποφάσεις του Αρείου Πάγου- και ομολογίες περισσότερων συγκατηγορούμενων να υπήρχαν, πάλι η υιοθέτησή τους ως αποδεικτικών μέσων θα συνιστούσε παραβίαση του 211Α.
Αναφερόμενος στις παραβιάσεις του άρθρου 6-3Δ της ΕΣΔΑ ο συνήγορος σημείωσε ότι ο συγκατηγορούμενος παραμένει κατηγορούμενος, δεν γίνεται μάρτυρας. «Κάρφωσε» την εισαγγελέα λέγοντας ότι οι αποφάσεις που επικαλέστηκε, για να υποστηρίξει το αντίθετο, αφορούν πεπαλαιωμένη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ενώ παρέλειψε να επικαλεστεί σωρεία πρόσφατων αποφάσεων, περισσότερων από σαράντα!
Αρκετές φορές, στη διάρκεια της αγόρευσης Μυλωνά, ήταν φανερή η ενόχληση του δικαστηρίου και των εισαγγελέων από τα λεγόμενά του. Τους «έτσουξε» ιδιαίτερα η αναφορά στην παρουσία της Μπακογιάννη στην αίθουσα, η οποία «επιχείρησε να σας περάσει γραμμή». «Είναι απαράδεκτο να δίνετε την εικόνα ότι μας ασκούνται πιέσεις», αντιτάχθηκε από την έδρα. Και τότε τι είναι, κύριοι και κυρίες δικαστές, η δήλωση Μητσοτάκη στην αρχή της δίκης, τα απανωτά δημοσιεύματα που «έλουζαν» τον πρόεδρο ότι είναι ανεκτικός προς τους κατηγορούμενους και η ιταμή στάση της Μπακογιάννη, που είχε άποψη και για το ποιοι είναι ένοχοι;
Μπορείς να καταλάβεις έναν απλό άνθρωπο, που για τον άλφα ή βήτα λόγο έχει σχηματίσει μια πεποίθηση και έρχεται και τη λέει σ’ ένα δικαστήριο. Οταν όμως ένα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο, το νούμερο 2 στην ιεραρχία του κυβερνώντος κόμματος, έρχεται στο δικαστήριο και αυτοαναγορεύεται σε δικαστή, λέγοντας ο τάδε και ο τάδε είναι οι ένοχοι. τότε έχουμε ευθεία παρέμβαση και άσκηση πίεσης. Το αν θα αποδώσει αυτή η άσκηση πίεσης είναι άλλο ζήτημα. Μέχρι στιγμής, πάντως, οι εισαγγελείς ευθυγραμμίστηκαν πλήρως (πρότειναν ενοχή Κωστάρη στην υπόθεση Μπακογιάννη) και μένει να δούμε τι θα κάνουν οι δικαστές, μολονότι με όσα έχουμε δει μέχρι τώρα δεν μας έχουν αφήσει περιθώρια να ελπίζουμε σε κάτι διαφορετικό. Αυτή εδώ η εφημερίδα δεν δίστασε να κάνει την αυτοκριτική της, μετά την απόφαση της πλειοψηφίας στη δεύτερη δίκη του ΕΛΑ, και να γράψει ότι αυτοί οι δικαστές αρνήθηκαν να λειτουργήσουν σαν έκτακτο στρατοδικείο. Με χαρά θα ξανακάναμε την ίδια αυτοκριτική.
