Είναι γνωστό ότι οι απόμαχοι πολιτικοί βρίσκουν μια άλλη δουλειά να κάνουν. Εκμεταλλευόμενοι τη δημοσιότητα που απέκτησαν, μοστράρουν τον εαυτό τους, εισπράττοντας αμοιβές ανάλογες της φήμης τους. Ο Κλίντον, για παράδειγμα, γυρίζει όλο τον κόσμο και δίνει διαλέξεις, για τις οποίες έχει κόψει ειδική ταρίφα (θα μπορούσε να μας την αποκαλύψει ο Γιωργάκης, που τον κουβάλησε προ διετίας για να πει δυο λόγια στο συνέδριο του «Ιδρύματος Παπανδρέου»). Ο Γκορμπατσόφ έκανε το ίδιο, αλλά μετά ξέπεσε (δεν «πουλούσε» η μάπα του στα συνέδρια) και κατάντησε να διαφημίζει την «πίτσα Hut». Ο Σρέντερ έγινε εκπρόσωπος Τύπου της πανίσχυρης ρωσικής Gazprom, ενώ έβγαλε και ένα βιβλίο το οποίο διαφημίζει, με αδρότατη αμοιβή ανά τον κόσμο (τον πληρώνουν οι κατά χώρες εκδότες). Το ίδιο σκέφτεται να κάνει και ο Μπλερ, που σε λίγες μέρες εγκαταλείπει την Dow-ning street.
Ο Αλ Γκορ, αντιπρόεδρος των ΗΠΑ επί προεδρίας Κλίντον και στη συνέχεια υποψήφιος πρόεδρος (έχασε από τον Μπους, αν και μάζεψε περισσότερες ψήφους), έχει βρει άλλο τρόπο. Απέκτησε ξαφνικά οικολογικές ευαισθησίες και αυτοχρίστηκε… «ακτιβιστής για το περιβάλλον». Η εταιρία που έστησε ετοίμασε πλήρες πακέτο: Ενα ντοκιμαντέρ (φρόντισαν να πάρει και το όσκαρ) και ένα βιβλίο, τα οποία θα μπορούν να παρουσιάζονται από τον ίδιο τον Γκορ, οπουδήποτε μπορούν να πληρώσουν την «τσουχτερή» ταρίφα. Ο «ακτιβισμός» του Γκορ συνίσταται στο εξής: επιβαίνει σ’ ένα ιδιωτικό «λίαρ τζετ» και γυρίζει τον κόσμο (παρέα με την Τίπερ). Σε κάθε προορισμό μένει γύρω στο 24ωρο. Συναντάται με τους εγχώριους πολιτικούς, που του κάνουν τεμενάδες, μιλάει σε μια εκδήλωση (την ομιλία την ξέρει απέξω, ενώ κάθε φορά διηγείται τα ίδια ανέκδοτα, σαν καλός ηθοποιός), στην οποία προβάλλεται το ντοκιμαντέρ του, κάνει και καμιά βόλτα στα αξιοθέατα και αναχωρεί. Τα φράγκα τα έχει εισπράξει προκαταβολικά η εταιρία του, που κλείνει τα συμβόλαια σε ετήσια βάση.
Πέρα από την ατομική κονόμα ενός συνταξιούχου πολιτικού, ο «ακτιβισμός» του Γκορ έχει μεγάλη συστημική σημασία. Τέτοιου τύπου «ακτιβιστές», εκτός του ότι ξεφτιλίζουν την έννοια του ακτιβισμού, που αρχετυπικά εμπεριέχει την έννοια της σύγκρουσης με την εξουσία, θωρακίζουν το σύστημα, μπολιάζοντάς το με δυνατότητες ελέγχου ενοχλητικών ρευμάτων πολιτικής και κοινωνικής διαμαρτυρίας και αντίστασης.
«Θεωρώ προνόμιο το γεγονός ότι μοιράζομαι το βήμα με έναν άνθρωπο που είναι ένα ζωντανό παράδειγμα δέσμευσης σε έναν ευγενή σκοπό», δήλωσε ο Καραμανλής στην ελληνική εκδοχή του «ακτιβισμού τύπου Γκορ». Ευχαρίστησε δε τον τέως «αντιπλανητάρχη» γιατί «αφυπνίζετε συνειδήσεις» και «μας εμπνέετε όλους να θέτουμε υψηλούς στόχους, να βάζουμε τα δυνατά μας για το μέλλον του πλανήτη μας»!
Ο ίδιος ο Γκορ έδωσε το στίγμα της… οικολογικής του ευαισθησίας (την οποία προφανώς είχε ξεχάσει, όταν μαζί με τον Κλίντον βομβάρδιζαν τη Γιουγκοσλαβία με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου, σκορπώντας τον όλεθρο σε ανθρώπους και περιβάλλον), περιγράφοντας ως εξής τα αίτια που «οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια, στην καταστροφή»: η πληθυσμιακή έκρηξη, η τεχνολογική εξέλιξη, ο τρόπος που σκεφτόμαστε, η βραχυπρόθεσμη εστίαση στο πρόβλημα! Ο καπιταλισμός, το κέρδος, δεν υπάρχουν ούτε ως απλές αναφορές στο λεξιλόγιο του «σόου Γκορ».
Στο Μέγαρο Μουσικής μαζεύτηκε ο ανθός της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας για να ακούσει τον Γκορ. Χορηγοί δε του «σόου» ήταν μερικές από τις μεγαλύτερες φίρμες της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, υπεύθυνες για διαρκή εγκλήματα όχι μόνο κατά των εργατών, αλλά και κατά του περιβάλλοντος: Ιδρύματα Μποδοσάκη, Νιάρχου, Λεβέντη και τσιμεντοβιομηχανία «Τιτάν»!
ΥΓ: Ο Γκορ έπλεξε δημόσια το εγκώμιο του Καραμανλή (τον χαρακτήρισε «ηγέτη με πολιτική βούληση και με πλήρη συνείδηση του προβλήματος», ο οποίος «διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στην κοινή προσπάθεια αντιμετώπισής του»), ενώ δεν παρέλειψε να πει τον καλό του λόγο και για τον Γιωργάκη, ενθυμούμενος και εξυμνώντας τις πρωτοβουλίες που είχε αναλάβει ο Γιωργάκης ως υπουργός Εξωτερικών, «ιδιαίτερα για τα Βαλκάνια» (τότε που βοηθούσε τους Κλίντον-Γκορ να ρημάξουν τη Γιουγκοσλαβία με… οικολογικό τρόπο).
