Η προεκλογική περίοδος είχε αρχίσει από καιρό αλλά από τη μέρα που ο Μητσοτάκης πάτησε τη σκανδάλη του πιστολιού του αφέτη οι δρομείς άρχισαν να τρέχουν στην κούρσα και όχι στο γήπεδο της προπόνησης.
Ποιο είναι το μείζον ζήτημα που τίθεται μπροστά στα μάτια των ψηφοφόρων, πενήντα μέρες πριν από το άνοιγμα της κάλπης; Ποια κόμματα θα συμπράξουν κυβερνητικά και ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός.
Δεν είναι τυχαίο που έγινε πρώτη είδηση η παπάρα του Ανδρουλάκη για πρωθυπουργό τρίτο πρόσωπο, όχι Τσίπρα ή Μητσοτάκη. Και να οι εικασίες για το «τι εννοεί ο ποιητής», να η απαρίθμηση των προσώπων που θα μπορούσαν να παίξουν το ρόλο του πρωθυπουργού των συμμάχων, να οι αναλύσεις για το αν μιλάμε για ένα ή για δύο πρόσωπα, αναλόγως αν θα έχουμε πασοκονεοδημοκρατία ή πασοκοσύριζα κτλ. κτλ. Μια χαρά τους βόλεψε η ανδρουλάκειος παπάρα, γιατί μπόρεσαν να πολώσουν από την αρχή την προεκλογική εκστρατεία στο ψευτοδίλημμα «ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ή ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ;».
Ανάλογα είναι και τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν σε πρώτη φάση. Πού υπάρχουν τα περισσότερα λαμόγια; Πάτση και Χειμάρα και δάνειο Παπαθανάση εσείς; Βίλα Ραγκούση στην Πάρο εμείς (αφού τα περί καταδικασμένων Παππά και Παπαγγελόπουλου δεν «πουλάνε»).
Και αλληλοκατηγορίες περί «τοξικότητας» και «λάσπης στον ανεμιστήρα». Σηκώνονται ολόρθες οι τρίχες στα κεφάλια των «σοβαρών» του αστικού Τύπου και ζητούν «να σταματήσει η τοξικότητα». Αυτή είναι μια νεόκοπη λέξη που την πιπιλάνε σαν καραμέλα: τοξικότητα.
Στην πραγματικότητα, αυτό που ονομάζουν τοξικότητα είναι το μόνο που τους έχει απομείνει για να κρύψουν την ανατριχιαστική ομοιότητά τους. Βλέπετε, τα Μνημόνια ξέσκισαν και τα τελευταία φύλλα συκής και όλα τα αστικά κόμματα εξουσίας αποκαλύφθηκαν ως υπερασπιστές της ίδιας ταξικής (τοξικής για τον ελληνικό λαό) πολιτικής: της συντηρητικής ανασυγκρότησης του ελληνικού καπιταλισμού. Κορυφαία κοινή πράξη τους η ψήφιση του τρίτου Μνημόνιου και δύο εφαρμοστικών πολυνομοσχεδίων (ενός που έκλεινε το δεύτερο Μνημόνιο και ενός με το οποίο άνοιγε το τρίτο) τον Ιούλη του 2015.
Για να μην φανεί η ομοιότητά τους στην πρακτική πολιτική επιστρατεύουν τη σκανδαλολογία και τις ύβρεις. Ο Μητσοτάκης είναι η καλύτερη λύση, ο άριστος, ο τεχνοκράτης, ο δουλευταράς, λένε οι μεν. Να χάσει ο Κούλης και θα τα βρούμε οι υπόλοιποι, είναι το μήνυμα που περνάνε οι δε.
Ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει την απλή αναλογική «παγίδα ακυβερνησίας» και καταθέτει μια πιο πονηρή πρόταση: στις 21 Μάη θα κριθεί το «ποιος θα κυβερνήσει», ενώ «η δεύτερη κάλπη θα κρίνει το πώς». Δηλαδή, πρώτα θα εκλεγεί ο πρωθυπουργός-αυτοκρατορίσκος και έναν μήνα αργότερα θα δούμε «πώς θα κυβερνήσει»! Αυτό το «πώς» δεν αφορά την πολιτική, για την οποία άλλωστε δεν συζητούν, αλλά το αν θα χρειαστεί να προσθέσει στο γαλάζιο και μερικούς «πράσινους» κόκκους ή και «φαιούς», αν οι «πράσινοι» δεν φτάνουν.
«Εμειναν λίγες εβδομάδες υπομονής και η μεγάλη αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος έρχεται. Στις 21 του Μάη οι πολίτες θα επιστρέψουν στην κάλπη τον λογαριασμό που δεν βγαίνει. Και την επόμενη κιόλας μέρα, χωρίς δεύτερες εκλογές και περιπέτειες, μία προοδευτική κυβέρνηση συνεργασίας θα αναλάβει το δύσκολο έργο της αναγέννησης της πατρίδας μας, της ανάταξης της οικονομίας, της στήριξης της κοινωνίας», λέει ο Τσίπρας, επιμένοντας πως ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, ενδεχομένως και ΜέΡΑ25 θα καταφέρουν να φτιάξουν κυβέρνηση στις 22 του Μάη (με τον Τσίπρα πρωθυπουργό, αυτό δεν το συζητούν).
Για το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ τα είπαμε: Δεν διεκδικεί τίποτα περισσότερο από την τρίτη θέση, αλλά με ένα καλό διψήφιο ποσοστό, ώστε να πάρει την Τρίτη εντολή και να φτιάξει κυβέρνηση με πρωθυπουργό πολιτικό πρόσωπο εκτός Τσίπρα και Μητσοτάκη. Κυβέρνηση και με τη ΝΔ; Η παλιά κατηγορηματική άρνηση έχει εγκαταλειφθεί, προκειμένου να συγκρατήσει διαρροές προς τα δεξιά και τ’ αριστερά.
Με τον κυνισμό της καρακαλτάκας της πολιτικής η Μπακογιάννη τα λέει έξω από τα δόντια: «Στην πρώτη εκλογή δεν θα κάνουμε καμιά προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης γιατί τα αποτελέσματα της απλής αναλογικής είναι αποτελέσματα που εξ ορισμού δεν μπορούν να δώσουν σταθερή κυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συνεννοηθεί μαζί μας μετά τις δεύτερες εκλογές». Και συμπληρώνει: «Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για κυβέρνηση συνεργασίας μετά τις δεύτερες εκλογές με ενισχυμένη αναλογική. Ολοι οι τόνοι και όλα τα καλάμια θα έχουν μείνει στα πάρκινγκ. Αυτοί που λένε εγώ θα ορίσω την ατζέντα εγώ θα ορίσω το πρόγραμμα. Εντάξει παιδιά λίγο να προσγειωνόμαστε και καλό είναι να είμαστε προσγειωμένοι. Βλέπω πολλά καλάμια σε αρχηγούς κομμάτων».
Αν όμως οι άλλοι μπορέσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση από την πρώτη Κυριακή, με τον ΣΥΡΙΖΑ να κόβει πρώτος το νήμα; To καλύτερο της Μπακογιάννη. Θα έχει χάσει ο Κούλης, που δε θέλει να τον βλέπει ούτε ζωγραφιστό (εδώ δεν τον κάλεσε -ή τον κάλεσε και αυτός δεν πήγε, το ίδιο κάνει- στο γάμο του γιου της με την Κοσιώνη) και θ’ ανοίξει ο δρόμος για τον γιο της ως πρώτον στην επετηρίδα της «οικογένειας».
Ομως αυτό που βγαίνει και από τις κυνικές (και προσβλητικές για τον Ανδρουλάκη και τον Βελόπουλο) δηλώσεις της Μπακογιάννη είναι πως το διακύβευμα των εκλογών είναι ποιο κόμμα θα πάρει τη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας και όχι ποια πολιτική θα εφαρμόσει.
Αυτή την… περιφρόνηση της πολιτικής τη βλέπει κανείς και στα πρώτα συνθήματα που λάνσαραν τα επιτελεία προπαγάνδας και οι διαφημιστές (επικοινωνιολόγους τους ονομάζουν) των αστικών κομμάτων εξουσίας. Γενικολογίες άνευ ουσίας και αφηρημένα σχήματα φτιαγμένα με τη λογική των διαφημιστικών σποτ για εμπορεύματα. Οπως στα εμπορεύματα διαφημίζουν πλέον εικόνες (σκηνοθετημένες από ανθρώπους του σινεμά πλέον), ποντάροντας στο λεγόμενο brand name, έτσι και τα αστικά κόμματα χρησιμοποιούν ως brand name τις εικόνες των αρχηγών τους.
«Σταθερά – Τολμηρά – Μπροστά» είναι το πρώτο σύνθημα της ΝΔ. Τη «σταθερότητα» την έχουμε συνηθίσει ως προπαγάνδα, το «μπροστά» παραπέμπει στη νέα τετραετία και το «τολμηρά» περιγράφει, προφανώς, τη σύγκρουση του Μητσοτάκη με το… «βαθύ κράτος», που εκτός όλων των άλλων φταίει και για το έγκλημα στα Τέμπη.
«Δικαιοσύνη παντού» είναι το πρώτο σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ (το χρησιμοποιούν καιρό τώρα). Ο Τσίπρας προχθές στη Βουλή έδωσε μια… extended version του συνθήματος: «Η αλλαγή γίνεται ανάγκη, η αλήθεια γίνεται ανάγκη, η δικαιοσύνη παντού γίνεται ανάγκη». «Αλλαγή» για να παραπέμπει στο ΠΑΣΟΚ του 1981 και στον Ανδρέα Παπανδρέου, «αλήθεια» για πάσα χρήση και «δικαιοσύνη» για να καλύψει γενικά την έλλειψη αναφοράς σε συγκεκριμένα μέτρα πολιτικής. Το «σκίσιμο των Μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων με ένα νόμο σε ένα άρθρο», η «σεισάχθεια» και τα υπόλοιπα ηχηρά του 2014-15 καταχωνιάστηκαν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Διότι αν επιχειρούνταν κάτι ανάλογο, θα ξεσήκωνε το θυμικό των ψηφοφόρων: «τα ίδια μας λέγατε και το 2015, αλλά κάνατε τα ακριβώς αντίθετα». Κι άντε να ξαναμπλέξεις σε συζήτηση για το «πιστόλι στον κρόταφο», τον «εκβιασμό της χρεοκοπίας και της έξωσης από το ευρώ» και τα παρόμοια. Μόνο να χάσει θα είχε ο ΣΥΡΙΖΑ από μια τέτοια συζήτηση. Οπότε: γενικολογίες που μπορεί ν’ αρέσουν, καθώς θα ποντάρουν κυρίως στη φθορά του Μητσοτάκη και στο αίσθημα πολλών ότι πρέπει να τον ξεφορτωθούν.
«Κάνε τον θυμό σου απόφαση αλλαγής» είναι το πρώτο σύνθημα του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Η «αλλαγή» εδώ δεν είναι η παλιά «αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ, αλλά περιορίζεται στην αλλαγή προσώπων. Γι’ αυτό και συνδυάζεται με το «θυμό». Κι όποιος/α πειστεί ότι μπορεί να ξεθυμάνει ψηφίζοντας Ανδρουλάκη και ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, πείστηκε.
Για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνονται οι κλασικοί του μαρξισμού-λενινισμού που έχουν χαρακτηρίσει τις κοινοβουλευτικές εκλογές στις αστικές δημοκρατίες διαδικασία επιλογής από την εργατική τάξη και το λαό, των μελών της άρχουσας τάξης που θα τους κυβερνήσουν.
