Ο νέος υπουργός Παιδείας δηλώνει πάντα «παρών». Αρκεί η μόστρα του να κατέχει κάποια ηγετική θέση. Πρόεδρος των ιδιωτικών Αρσακείων σχολείων (επίτευγμά του η ίδρυση Αρσάκειου στην Αλβανία για να φοιτούν τα παιδιά της εκεί νέας αστικής τάξης, αλλά και να υπηρετούνται οι διαχρονικές, χθόνιες βλέψεις του μεγαλοϊδεατισμού της ψωροκώσταινας στη γείτονα χώρα), τέως πρύτανης του ΕΚΠΑ, ηγετικό μέλος των επιτροπών που έστηναν οι υπουργοί Παιδείας (Γιαννάκου-Διαμαντοπούλου) για να ετοιμάζουν τις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά και συνομιλητής της αμερικάνικης πρεσβείας, όπως έχει αποκαλύψει το wikileaks. Είναι ο εμπνευστής του «νέου» σχολείου, που οραματίστηκε η Διαμαντοπούλου, του σχολείου των ανυπέρβλητων ταξικών φραγμών για τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και του εξεταστικού μαραθώνιου σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, που παραμένει ακόμα ως σχέδιο στα συρτάρια του υπουργείου, αφού η φράου Αννα δεν πρόκανε να το υλοποιήσει.
Αυτά τα ολίγα οφείλουμε να τα θυμόμαστε και να μην παραμυθιαζόμαστε από την επίθεση φιλίας, που επιχειρεί ο Μπαμπινιώτης, ο οποίος ανέλαβε να «ημερέψει» τα πράγματα στην εκπαίδευση, αφού η προκάτοχός του είχε σαρώσει τα πάντα και είχε κατορθώσει να βγάλει τους πάντες στα κεραμίδια, συντηρώντας με τις εμπρηστικές δηλώσεις της και το τρομοκρατικό της έργο μια ασίγαστη φωτιά, δημιουργώντας στην κυβέρνηση του Παπαδήμ(ι)ου έναν επιπλέον πονοκέφαλο (μέχρι και η βαθιά συντηρητική πολιτικά και κοινωνικά ομάδα των πρυτάνεων είχε ζωστεί φυσεκλίκια, και η στάση τους αυτή βοηθούσε αντικειμενικά να μην ξεδιπλωθεί ο νόμος πλαίσιο που ισοπεδώνει το δημόσιο Πανεπιστήμιο).
Ο Μπαμπινιώτης ήρθε να βάλει πλάτη στη μνημονιακή πολιτική με τον τρόπο του. Αλλωστε, ο ίδιος το ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή. «Ζήτησε να βοηθήσουμε σε αυτές τις δύσκολες ώρες και να δημιουργήσουμε ένα θετικό κλίμα στην ελληνική κοινωνία. Η άρνηση δηλώνει πράγματα που δεν θα ήθελα να συνδεθούν με το όνομά μου» τόνισε ο Μπαμπινιώτης, περιγράφοντας τη συνομιλία του με τον Παπαδήμο.
Ο νέος υπουργός Παιδείας μόλις κάθισε στην υπουργική καρέκλα άρχισε τις ρεβεράντζες. Επισκέφθηκε τα γραφεία της ΔΟΕ, ενώ επίκειται συνάντηση με την ΟΛΜΕ και τους πρυτάνεις.
Εκεί, λοιπόν, με τσάι και συμπάθεια (η συνδικαλιστική γραφειοκρατία είναι πάντα πρόθυμος οικοδεσπότης) φρόντισε να κάνει λιανά τα εξής: 1) για την αξιολόγηση: «Η αξιολόγηση είναι ένα από τα θέματα που θα κοιτάξω. Ζήτησα από τους δασκάλους να συζητήσουν τις τελειοποιήσεις του θέματος, αλλά όχι σε βάση απόρριψης της αξιολόγησης, που θα προκαλούσε την ελληνική κοινωνία». 2)για τις «φυτευτές» εκλογές στα Πανεπιστήμια, που οργανώνουν οι δοτές οργανωτικές επιτροπές για την εκλογή των εσωτερικών μελών των Συμβουλίων διοίκησης: «Είμαι εναντίον κάθε μορφής βίας. Το να εμποδίζονται οι διαδικασίες δεν τιμά κανένα. Συσσωρεύονται αρνητικές εντυπώσεις για τα δημόσια Πανεπιστήμια. Χρειάζεται προσοχή στην αντιμετώπιση τέτοιων θεμάτων». 3) μπορεί να καθίσει στο τραπέζι με τους πρυτάνεις για να βρουν λύσεις, όμως πάντα στο μυαλό πρέπει να είναι φυτεμένο ότι «υπάρχει ο νόμος, ο οποίος ψηφίσθηκε από την πλειονοψηφία της Βουλής και πρέπει να τον σεβαστούμε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι αλάθητος».
Κοντολογίς, ο Μπαμπινιώτης ξεκαθάρισε: 1) ότι δεν συζητά ούτε κατά διάνοια την απόρριψη της αξιολόγησης, μόνο κάποιες γωνίες της θα προσπαθήσει, λέει, να στρογγυλέψει. Ο υπουργός Παιδείας, όμως, ακόμη και στο σημείο αυτό ψεύδεται ασύστολα. Γιατί η αξιολόγηση είναι αναπόσπαστο και ουσιαστικό συστατικό της σύνδεσης του βαθμού με το μισθό, σύμφωνα με το νέο ενιαίο φτωχολόγιο και η «νομιμοποιημένη» έναντι της «κοινής γνώμης» δικαιολογία για την απόλυση δημόσιων υπάλληλων (15.000 μέσα στο 2012 και τουλάχιστον 150.000 ως το 2015, σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο), των εκπαιδευτικών μη εξαιρουμένων, όπως άλλωστε έχει αποκαλύψει και η λίστα των προγραφών που έχει ετοιμάσει το υπουργείο Παιδείας («Κόντρα» αρ. φύλ. 676). 2) ότι γι’ αυτόν η υποταγή στη νομιμότητα, δηλαδή στο όργιο που επιβάλλει με όλα τα μέσα (με τυπικά νομοθετική εργασία, αλλά και με πραξικοπηματικές και φασιστικές διαδικασίες) ο αστισμός είναι θέσφατο. Εξ ου και η επίκληση της ύπαρξης του νόμου-έκτρωμα, που ψηφίστηκε από τους κυβερνητικούς λόχους ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και η αποδοκιμασία των δυναμικών παρεμβάσεων της πανεπιστημιακής κοινότητας, που διέσωσε σ’ αυτή τη φάση, την τιμή του φοιτητικού κινήματος και απέκρουσε την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο. Ο Μπαμπινιώτης, όπως και η Διαμαντοπούλου στα στερνά, έκανε σαφές ότι δεν διαπραγματεύεται σε καμιά περίπτωση την ακύρωση του νόμου. Εκείνο που κάνει είναι να αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να γίνουν κάποιες μικρο-«βελτιώσεις» του, που όμως αφήνουν άθικτη την ουσία του, σπέρνοντας αυταπάτες στην πανεπιστημιακή κοινότητα, κυρίως στους πανεπιστημιακούς (ή δίνοντας το πρόσχημα σε κάποιους που είναι έτοιμοι να διολισθήσουν στους «πρόθυμους»), ώστε να κερδίσει χρόνο, και να κάμψει τις αντιστάσεις.
Πώς υποδέχτηκε τις δηλώσεις του νέου υπουργού Παιδείας η συνδικαλιστική γραφειοκρατία (συγκυβέρνηση ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ) της ΔΟΕ; Εφαγε το φτύσιμο και διά μίαν ετέραν φοράν νόμισε πως ψιχαλίζει. Εξέδωσε ένα άχρωμο και άοσμο Δελτίο Τύπου, σαν να κάνει απλό περιγραφικό ρεπορτάζ ένας τρίτος δημοσιογράφος. Και όχι μόνον αυτό. Επαιξε και πάλι το βρώμικο παιχνίδι της, προσπαθώντας να αποκοιμίσει με ψευδαισθήσεις τους εκπαιδευτικούς, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί να υπάρξει και καλή αξιολόγηση, καθότι και ο Μπαμπινιώτης είναι υπέρ μιας «έντιμης» αξιολόγησης που «να μην οδηγεί σε απολύσεις», ενώ «αναγνώρισε (και) την ιδιαιτερότητα του έργου του εκπαιδευτικού».
Από την πλευρά τους, οι πρυτάνεις, ζητούν «επανεκκίνηση του διαλόγου… με σεβασμό στη γνώμη της πανεπιστημιακής κοινότητας», και τονίζουν κυρίως, με πολλαπλά ψηφίσματα, που εξέδωσε η 69η σύνοδός τους, τα τεράστια οικονομικά προβλήματα σε όλα τα επίπεδα, που στραγγαλίζουν το δημόσιο Πανεπιστήμιο (χρηματοδότηση ΑΕΙ, μείωση επιχορήγησης για τη μισθοδοσία του έκτακτου διδακτικού προσωπικού, εκκρεμότητες σε διορισμούς εκλεγμένων μελών ΔΕΠ, στραγγαλισμός βασικής έρευνας, αδυναμία διαχείρισης φοιτητικής μέριμνας, PSI στα Πανεπιστήμια, συγγράμματα υπό εξαφάνιση, κ.λπ.).
Γιούλα Γκεσούλη
