Νομοσχέδιο ΔΟΑΤΑΠ

Υποτονική συζήτηση για ένα σημαντικό θέμα

Μίμης Ανδρουλάκης έφα
 

Μ. Ανδρουλάκης, στην ίδια συζήτηση
 

Τη σημασία του νομοσχέδιου για την αντικατάσταση του ΔΙΚΑΤΣΑ από το ΔΟΑΤΑΠ (Διαπανεπιστημιακός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης) και ιδιαίτερα των πιο επίμαχων σημείων του, μέσω των οποίων θεσμοθετείται η ακαδημαϊκή ισοτιμία ξένων πτυχίων τριετούς φοίτησης με τα ελληνικά πτυχία τετραετούς φοίτησης και επιχειρείται η αναγνώριση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών (ΚΕΣ), υποτίμησε σύσσωμη η βουλή κατά τη διάρκεια της σχετικής συζήτησης.
 

Κατά τη συζήτηση επί της αρχής του νομοσχέδιου, το ΠΑΣΟΚ, απέδωσε εύσημα στην κυβέρνηση, ενώ ισχυρίσθηκε ψευδώς ότι « το νομοσχέδιο είναι απαλλαγμένο από τις διατάξεις που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στην πανεπιστημιακή κοινότητα και σε επιστημονικούς φορείς, σε επιμελητήρια και σε επιστημονικές ενώσεις». Ο εκπρόσωπος του ¨Κ¨ΚΕ κινήθηκε σε άλλα, εκτός των επίμαχων διατάξεων ζητήματα (πχ ζητήματα γενικής κατηγοριοποίησης των πανεπιστημίων), ενώ ο ΣΥΝ συμπεριφέρθηκε σαν να μην άκουσε ποτέ για το «έγκλημα».
 

Στην κατ’ άρθρο συζήτηση, το ΠΑΣΟΚ, έκανε κάποιες παρατηρήσεις-μπαλώματα κυρίως, απ’ ό,τι αποδείχθηκε στη συνέχεια, για να βουλώσει κάποια στόματα και να ρίξει στάχτη στα μάτια, ότι δήθεν αντιτίθεται στην αναγνώριση των ΚΕΣ απ’ το παράθυρο.
 

Ζήτησε, λοιπόν, στην παράγραφο 1, περίπτωση α, του άρθρου 4 (σσ αναφέρεται στην αναγνώριση «ισοτιμίας» εφόσον η διάρκεια σπουδών, η διαδικασία διδασκαλίας και μάθησης και οι όροι αξιολόγησης, προαγωγής και αποφοίτησης των σπουδαστών πληρούν τις απαιτήσεις των πανεπιστημίων και των τεχνολογικών ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης της ημεδαπής) και στο σημείο που αναφέρεται στις εξαιρέσεις από την προϋπόθεση της διαδικασίας της διδασκαλίας και μάθησης των ιδρυμάτων «εξωτερικών πτυχίων» (external degrees) να υπάρχει σαφής διατύπωση για να μην υπάρξουν «παρεξηγήσεις» με τα ΚΕΣ.
 

Το ίδιο επεσήμανε και για τη συνέχεια του νομοσχέδιου για την περίπτωση β, της παραγράφου 1, του άρθρου 4, όπου προϋπόθεση της «ισοτιμίας» είναι «όλο το πρόγραμμα σπουδών να έχει διανυθεί σε ομοταγή εκπαιδευτικά ιδρύματα και τουλάχιστον το 1|2 του προγράμματος να έχει πραγματοποιηθεί στο ίδρυμα που απονέμει τον τίτλο».
 

Ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ Μπόλαρης διερωτήθηκε τι θα γίνεται πχ αν κάποιος φοιτήσει δυο χρόνια στην Ελλάδα σε κάποιο ΚΕΣ και στη συνέχεια στο αντίστοιχο πανεπιστήμιο του εξωτερικού, με το οποίο έχει συνεργασία το ΚΕΣ και το οποίο απονέμει και τον σχετικό τίτλο;
 

Οσον αφορά δε το άλλο μεγάλο ζήτημα που θέτει το νομοσχέδιο, αυτό δηλαδή της ισοτιμίας των τριετούς φοίτησης ξένων πτυχίων με τα ελληνικά πτυχία τετραετούς τουλάχιστον φοίτησης, το ΠΑΣΟK δεν βρήκε να πει κουβέντα για «την ταμπακιέρα».
 

Ούτε όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο θεωρείται «αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα» ένα ομοταγές ίδρυμα της αλλοδαπής (σσ. το ΔΟΑΤΑΠ στην ουσία απλώς επικυρώνει μια απόφαση που έχει ληφθεί από τα αρμόδια όργανα της χώρας στην οποία λειτουργεί το ίδρυμα), ούτε όσον αφορά την εξαίρεση των «εντατικών προγραμμάτων», όπου περνάμε απευθείας στην ισοτιμία των σπουδών τριετούς διάρκειας (δεν απαιτείται μεταπτυχιακός τίτλος) με τα ελληνικά πτυχία.
 

Και αυτό όταν είναι γνωστό ότι το 50% των πτυχίων της αλλοδαπής προέρχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου το πρόγραμμα σπουδών 3ετούς διάρκειας, που οδηγεί σε τίτλο bachelor of Arts with Honours είναι σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας του Ην. Βασιλείου εντατικό.
 

Το μόνο που ζήτησε ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ ήταν να υπάρξει δημοσιότητα των ομοταγών ιδρυμάτων, όπως και των «εντατικών προγραμμάτων» για να γνωρίζουν οι ελληνικές οικογένειες πού στέλνουν τα παιδιά τους.
 

Δεν θα περιμέναμε, βεβαίως, απ’ το ΠΑΣΟΚ μια διαφορετική στάση, όταν είναι γνωστό ότι αυτό πρώτο έβαλε φαρδιά-πλατιά τη υπογραφή του (δια των υπουργών Αρσένη και Ευθυμίου) κάτω από τις κακόφημες Διακηρύξεις της Μπολόνιας, της Πράγας, του Βερολίνου, που άνοιξαν το σχετικό δρόμο.
 

Από την υπόλοιπη αντιπολίτευση, ο μεν βουλευτής του Περισσού Χουρμουζιάδης, αναφέρθηκε πολύ σύντομα και υποτονικά στην «έκφραση για τριετείς σπουδές που υπολαμβάνει με έντονο τρόπο τη γνωστή διατύπωση της Μπολόνια», ο δε ΣΥΝ περί άλλα ετύρβαζε.
 

Στο κλείσιμο της συζήτησης ο υφυπουργός Παιδείας Ταλιαδούρος, δήλωσε ότι δεν έχει τάχα πρόθεση να μπάσει ούτε από το παράθυρο ούτε από την πόρτα τα ΚΕΣ. Κατέθεσε, λοιπόν, μια νομοτεχνική βελτίωση στο άρθρο 4, παράγραφος 1, περίπτωση α του νομοσχέδιου, διευκρινίζοντας στην εξαίρεση των «εξωτερικών πτυχίων» ότι «η διαδικασία παροχής τέτοιου τύπου προγράμματος να γίνεται αποκλειστικά από το ίδρυμα που απονέμει τον τίτλο και όχι από άλλο με οποιοδήποτε τρόπο συνεργαζόμενο με αυτό ίδρυμα».
 

Ετσι, δηλαδή, νομίζει η κυβέρνηση ότι ξεμπέρδεψε με το θέμα των ΚΕΣ και το ΠΑΣΟΚ κατόπιν τούτου δήλωσε κατευχαριστημένο και θεώρησε το ζήτημα λήξαν.
 

Εμείς όμως επισημαίνουμε ότι και πάλι η διατύπωση αφήνει χίλιες δυο τρύπες. Γιατί αναφέρεται απλά στον καθορισμό της διαδικασίας παροχής του προγράμματος, που οφείλει να γίνεται από το πανεπιστημιακό ίδρυμα που απονέμει τελικά τον τίτλο. Σιγά τα λάχανα δηλαδή! Γιατί να μην αποδεχθούν τη διαδικασία αυτή τα συνεργαζόμενα με τα εν λόγω πανεπιστήμια ΚΕΣ; Αφού δεν αναφέρεται πουθενά ως προϋπόθεση ο τόπος πραγματοποίησης των σπουδών να είναι αποκλειστικά στην έδρα του ιδρύματος στην αλλοδαπή και όχι σε παράρτημά του στην Ελλάδα.
 

Επειτα παραμένει ως έχει και η περίπτωση β, της παραγράφου 1 (τουλάχιστον το 1|2 του προγράμματος να έχει πραγματοποιηθεί στο ίδρυμα που απονέμει τον τίτλο).
 

Οπως παραμένουν και οι αρχικές διατάξεις περί ομοταγών ιδρυμάτων (σσ. Αναγνωρίζονται ως τέτοια από τα αρμόδια όργανα της χώρας τους).
 

Συνεπώς τίποτε δεν αποκλείει να χαρακτηρισθούν στο μέλλον και τα ΚΕΣ ως ομοταγή ιδρύματα, καθότι είναι παραρτήματα ΑΕΙ της αλλοδαπής και η χώρα της αλλοδαπής τα αναγνωρίζει.
 

Γι’ αυτό είπαμε στην αρχή ότι οι αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ ήταν μόνο για τα μάτια και δεν είχαν σκοπό να βάλουν πραγματικά εμπόδια στην ψήφιση του νομοσχέδιου.
 

Τέλος, ο υφυπουργός Παιδείας ικανοποίησε και την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για δημοσιοποίηση του καταλόγου των ομοταγών ιδρυμάτων και των «εντατικών προγραμμάτων», αφού δεν κοστίζει τίποτε, ούτε απειλεί την ουσιαστική ισοτιμία των τριετών σπουδών με τις τετραετείς πανεπιστημιακές σπουδές.
 

Γιούλα Γκεσούλη