Με κουτσά και ψεύτικα δεκανίκια «της πλάκας» προσπαθεί η Διαμαντοπούλου να χτίσει το επικοινωνιακό παιχνίδι του «διαλόγου» επί του προσχέδιου νόμου για τις αλλαγές στα Πανεπιστήμια. Ως μόνα στηρίγματα ως τώρα έχει 133 επίορκους πανεπιστημιακούς (ούτε καν τους «1000» της Γιαννάκου -που δεν ήταν βέβαια 1000- δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει), έναν εκ των «κοινωνικών εταίρων», την ΟΚΕ (Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή) του Πολυζωγόπουλου, και την εξωνημένη φιλοκυβερνητική ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, που προσπαθεί να ισορροπήσει με το ένα πόδι μέσα στο «διάλογο» ζητώντας τρίμηνη παράτασή του και με το άλλο απέξω, ασκώντας κριτική στο προσχέδιο νόμου, το οποίο, κατά τα άλλα, σύμφωνα με την ΠΟΣΔΕΠ, «θα συναντήσει τη σφοδρή αντίδραση ολόκληρης της πανεπιστημιακής κοινότητας».
Στην πλευρά των ολίγιστων «προθύμων», όπως προείπαμε προσέφερε τη σφραγίδα της (διότι περί αυτού πρόκειται, αφού το όργανο αυτό δεν εκφράζει τίποτε στη ζωή) η ΟΚΕ, η οποία απέστειλε στη Διαμαντοπούλου τις προτάσεις της, στο πλαίσιο της έκφρασης «Γνώμης». Από τις κατηγορίες και την απαξίωση των ελληνικών Πανεπιστημίων (τα κατηγορεί για «θεσμική ακινησία», «παρωχημένα στερεότυπα», «έντονο δυϊσμό ως προς την ποιότητα σπουδών», κ.λπ.), η ΟΚΕ περνά στη διαπίστωση για μεταρρύθμιση «αναγκαία και επιτακτική» για να καταλήξει στην άποψη «ότι το προτεινόμενο προσχέδιο νόμου κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση».
Οι Πολυζωγόπουλος και συντροφία θεωρούν ότι τα ελληνικά Πανεπιστήμια πρέπει να προσαρμοστούν στα «διεθνή δεδομένα», να λειτουργούν δηλαδή με επιχειρηματικά κριτήρια. Γι’ αυτό και βλέπουν ως θετικό γεγονός τη θεσμοθέτηση του Συμβούλιου διοίκησης, στο οποίο συμμετέχουν και εξωπανεπιστημιακά στοιχεία. Επειδή, όμως, θέλουν να το παίξουν και κοινωνικά ευαίσθητοι, ψελλίζουν και κάποιες αντιρρήσεις ως προς τις αρμοδιότητες του Συμβούλιου -οι οποίες, κατ’ αυτούς, πρέπει να είναι αποκλειστικά εποπτικές και ελεγκτικές- και ως προς το ρόλο της Συγκλήτου, που τον θέλουν κάπως πιο αναβαθμισμένο και όχι απλώς γνωμοδοτικό.
Η ΟΚΕ λέει «ναι» στη μετατροπή των πανεπιστημιακών σπουδών σε «σούπα», μέσω της κατάργησης της οργάνωσής τους σε Τμήματα, «ναι» στο τσάκισμα του φοιτητικού κινήματος και στους φοιτητές-στρατιωτάκια, «ναι» στην οργάνωση ταχύρυθμων προγραμμάτων σπουδών και πώλησης «πτυχίων», στο πλαίσιο της απάτης της διά βίου αμάθειας. Λέει «ναι» ακόμη και στον πανεπιστημιακό «Καλλικράτη», εγκαλεί, όμως, το υπουργείο Παιδείας γιατί δεν αναφέρει ακόμα τα κριτήρια βάσει των οποίων θα μπουν λουκέτο σε Πανεπιστήμια. Ακόμη και στην εξόφθαλμη υποβάθμιση των πανεπιστημιακών σπουδών σε τριετείς δομές μεταλυκειακής κατάρτισης, η ΟΚΕ δεν φέρνει αντίρρηση, απλά εκφράζει κάποιες επιφυλάξεις («ενδέχεται να δημιουργήσει προβλήματα» στα πτυχία και στα επαγγελματικά δικαιώματα) και συνιστά στο υπουργείο Παιδείας «ιδιαίτερη προσοχή».
Ο έτερος Καππαδόκης, η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ συμμετέχει στην παρωδία του «διαλόγου», επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του παζαρέματος τούτη τη στιγμή, μετά την αρχική αντίδραση στο προσχέδιο νόμου, στις μεταβατικές διατάξεις, οι οποίες δεν περιέχονται στο προσχέδιο. Σ’ αυτή τη φάση, είναι βέβαιο, ότι την υπουργό Παιδείας και την κυβέρνηση ουδόλως τους ενδιαφέρουν το τι διαμείβεται γύρω από το τραπέζι του διαλόγου. Πρωτίστως τους ενδιαφέρει να παρουσιάσουν ότι πανεπιστημιακές δυνάμεις μπαίνουν στη διαδικασία της συζήτησης επί του προσχέδιου νόμου, γίνονται «γλάστρα» στο επικοινωνιακό παιχνίδι. Με το πέρας των «δημοκρατικών διαδικασιών», θα φορέσουν στους συμμετέχοντες το καπέλο των προειλημμένων αποφάσεών τους, βάζοντας την ταφόπλακα στο δημόσιο Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό και η Διαμαντοπούλου, μετά το πέρας της συνάντησης με την ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, την ΟΣΕΠ-ΤΕΙ και την Ενωση Ελλήνων Ερευνητών δήλωσε ανοιχτή για κάποιες τροποποιήσεις στο βαθμό, όμως «που δεν επηρεάζεται η γενική φιλοσοφία και πολιτική του νομοσχεδίου, που αφορούν στη λογοδοσία, στην ποιότητα, στην αξιολόγηση, στο ‘’άνοιγμα’’ των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ στην κοινωνία».
Γιούλα Γκεσούλη
