Περιζήτητος πρέπει να έχει γίνει πάλι ο Τατσόπουλος, μετά τη σύλληψή του ύστερα από τη μήνυση που του έκανε ακροδεξιός αστέρας της σκουπιδοτηλεόρασης. Βρέθηκε, βέβαια, εισαγγελέας που διέταξε να τον αφήσουν ελεύθερο, αλλά οι μπάτσοι είχαν κάνει τη δουλειά, προχωρώντας στη σύλληψή του αμέσως μόλις βγήκε από μια εκδήλωση σε βιβλιοπωλείο. Είμαστε σίγουροι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ήδη ρίξει παραγάδι μπας και ξανατσιμπήσει ο άλλοτε βουλευτής του, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που μας ενδιαφέρει.
Επί της ουσίας, έχουμε ασφαλώς μια καθαρά φασιστική ενέργεια. Εκ μέρους της μπατσαρίας. Επειδή κάποιος κάνει μήνυση σε κάποιον άλλο, οι μπάτσοι πρέπει να πάνε να τον πιάσουν; Ποιος διαπίστωσε ότι υπήρξε αυτόφωρο αδίκημα; Ο αξιωματικός υπηρεσίας, διαβάζοντας τη μήνυση;
Οσο για τον αθεϊσμό, δεν είναι υπόθεση πρόζας του κάθε Τατσόπουλου, που ξαπλωμένος πάνω στα πούπουλα και απολαμβάνοντας τη σαμπάνια του κουνάει το δάχτυλο στους θεοφοβούμενος ανθρώπους, που τους αντιμετωπίζει συλλήβδην σαν «αμόρφωτο όχλο». Ο αθεϊσμός είναι θέμα μόρφωσης της κοινωνίας, κατάκτησης της γνώσης, εξόδου από το βασίλειο του πνευματικού σκότους, απελευθέρωσης –εν τέλει- της κοινωνίας από το ζυγό της εκμετάλλευσης, ιδεολογικό εποικοδόμημα του οποίου είναι και η θρησκεία. Αυτό δε γίνεται όταν χλευάζεις κάθε πιστό της όποιας θρησκείας, «στήνοντάς» τον και πετώντας τον στα νύχια του ιερατείου.
Ας θυμηθούμε με πόσο σεβασμό αντιμετώπιζε ο Μαρξ (αυτός ο γίγαντας τοιυ πνεύματος, μπροστά στον οποίο οι Τατσόπουλοι δεν είναι καν νάνοι) τη θρησκευτική πίστη των φτωχών ανθρώπων:
«Βέβαια, η θρησκεία είναι η αυτοσυνείδηση και η αυτοσυναίσθηση του ανθρώπου, που ακόμη δεν έχει βρει τον εαυτό του, ή που τον έχει ξαναχάσει. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μια αφηρημένη ουσία κουρνιασμένη κάπου έξω από τον κόσμο. O άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου, το Κράτος, η κοινωνία. Το Κράτος αυτό, η κοινωνία αυτή, παράγουν τη θρησκεία, μια ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, γιατί αυτά τα ίδια είναι ένας κόσμος ανεστραμμένος. Η θρησκεία είναι η καθολική θεωρία του κόσμου τούτου, η εγκυκλοπαιδική του συνόψιση, η εκλαϊκευμένη λογική του, το σπιριτουαλιστικό του point d’ honneur, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του κύρωση, το μεγαλόπρεπο συμπλήρωμά του, το καθολικό θεμέλιο της παραμυθίας του και της δικαίωσής του. Είναι η φαντασμαγορική πραγμάτωση της ανθρώπινης ουσίας, γιατί η ανθρώπινη ουσία δεν έχει πραγματωθεί αληθινά. Πάλη λοιπόν ενάντια στη θρησκεία σημαίνει πάλη ενάντια στον κόσμο, που πνευματικό του άρωμα είναι η θρησκεία.
Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.
Ξεπέρασμα της θρησκείας σαν απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει την απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. Η απαίτηση να αρνηθεί τις αυταπάτες σχετικά με την κατάστασή του σημαίνει απαίτηση να αρνηθεί μια κατάσταση που έχει ανάγκη από αυταπάτες. Η κριτική της θρησκείας είναι λοιπόν εν σπέρματι η κριτική της κοιλάδας αυτής των δακρύων, που η θρησκεία αποτελεί το φωτοστέφανό της». (Καρλ Μαρξ, Κριτική της φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου του Χέγκελ)
Κοντολογίς, ο αγώνας ενάντια στη θρησκευτική πίστη δεν μπορεί να αποκοπεί από τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση. Γι’ αυτό και δεν είναι υπόθεση μιας ελιτίστικης αστικής μειοψηφίας αλλά υπόθεση του επαναστατικού κινήματος. Είναι άλλο πράγμα η καταγγελία κάθε μορφής λογοκρισίας και κάθε κατασταλτικής ενέργειας ενάντια στον αστικό ελιτίστικο αθεϊσμό και άλλο η ώσμωση -πόσω μάλλον η συγχώνευση- μ’ αυτόν.
Π.Γ.
