Ιδιο σκηνικό με τις ερωτήσεις από έδρας προς τον απολογούμενο Β. Τζωρτζάτο. Ερωτήσεις του στυλ «γιατί να μη σας βάλουν τα χειρότερα για τον Μομφεράτο;», «γιατί να μη βάλουν τον Χριστόδουλο να πει και για σας;» κ.λπ. Ο Τζωρτζάτος απαντούσε στερεότυπα –όπως είναι λογικό- ότι δε μπορεί αυτός να απαντά για λογαριασμό του Σύρου και γι’ αυτό είχε υποβάλει αίτημα να κληθούν οι Διώτης και Σύρος να καταθέσουν. «Δώστε μου μια λογική εξήγηση», επέμενε σαδιστικά η εισαγγελέας.
Το γεγονός αυτό σχολίασε μετά το τέλος της απολογίας Τζωρτζάτου ο συνήγορός του Ι. Μυλωνάς. Σημείωσε την επιμέλεια που επέδειξαν οι δικαστές στη διερεύνηση λεπτομερειών προσπαθώντας να αδυνατίσουν τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς του εντολέα του και αναρωτήθηκε αν θα επιδείξουν την ίδια επιμέλεια στην ενίσχυση των σημείων εκείνων που ενισχύουν το υπερασπιστικό του οπλοστάσιο. Παρατήρησε πως από τις ερωτήσεις που έγιναν συνάγεται το συμπέρασμα ότι τα μέλη του δικαστηρίου τείνουν να αποδεχτούν ως ειλικρινή τα όσα αναφέρονται στην προανακριτική απολογία του Τζωρτζάτου και αναρωτήθηκε πώς γίνεται τότε να έχει καταδικαστεί σε 4 ισόβια.
Απαντώντας σε ερωτήσεις του Γ. Σταμούλη, ο Τζωρτζάτος είπε πως τους Καρατσώλη και Κωστάρη τους πρωτογνώρισε στον προθάλαμο της ανακρίτριας και πως όσα αναφέρει γι’ αυτούς στις προανακριτικές του είναι κατασκευάσματα της Αντιτρομοκρατικής. Ο έμπειρος συνήγορος, σε σύντομο σχόλιό του, σημείωσε πως στις 18 Ιούλη 2002 ο Τζωρτζάτος φέρεται να αναγνωρίζει τους Καρατσώλη και Κωστάρη από επιδειχθείσες φωτογραφίες, που δε θα μπορούσαν να υπάρξουν, δεδομένου ότι οι δύο συνελήφθησαν στις 22 Ιούλη. Αυτό αποδεικνύει πως πρόκειται για εκ των υστέρων κατασκευή, η οποία θα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά το δικαστήριο ως προς την ποιότητα των φερόμενων ως προανακριτικών απολογιών.
Χρειάστηκε να επαναφέρει ο Ι. Μυλωνάς το αίτημα της ανάκλησης των διορισμένων συνηγόρων του Γιωτόπουλου, για να δεήσουν οι εισαγγελείς να τοποθετηθούν (το περνούσαν στο ντούκου με… επιφύλαξη διαρκείας). Φυσικά, η πρότασή τους ήταν απορριπτική. Πιστεύετε ότι υπάρχει δίκαιη δίκη με διορισμένους συνηγόρους που δεν τους θέλω; ήταν το έντονο ξέσπασμα του Α. Γιωτόπουλου, με το οποίο έκλεισε η σχετική συζήτηση.
Μετά το διάλειμμα το δικαστήριο ανακοίνωσε, όπως αναμενόταν, την απόρριψη του αιτήματος.
Ο Τσελέντης, όρθιος, με σταυρωμένα τα χέρια και με ύφος ιεροκήρυκα, ξεκίνησε με τα γνωστά δακρύβρεχτα του μετανοημένου: Ντρέπομαι, η οργάνωση οδήγησε σε μεγάλη τραγωδία, ζητώ συγνώμη από ολόκληρη την κοινωνία, για όσους έβλαψα δεν αρκεί μια συγνώμη, η κάθαρση μέσα μου δε θα συντελεστεί ποτέ, και τα παρόμοια. Τη δεκαετία του ’40 και του ’50 τις δηλώσεις μετάνοιας τις διάβαζαν στις εκκλησιές. Σήμερα έχουμε πιο σύγχρονα (και πιο δυνατά μέσα): τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες. Κι ο Τσελέντης το ξέρει καλά αυτό.
Στη συνέχεια άρχισε η «αφήγηση», όπως τη χαρακτήρισε ο ίδιος (παραμυθία θα την έλεγε κάθε καλόπιστος παρατηρητής) της συμμετοχής του στη 17Ν. Η παραμυθία του συνεργαζόμενου. Για όλα φταίει ο Κουφοντίνας, τον οποίο γνώρισε στο πανεπιστήμιο. Αυτός τον γοήτευσε, αυτός τον έπεισε για την ένοπλη δράση, αυτός τον έπεισε ότι πρέπει να βρουν χρήματα με ληστείες. Λες και ήταν παιδάκι και ο γοητευτικός Κουφοντίνας τον έσερνε όπου ήθελε. Βαθμιαία άρχισε να αναφέρεται σε ενέργειες (πρώτη ενέργεια η ληστεία στην Εθνική Πετραλώνων) και να ρίχνει ονόματα (γνωστά και από τις προηγούμενες τοποθετήσεις του): Χριστόδουλος Ξηρός, Γιάννης Σκανδάλης, ένας άγνωστος και ένας που πάντοτε κάλυπτε τις ληστείες φέροντας αυτόματο όπλο (υπόθεση ΕΤΕ Πετραλώνων), Αλέξανδρος Γιωτόπουλος (πριν την εκτέλεση Μομφεράτου και με αυτόματο σε ρόλο τσίλιας-κάλυψης στα ΕΛΤΑ Πατησίων), Βασίλης Τζωρτζάτος (υπόθεση Μομφεράτου), Σάββας Ξηρός (υπόθεση Αμερικανών Ρέντη)
Ο ίδιος, βέβαια, ήταν παντού ο λιγότερο ένοχος (όσο πατάει η γάτα!). Στην ΕΤΕ Πετραλώνων δεν πήρε χαμπάρι τίποτα, όλα τα ‘μαθε μετά! Στο Μομφεράτο έριξε μια σφαίρα στο γάμο του καραγκιόζη, επειδή φοβήθηκε, και πάλι δεν κατάλαβε τίποτα από το φόβο του! Στον Αγγελόπουλο ήταν πολύ μακρύ το όπλο με το σιγαστήρα και έτσι δεν το κράτησε αυτός, που ήταν κοντός, αλλά ο ψηλός Χριστόδουλος! Ο ίδιος μόνο μικρού κυβισμού μοτοσικλέτες μπορούσε να οδηγήσει και τέτοιες μόνο δυο φορές χρησιμοποίησε η Οργάνωση. Σε όλες τις άλλες ενέργειες χρησιμοποιούσε μεγάλου κυβισμού μοτοσικλέτες που ο ίδιος δε μπορούσε να οδηγήσει και γι’ αυτό δεν συμμετείχε! Το ίδιος ισχύει και για τη Vespa στην απόπειρα κατά Τζαντ, που αναφέρεται στην προανακριτική του Χριστόδουλου: αυτός δε μπορούσε να την οδηγήσει, άρα δεν πήρε μέρος κι αν είχε πάρει θα το έλεγε! Στην έκρηξη κατά Αμερικανών στο Ρέντη ήταν απλώς οδηγός που έμεινε στο αυτοκίνητο και μάλιστα, όταν άκουσε την έκρηξη, τρόμαξε και του ‘σβησε η μηχανή! Στα ΕΛΤΑ Πατησίων τον πυροβολούσε ο αστυνομικός, αλλά αυτός δεν κατάλαβε τίποτα, δεν άκουσε πυροβολισμούς (!!), δεν είδε τη λάμψη (αλήθεια, βγάζουν λάμψη τα περίστροφα;) και έτσι ανέλαβε να πυροβολήσει ο Κουφοντίνας!
Ολο κάτι γινόταν και ο ίδιος έμενε έξω από τα δύσκολα! Λες και όλες οι συμπτώσεις της Ιστορίας συνέπεσαν στο πρόσωπό του, ώστε να μην υπάρξει περίπτωση να καταδικαστεί σε ισόβια (το πολύ να καταδικαστεί ως απλός συνεργός), αλλά να καταδικαστούν σε ισόβια όσοι υποδεικνύονται από τον ίδιο σε θέσεις αυτουργών και άμεσων συνεργών!
Γι’ αυτό μιλάμε για παραμυθία. Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του σενάριου της Αντιτρομοκρατικής και της προσωπικής του υπερασπιστικής γραμμής: σας δίνω ό,τι θέλετε για τους άλλους, με ρίχνετε στα μαλακά των 25 χρόνων και σε λίγα χρονάκια βγαίνω έξω έχοντας ξοφλήσει το χρέος μου προς εσάς. Περιμένουμε να δούμε αν, τύποις έστω, θα του υποβληθούν ερωτήσεις που θα αμφισβητούν την «αφήγησή» του.
Και μετά την περιγραφή των ενεργειών και αφού ζήτησε να του θυμίσουν αν υπάρχει κάποια ενέργεια που έχει ξεχάσει (!!!), επιστροφή στο μελό της μεταμέλειας, που ξεκινά με την… αυτογνωσία, τη διαφωνία με το… μιλιταρισμό, τη διαφωνία με τις ληστείες, ακόμα και τη διαφωνία με τα ρεμπετάδικα, λόγω επτανησιακής δυτικότροπης κουλτούρας (sic!), περνά από την αποχώρηση το Σεπτέμβρη του 1988 και την προσπάθεια λήθης και φτάνει στη σύλληψη. Εκεί τελείωσε η «αφήγηση» για να τεθεί εθελοδούλως στη διάθεση της έδρας, όπως ο ίδιος φρόντισε να τονίσει καταλήγοντας.
Η εισαγγελέας προσπάθησε να βγάλει σώνει και καλά ότι υπήρχε μια πυραμιδική δομή στην Οργάνωση, στο πλαίσιο της οποίας κάποιοι αποφάσιζαν και κάποιοι εκτελούσαν. Ο Τσελέντης αυτό δεν το επιβεβαίωσε. Χαρακτήρισε τον τρόπο λειτουργίας στο διάστημα που αυτός ήταν μέλος της 17Ν «μπουλούκ ασκέρ στην πράξη». Γίνονταν προτάσεις για ενέργειες, τις συζητούσαν όλοι και εκτελούσαν όσοι είχαν σύμφωνη γνώμη. Γιωτόπουλος και Κουφοντίνας –είπε- είχαν την εμπειρία και γι’ αυτό το σεβασμό των υπόλοιπων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άλλοι εκτελούσαν διαταγές σαν στρατιώτες. Σε μια ενέργεια, μάλιστα, που ο ίδιος διαφώνησε, κανένας δεν του υπέβαλε ούτε του επέβαλε και έτσι δεν πήγε. Μπορώ να πω –κατέληξε- προς μεγάλη στενοχώρια της εισαγγελέα, ότι τον Κουφοντίνα τον είχα ιδεολογικό καθοδηγητή.
Η εισαγγελέας προσπάθησε επίσης να βγάλει στοιχεία ενοχής του Παπαναστασίου. Ο Τσελέντης απάντησε ότι ουδέποτε είδε τον Παπαναστασίου με άλλα μέλη της Οργάνωσης. Τον γνώρισε σε άλλες εκδηλώσεις, μαζικού χαρακτήρα, που δεν τις οργάνωνε η 17Ν, αλλά ήταν εκδηλώσεις της άκρας Αριστεράς, στις οποίες συζητιόταν ζητήματα μαζικής νόμιμης δράσης. «Ολοι όσοι συναντιόσασταν, όμως, είσασταν μέλη της Οργάνωσης», επέμεινε η εισαγγελέας, κάνοντας πως δεν καταλάβαινε. Οχι, ήταν κόσμος που είχε παρόμοιες ιδέες, της άκρας Αριστεράς, απάντησε ο Τσελέντης. Αν ήμασταν μέλη της Οργάνωσης θα συναντιόμασταν στην Οργάνωση!
Στην υπόθεση Μάτη, χωρίς ντροπή ο Τσελέντης είπε –απαντώντας στην εισαγγελέα- ότι το όπλο που σκότωσε το Μάτη δεν υπήρχε περίπτωση να το κρατάει άλλος εκτός από τον Κουφοντίνα (γιατί, όπως είπε απαντώντας καταφατικά σε ερώτηση της εισαγγελέα, ήταν το ιστορικό σαρανταπεντάρι της Οργάνωσης)! Ο ίδιος δεν πυροβόλησε! Χαρακτηρίζουμε ξεδιαντροπιά αυτή την τοποθέτηση, όχι γιατί επιβαρύνει ποινικά τον Κουφοντίνα (ο Κουφοντίνας έτσι κι αλλιώς αδιαφορεί για το ποινικό σκέλος), αλλά γιατί όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες (που δεν είναι λίγοι) υπήρξαν κατηγορηματικοί πως ο ντυμένος ψευτοαστυνομικός (ρόλος που αποδίδεται στον Κουφοντίνα και σ’ αυτό συμφωνεί και ο Τσελέντης) δεν πυροβόλησε, γιατί ήταν αυτός που με τα δυο χέρια προσπαθούσε να κρατήσει ακινητοποιημένο τον Μάτη. Η πολιτική αγωγή της υπεράσπισης Μάτη ευθέως έχει υπαινιχθεί ότι αυτός που πυροβόλησε ήταν ο Τσελέντης! Τα συμπεράσματα δικά σας.
Η συνεδρίαση διακόπηκε για τη Δευτέρα σε μια στιγμή έντασης, με τον Ι. Μυλωνά να κατηγορεί την εισαγγελέα για παραπλανητικές ερωτήσεις και μεροληπτική συμπεριφορά. Ακολούθησε ένας τρικούβερτος καυγάς, ο οποίος συνεχίστηκε και μετά την εσπευσμένη διακοπή της συνεδρίασης, μεταξύ Γιωτόπουλου-Τζωρτζάτου από τη μια και του συνηγόρου του Τσελένητη, Θ. Παπαγιάννη από την άλλη.
