Μέρκελ και Σαρκοζί συσκέφτηκαν για μια ώρα, κατέληξαν σε μια απόφαση τα βασικά σημεία της οποίας είχαν προετοιμάσει από τις προηγούμενες μέρες οι επιτελείς τους και έδωσαν το χαρτάκι στο delivery boy, την… προεδράρα της ΕΕ, τον Χέρμαν Φαν Ρουμπόι, για να ενημερώσει και τους υπόλοιπους αρχηγούς κρατών τι αποφάσισαν. Δε μπορείς να πεις, η ΕΕ είναι μια ένωση αλληλεγγύης ελεύθερων κρατών, με ίσα δικαιώματα!
Στη συνέχεια, Μέρκελ και Σαρκοζί, συνοδευόμενοι από τον Τρισέ, φώναξαν και τον Παπανδρέου, ενώ παρών ήταν και πάλι ο Ρουμπόι, προφανώς για να κρατάει τα πρακτικά. Τον φώναξαν όχι για να συζητήσουν μαζί του, αλλά για να του ανακοινώσουν και επίσημα τι αποφάσισαν. Διαχυτικοί ο Σαρκοζί και ο προεδρεύων Θαπατέρο (ο οποίος φυσικά και δεν κλήθηκε στο διαβούλιο) αγκάλιασαν τον Παπανδρέου, τον φίλησαν και του έδωσαν συγχαρητήρια!
Προς τι αυτός ο εξωθεσμικός χειρισμός; Για να μην περιληφθεί το «ελληνικό πρόβλημα» στην ατζέντα της συνόδου κορυφής, που άρχισε στη συνέχεια. Και γιατί τόσο άκομψος ο χειρισμός; Γιατί σε εποχές κρίσης οι πολλές ρεβεράντζες βλάπτουν. Το μήνυμα πρέπει να περάσει σε όλους: οι κρίσιμες αποφάσεις είναι αρμοδιότητας του γερμανογαλλικού άξονα και όχι των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Ετσι παίζεται το ιμπεριαλιστικό παιχνίδι και… «γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;».
Σαρκοζί και Θαπατέρο είχαν υποβάλει αίτημα για σύγκληση έκτακτης συνόδου των ηγετών των 16 χωρών της ευρωζώνης, πριν τη σύνοδο κορυφής των 27, όμως η Γερμανία απέρριψε αγέρωχα αυτό το αίτημα. Το πρωί της 25ης Μάρτη η Μέρκελ μιλούσε στη γερμανική Βουλή και μετά το μεσημέρι πέταξε για τις Βρυξέλλες, για να συναντηθεί μόνο με τον Σαρκοζί. Μετά τη συμφωνία τους ανέθεσαν στον Ρουμπόι να ενημερώσει τους υπόλοιπους και για να σωθούν τα προσχήματα η Μέρκελ φαινόταν να συμφωνεί σε μια συνάντηση των 16 της ευρωζώνης αργά το βράδυ, μετά το δείπνο των 27, στη διάρκεια του οποίου θα εξελισσόταν η έκτακτη σύνοδος κορυφής. Δεν θα τους χαλούσε το χατήρι, εφόσον ήθελαν σώνει και καλά να σώσουν κάποια προσχήματα.
«Το βαρύ χέρι του γερμανού τραπεζίτη λύγισε το χέρι του Νικολά Σαρκοζί. Η Ευρώπη διαλύεται ως πολιτική οντότητα», σχολίασε συντετριμμένος ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής» (και στέλεχος του ΝΑΡ) Π. Παπακωνσταντίνου από τη ραδιοφωνική συχνότητα του συγκροτήματος Αλαφούζου. Ρε, δεν πάτε στο διάολο, παπαγαλάκια της ευρωλαγνείας; Που θα μας ωραιοποιήσετε τον Σαρκοζί ως οπαδό της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», για να κρύψετε την ουσία του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που μαίνεται σε όλο τον κόσμο και στην καρδιά της ευρωζώνης, φυσικά.
Τι προβλέπει η συμφωνία; Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουμε δει το κείμενο της συμφωνίας Μέρκελ-Σαρκοζί, έχουμε όμως ακούσει τις δηλώσεις των εκπροσώπων τους, από τις οποίες έγινε φανερό ότι ο γερμανικός ιμπεριαλισμός επέβαλε τη θέλησή του στον γαλλικό, ο οποίος στη συγκεκριμένη φάση είναι οικονομικά υποδεέστερος και πολιτικά αποδυναμωμένος. Από μέρες, μέσα από ένα μπαράζ δηλώσεων της Μέρκελ, του Τρισέ, του Βέμπερ και δημοσιευμάτων του γερμανικού Τύπου, είχε γίνει σαφές ότι η Γερμανία δεν συζητά το «ελληνικό πρόβλημα», αλλά το γενικό πρόβλημα χρηματοδότησης των κρατών της ευρωζώνης. Οτι δέχεται να δημιουργηθεί ένας άτυπος μηχανισμός παρέμβασης, αλλά υπό τρεις αυστηρούς όρους:
1. Να υπάρχει αδυναμία κάποιου κράτους να δανειστεί. Να δηλώσει, δηλαδή, αυτό το κράτος ότι αντιμετωπίζει απειλή επίσημης πτώχευσης, διότι δε μπορεί πλέον να δανείζεται από τη διεθνή αγορά.
2. Στη στοχευμένη χρηματοδότηση (δανεισμό) του κράτους-μέλους της ευρωζώνης να συμμετάσχει και το ΔΝΤ, με όλους τους μηχανισμούς παρακολούθησης και επιβολής μέτρων που διαθέτει.
3. Να υπάρξει μια ευρωπαϊκή συμφωνία για να αποφευχθούν ανάλογες καταστάσεις στο μέλλον.
Οπως μπορούμε να διαπιστώσουμε, οι γερμανικοί όροι δεν αφορούν ειδικά την Ελλάδα, αλλά το σύνολο της ευρωζώνης. Ειδικά ο τρίτος όρος «φωτογραφίζει» τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, με αναθεώρηση των συνθηκών συγκρότησης της ευρωζώνης, σε κατεύθυνση αυστηροποίησης των όσων προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας. Οι Γερμανοί θεω- ρούν πλέον ανεπαρκές το Σύμφωνο Σταθερότητας και ζητούν νέο μηχανισμό, που θα μπορεί να επιβάλλει αυστηρότερες κυρώσεις, μεταξύ των οποίων είναι το κλείσιμο της στρόφιγγας του κοινοτικού προϋπολογισμού προς χώρα που κατ’ εξακολούθηση παραβιάζει τη δημοσιονομική πειθαρχία καθώς και η αναστολή του δικαιώματος αυτής της χώρας να ψηφίζει στο συμβούλιο.
Αυτός ο τελευταίος όρος παραείναι σκληρός. Ιμπεριαλιστικές χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία δεν ανησυ- χούν για την Ελλάδα, αλλά για τον ίδιο τους τον εαυτό. Βλέπουν το «4ο Ράιχ» να προσπαθεί να προελάσει όχι με τις σιδερόφραχτες στρατιές της Βέρμαχτ, αλλά με το θησαυροφυλάκιο της Μπούντεσμπανκ, που ελέγχει την ΕΚΤ. Και είναι ο μόνος που διαπραγματεύτηκε ο Σαρκοζί. Για λογαριασμό της Γαλλίας και μόνο, όχι οποιασδήποτε άλλης χώρας ή της ευρωζώνης ως σύνολο. Κατάλαβε πολύ καλά ότι η Γερμανία είναι αποφασισμένη να μην κάνει πίσω και ως πραγματιστής ιμπεριαλιστής πολιτικός έσπευσε να κλείσει διμερή συμφωνία, το πραγματικό περιεχόμενο της οποίας δεν θα πληροφορηθούμε (ίσως μόνο από διαρροές).
Τη στιγμή που κλείναμε έκανε δηλώσεις ο Παπανδρέου και είπε ότι πέτυχε νίκη, την οποία συνέδεσε με την 25η Μάρτη! Φυσικά, μείνουμε άφωνοι. Εχοντας προφανώς πληροφόρηση και από τη γαλλική και από τη γερμανική πλευρά, η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε φροντίσει από τις προηγούμενες μέρες να αλλάξει το βιολί. Εκανε γαργάρα τα περί προσφυγής στο ΔΝΤ (δύσκολο να εμφανίσεις σαν απειλή αυτό που ήταν έτοιμοι να σου «προσφέρουν» οι άλλοι) και άρχισε τις «περηφάνιες», με δηλώσεις ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει μόνη της και δεν χρειάζεται κανέναν.
Εκείνο που θα γίνει τώρα είναι ότι το ελληνικό κράτος θα ξαναβγεί στην «αγορά» για να συνάψει δάνεια. Ισως και τις επόμενες 3-4 μέρες. Αν τα επιτόκια αποκλιμακωθούν λίγο, μπορεί να ξαναβγεί. Αν όχι, θα πάρει το «πακέτο» ΔΝΤ και διμερείς δανειακές συμβάσεις με ευρωπαϊκές χώρες και θα τεθεί υπό διπλή κηδεμονία: της Κομισιόν και του ΔΝΤ, που –όπως λένε οι Γερμανοί– ξέρει καλύτερα τη συνταγή της «στενής επιτήρησης».
Σε κάθε περίπτωση, θα έχουμε νέα «πακέτα» αντιλαϊκών-αντεργατικών μέτρων. Και στο δημοσιονομικό σκέλος (νέοι φόροι, νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών, παραπέρα μείωση της απασχόλησης στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα) και στο σκέλος των λεγόμενων «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» (ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, καθεστώς απολύσεων, συλλογικές συμβάσεις). Θα έχουμε νέα «πακέτα» όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον, αλλά μέσα στη χρονιά, το πιθανότερο τον Ιούνη. Αλλωστε, το βαθύ κάθισμα της οικονομίας οδηγεί σε ναυάγιο το Πρόγραμμα Σταθερότητας και θα θέσει επί τάπητος την ανάγκη για νέα δημοσιονομικά μέτρα.
Το μόνο πραγματικό ζητούμενο είναι πότε θα γίνει πράξη η κοινωνική έκρηξη που ακόμη και αστοί αναλυτές συζητούν ως απειλή.
