Οι καπιταλιστικοί όμιλοι συνηθίζουν να επιδιώκουν τη συνεργασία τους με πανεπιστημιακά ιδρύματα, διότι έτσι εξασφαλίζουν, με χαμηλό κόστος (τα ιδρύματα διαθέτουν την υλικοτεχνική υποδομή, την τεχνογνωσία και το επιστημονικό-ερευνητικό προσωπικό) τη διενέργεια ερευνητικών προγραμμάτων, με στόχο την αύξηση της κερδοφορίας τους.
Με τον τρόπο αυτό έχουν και τη δυνατότητα μετεκπαίδευσης του στελεχικού δυναμικού τους, έχουν λόγο στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι, επηρεάζουν το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό της όποιας έρευνας και παράλληλα ενισχύουν το «κοινωνικό τους πρόσωπο», απολαμβάνοντας τα αντίστοιχα οφέλη (φοροαπαλλαγές, διαφήμιση, κοινωνική δημαγωγία).
Από την άλλη, το ευνοϊκό περιβάλλον που έχει δημιουργηθεί στην ανώτατη εκπαίδευση (ανάθεση επιμέρους λειτουργιών του δημόσιου Πανεπιστήμιου στην ιδιωτική πρωτοβουλία, αναζήτηση πόρων από άλλες πηγές, πλην της δημόσιας χρηματοδότησης, δημιουργία δομών στο πλαίσιο των ιδρυμάτων επιμόρφωσης-πιστοποίησης-διά βίου μάθησης με δίδακτρα, αξιολόγηση των Πανεπιστημίων με βάση την «ανταποδοτικότητα», τη σύνδεση της έρευνας με τις επιχειρήσεις, κ.λπ.) και που επιτρέπει στα δημόσια Πανεπιστήμια να λειτουργούν και ως επιχειρήσεις ΑΕ, απαλλάσσοντας το αστικό κράτος από το «βάρος» της χρηματοδότησης, είναι ούρειος άνεμος στα πανιά των ιδρυμάτων που έχουν βουτήξει «με τα μπούνια» στη λογική του επιχειρηματικού πανεπιστήμιου.
Ο νόμος Διαμαντοπούλου (ν.4009/2011) έδωσε νέα ώθηση στη διείσδυση διάφορων λόμπι (επιχειρηματικών και μη) μέσα στα δημόσια πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης είναι η επιβεβαίωση του κανόνα. Οι σχετικές πρωτοβουλίες του πολλές: π.χ. υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας με την Εθνική Τράπεζα «για την προώθηση της επιχειρηματικής αξιοποίησης της έρευνας», «Θερινό Σχολείο Επιμόρφωσης και Ερευνας», υπό την αιγίδα του ΚΕΟΔΥ (Κέντρο Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Υδάτων του ΑΠΘ) για υποψήφιους διδάκτορες και μεταδιδάκτορες, στους οποίους προσφέρεται «νέα εμπειρία και γνώσεις σε θέματα που σχετίζονται με την αναπτυξιακή διάσταση της διαχείρισης και προστασίας των υδατικών πόρων», με την υποχρέωση καταβολής 70 ευρώ για διαλέξεις μιας εβδομάδας και ενός workshop, κ.λπ. Το ΑΠΘ έχει ακόμα και «επώνυμες έδρες», όπως π.χ. αυτή των εβραϊκών σπουδών, πίσω από την οποία κρύβεται η πρεσβεία του κράτους-δολοφόνου, του Ισραήλ.
Αυτή τη φορά, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο προχώρησε στην υπογραφή «Συμφώνου Συνεργασίας», τριετούς διάρκειας, με την εταιρία ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ (ΕΛΠΕ).
Οπως μας πληροφορεί το σχετικό δελτίο Τύπου «το Σύμφωνο Συνεργασίας υλοποιείται στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνει ο Ομιλος ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ για την υποστήριξη της νέας Γενιάς και της Εκπαιδευτικής κοινότητας και στόχος του είναι η αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης που παράγεται στο ΑΠΘ για την κατάρτιση και προετοιμασία εξειδικευμένων και ικανών επιστημόνων και ερευνητών που θα καλύψουν τις σύγχρονες και μελλοντικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας. Παράλληλα, με γνώμονα την Αριστεία, τα συμβαλλόμενα μέρη θα συνεργαστούν σε τομείς που συμβαδίζουν με τις δραστηριότητες του Ομίλου ΕΛΠΕ και συνδέονται με τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, δίνοντας έμφαση στην περιοχή της βορείου Ελλάδας».
Τι έχουμε εδώ; Από τη μια μεριά, έναν καπιταλιστικό Ομιλο, τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ (η επιχείρηση είναι ιδιωτικοποιημένη και διοικείται από την οικογένεια Λάτση), που ευθύνεται για το θάνατο εργατών (χαρακτηριστικό το έγκλημα που συντελέστηκε στις εγκαταστάσεις του Ασπρόπυργου, τον Μάιο του 2015, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης από την έλλειψη στοιχειωδών μέτρων ασφάλειας), που ενδιαφέρεται τάχα «για την υποστήριξη της νέας Γενιάς και της Εκπαιδευτικής κοινότητας».
Η αναφορά αυτή, καθαρά παραπειστική, είναι το απαραίτητο καμουφλάζ κοινωνικής δημαγωγίας, πίσω από το οποίο κρύβεται η προετοιμασία «εξειδικευμένων και ικανών επιστημόνων και ερευνητών», από τη δεξαμενή των οποίων, οι καπιταλιστές θα διαλέξουν τους πλέον «ικανούς» (απ’ όλες τις απόψεις, όχι μόνο από πλευράς γνώσεων) για τη στελέχωση της επιχείρησης. Στόχος είναι το ζητούμενο καπιταλιστικό κέρδος, ειδικά στην περιοχή της βορείου Ελλάδας, στην οποία αναπτύσσονται οι επιχειρηματικές μπίζνες του καπιταλιστικού Ομίλου και όχι βέβαια οι φανφάρες της «βιώσιμης ανάπτυξης».
Και από την άλλη, ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα, εν προκειμένω το ΑΠΘ, που δέχεται να συμπράξει σ’ αυτό το βρόμικο παιχνίδι, μέσα από το οποίο κερδισμένοι θα βγουν κυρίως οι καπιταλιστές και αυτό θα εισπράξει «τα τριάκοντα αργύρια», προκειμένου να επιβιώσει και να μπει στις λίστες διεθνούς αξιολόγησης, που καταρτίζονται με επιχειρηματικά κριτήρια, με κριτήρια «ανταποδοτικότητας» και «ανταγωνιστικότητας».
Το δελτίο Τύπου μας ενημερώνει επίσης ότι «Στο πλαίσιο του Συμφώνου, η ΕΛΠΕ αναλαμβάνει να χρηματοδοτεί σε ετήσια βάση ένα Πρόγραμμα Υποτροφιών που απευθύνεται σε φοιτητές της Πολυτεχνικής Σχολής, της Σχολής Θετικών Επιστημών και της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ» (σ.σ. επιλογή στελεχικού δυναμικού), ενώ ΕΛΠΕ και ΑΠΘ θα αναλάβουν δράσεις για «την ανταλλαγή τεχνογνωσίας και εμπειρίας, κατάρτιση και υλοποίηση δράσεων για την ενίσχυση της εξωστρέφειας των ελληνικών επιχειρήσεων και την προώθηση της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας στους φοιτητές», για «το σχεδιασμό και υλοποίηση εξειδικευμένων προγραμμάτων συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (‘‘δια βίου μάθησης’’) για στελέχη του Ομίλου», για «την από κοινού διαμόρφωση προτάσεων και εκπόνηση ερευνητικών προγραμμάτων, σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος…». κ.ά.
Γιούλα Γκεσούλη
