Το κείμενο που δημοσιεύουμε έχει υπογραφεί –μέχρι στιγμής– από περισσότερους από 100 εργαζόμενους και ανέργους στα δασικά οικοσυστήματα.
Είναι μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε μέσα από τους κόλπους των ανθρώπων που ασχολούνται με τα δάση και που δίνουν χρόνια τώρα έναν άνισο αγώνα ενάντια στους κάθε είδους σφετεριστές και καταπατητές και ενάντια στη δασοκτόνα πολιτική όλων των κυβερνήσεων.
Το δημοσιεύουμε, γιατί είμαστε σίγουροι πως ούτε αράδα δεν θα δού-με δημοσιευμένη στον αστικό Τύπο, όπου υπάρχει χώρος μόνο για την προπαγάνδιση της κυβερνητικής πολιτικής και των απόψεων των γνωστών λαμόγιων των ΜΚΟ, που πίσω από το υποκριτικό ενδιαφέρον τους για τα δάση κρύβουν τις δικές τους «πράσινες» μπίζνες, σε συνεργασία με τους καπιταλιστές χορηγούς τους. Οι άνθρωποι που αγωνίζονται πραγματικά για τη σωτηρία των δασών είναι αποκλεισμένοι από τα κυρίαρχα ΜΜΕ.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ…
Το τελευταίο διάστημα είναι σε εξέλιξη η μεγαλύτερη στην ιστορία επίθεση εναντίον των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Για πρώτη φορά μειώνονται σε μεγάλο ποσοστό και οι ονομαστικοί μισθοί, κατεδαφίζονται εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί με αγώνες, θυσίες και αίμα ακόμη των εργαζομένων, τον περασμένο αιώνα.
Είναι προφανές ότι είμαστε σε πόλεμο, με τη διαφορά ότι ως εχθρός των κυβερνήσεων έχουν στοχοποιηθεί οι εργαζόμενοι. Στο όνομα του εθνικού δήθεν συμφέροντος κατεδαφίζονται όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων και εξωθούμαστε σε ένα εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.
Εμείς οι εργαζόμενοι στά δασικά οικοσυστήματα, αλλα και οι άνεργοι του δασικού χώρου, ζούμε το τελευταίο διάστημα έναν επιπλέον εφιάλτη.
Εδώ και 35 χρόνια όλες οι κυβερνήσεις συστηματικά προσπαθούν να χειροτερέψουν τους όρους προστασίας των δασικών οικοσυστημάτων, να επιτρέψουν την ασύδοτη αλλαγή χρήσης τους, να παραδώσουν τη δημόσια δασική γη στα ιδιωτικά κερδοσκοπικά συμφέροντα. Πλούσια η συγκομιδή σε νόμους με αντιδασικό περιεχόμενο όπως ο ν. 998/1979, ο ν. 1734/1987, ο ν. 2742/1999 για τους φορείς διαχείρισης, η αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος το 2001 με την οποία για πρώτη φορά καθιερώθηκε συνταγματικά η διάκριση μεταξύ δάσους και δασικής έκτασης (όρος αντιεπιστημονικός, νομικά κατασκευασμένος προκειμένου να διευκολύνει την αλλαγή χρήσης των εκτάσεων αυτών) και περιλήφθηκε ποσοτικό κριτήριο στον ορισμό του δάσους, ο ν. 3147/2003, ο ν. 3208/2003, η αποτυχημένη απόπειρα αναθεώρησης εκ νέου των άρθρων 24 και 117 του Συντάγματος το 2008 και πρόσφατα ο ν. 3818/2010 για την προστασία των δασών και δασικών εκτάσεων της Αττικής, και το νομοσχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας – ΑΠΕ. Μια ατέλειωτη αλυσίδα θεσμικών παρεμβάσεων με στόχο τον περιορισμό του δασικού χώρου, τη μείωση της προστασίας των δασικών οικοσυστημάτων και τη διευκόλυνση της αλλαγής χρήσης τους και παράλληλα τη συνεχή υποβάθμιση και απαξίωση της δασικής υπηρεσίας και των εργαζομένων σ’ αυτήν.
Η τελευταία θεσμική παρέμβαση της κυβέρνησης (Ν. 3818/2010) όχι μόνο δεν θίγει τις αμέτρητες αντιδασικές διατάξεις του Ν. 3208/2003, αλλά αντίθετα με μία ανούσια παρέμβαση (κατάργηση της παραγράφου όπου περιγράφονται τα ποσοτικά κριτήρια για το χαρακτηρισμό των εκτάσεων ως δασών ή δασικών) προσπαθεί να παρακάμψει το Συμβούλιο Επικρατείας (ΣτΕ), πού τον έχει χαρακτηρίσει αντισυνταγματικό. Επίσης αφαιρεί ουσιαστικά την αρμοδιότητα της κατάρτισης των δασικών χαρτών από τη δασική υπηρεσία και την παραδίδει στην ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ Α.Ε. (νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου), η οποία μάλιστα έχει βεβαρυμμένο παρελθόν σε θέματα προστασίας δασικών οικοσυστημάτων και δημόσιας περιουσίας.
Με το νομοσχέδιο για τις ΑΠΕ αφού απονέμεται στις ΑΠΕ η ιδιότητα του υπέρτατου δημοσίου συμφέροντος και ανακηρύσσονται ως μη οχλούσες δραστηριότητες (γεγονός που θα επιτρέψει τη λειτουργία τους σε οποιοδήποτε χώρο), παράλληλα γίνεται προσπάθεια να αφαιρεθεί κάθε δυνατότητα από τη δασική υπηρεσία να προστατεύ-σει τα δασικά οικοσυστήματα και το φυσικό περιβάλλον. Επίσης στο νομοσχέδιο αυτό ο παράγοντας του περιβάλλοντος που ονομάζεται Τοπίο απουσιάζει εντελώς παρά την Κύρωση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης του Τοπίου που εισηγήθηκε πρόσφατα στη Βουλή η κυβέρνηση, υποκριτικά όπως φαίνεται.
Σε οργανωτικό επίπεδο είχαμε τη μεταφορά του τομέα των δασών από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στο Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. Αποτέλεσμα της μεταφοράς είναι η ανυπαρξία της Γενικής Διεύθυνσης Δασών τους τελευταίους πέντε μήνες.
Οι οικονομικές υπηρεσίες της Γενικής Διεύθυνσης προειδοποιούν για διακοπή παροχής νερού και ρεύματος στο κτίριο που στεγάζεται η Γενική Διεύθυνση λόγω αδυναμίας πληρωμής λογαριασμών εταιρειών κοινής ωφέλειας. Στα παραπάνω ήρθε να προστεθεί και σχέδιο διάταξης για τη «μεταφορά» της Αγροφυλακής στη δασική υπηρεσία. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της διάταξης αυτής αντί να μεταταχθούν οι αγροφύλακες στη δασική υπηρεσία ως δασοφύλακες, μετατρέπεται η δασική υπηρεσία σε Αγροφυλακή μια και μεταφέρονται όλες οι αρμοδιότητες της στη δασική υπηρεσία.
Προβλέπεται επίσης με Π.Δ. «να αναδιαρθώνονται να συγχωνεύ-ονται να μετονομάζονται ή να καταργούνται οργανικές μονάδες της Ειδ. Γραμ. και των περιφερειακων υπηρεσιών». Μήπως τελικά απώτερος σκοπός είναι η διάλυση της δασικής υπηρεσίας προκειμένου να ανατεθεί η διαχείριση των δασών σε φορείς διαχείρισης, δηλαδή η πλήρης ιδιωτικοποίηση του τομέα δάση;
Ολα αυτά γίνονται εναντίον μιας υπηρεσίας, που έχει την αρμοδιότητα για την προστασία, διαχείριση και ανάπτυξη των δασικών οικοσυστημάτων και την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας, η οποία για αρκετά χρόνια τώρα αντί να οργανωθεί να στελεχωθεί και να εξοπλιστεί, υποβαθμίστηκε και απαξιώθηκε και σήμερα έχει φτάσει στα πρόθυρα της διάλυσης.
Μετά την αποκέντρωση του 1997 με την οποία η δασική υπηρεσία διασπάστηκε σε δύο Υπουργεία (Εσωτερικών μέσω των Περιφερειών και Αγροτικής Ανάπτυξης), χάθηκε κάθε έννοια προγραμματισμού, συντονισμού και στοιχειώδους λειτουργικότητας, ενώ ακολούθησε το 1998 η αφαίρεση του αντικειμένου της δασοπυρόσβεσης, χωρίς τον απαραίτητο σχεδιασμό που θα εξασφάλιζε την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών, με καταστροφικές για τα δασικά οικοσυστήματα αλλά και την κοινωνία συνέπειες.
Σε επίπεδο χρηματοδότησης του τομέα δασών βλέπουμε κάθε χρόνο να μειώνονται σε πραγματικές τιμές οι διατιθέμενες πιστώσεις και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν επαρκούν ούτε να εξασφαλίσουν τις στοιχειώδεις λειτουργικές ανάγκες των υπηρεσιών. Με το επίπεδο της χρηματοδότησης του δασικού τομέα, όχι μόνο για ανάπτυξη δεν μπορούμε να μιλάμε αλλά ούτε καν για στοιχειώδη διαχείριση των δασικών οικοσυστημάτων. Το τελευταίο αρνητικό δείγμα είναι η πρόθεση του Υπουργείου να ιδρύσει το «Πράσινο Ταμείο» ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου Α.Ε., με συνένωση του ΕΤΕΡΠΣ και του Ταμείου Δασών. Τις αποφάσεις για τις χρηματοδοτήσεις θα παίρνει το «Συμβούλιο Πράσινης Πολιτικής» (που θα διορίζεται από την Υπουργό) στη σύνθεση του οποίου θα συμμετέχουν και ιδιωτικοί φορείς οι οποίοι μπορεί να έχουν και οικονομικές δοσοληψίες με το Ταμείο, χωρίς να είναι καν καθορισμένες οι προς χρηματοδότηση δραστηριότητες.
Οσα συμβαίνουν τελευταία στο χώρο μας συνιστούν τεράστια αλλαγή προς το χειρότερο.
Απέναντι σ’ αυτή την απαράδεκτη κατάσταση οι επιστημονικοί και συνδικαλιστικοί φορείς έπρεπε να είχαν ξεκινήσει αγώνες με στόχο την προστασία των δασικών οικοσυστημάτων και της δημόσιας περιουσίας, την αναβάθμιση των υπηρεσιών και των εργαζομένων σ’ αυτές, την ανατροπή δηλαδή της απαράδεκτης κατάστασης που ζούμε.
Με ευθύνη των πλειοψηφιών που τα διοικούν, τα σωματεία του δασικού χώρου, αν δεν συναινούν σε αντιδασικές και αντεργατικές πολιτικές, στην καλύτερη περίπτωση σιωπούν και αδρανούν. Δεν αντιδρούν ούτε σε επίπεδο καταγγελίας τουλάχιστον της πολιτικής αυτής. Δεν ενημερώνουν. Αντίθετα με αντισυνδικαλιστικές πρακτικές οι πλειοψηφίες των Δ.Σ. προσπα- θούν να ανατρέψουν επιστημονικά τεκμηριωμένες, συνδικαλιστικά θωρακισμένες μέσω αποφάσεων Γενικών Συνελεύσεων και ιστορικά δικαιωμένες πάγιες θέσεις του κινήματος. Ο κυβερνητικός, κομματικός, παραγοντικός συνδικαλισμός στο απόγειο του.
Ολα τα παραπάνω δημιουργούν σε όλους μας ένα αίσθημα απογοήτευσης, ανάμεικτης όμως με αγανάκτηση. Το αίσθημα αυτό δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε ιδιώτευση και εγκατάλειψη του αγώνα. Ηρθε η ώρα να βροντοφωνάξουμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ, δεν πάει άλλο. Ηρθε η ώρα να υψώσουμε το ανάστημά μας σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να ελέγχουν τις συνειδήσεις και να καθορίζουν το μέλλον μας για προσωπικό όφελος. Εχουμε χρέος απέναντι στους εαυτούς μας, στα παιδιά μας, σε όλο τον ελληνικό λαό.
Εμείς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό στρατευόμαστε στον αγώνα
ΓΙΑ:
• ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΔΑΣΙΚΟΥ ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ
• ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΔΑΣΙΚΩΝ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΣΕ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ
• ΔΑΣΙΚΑ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΑ=ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ=ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ
• ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΝΙΑΙΑ ΔΑΣΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΕΠΑΡΚΩΣ ΣΤΕΛΕΧΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΕΝΗ
• ΣΤΑΘΕΡΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΑΣΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΜΕ 1% ΤΟΥ ΑΕΠ
• ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΑΜΕΙΟ Α.Ε.
• ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ
• Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΑΡΑΓΟΥΝ – ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ – ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΤΩΡΑ
• ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ – ΟΧΙ ΣΤΑ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
• ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ
• ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ
…ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΔΑΣΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ
