Πρώτα κάλεσε σε κλιμάκωση του αγώνα με εξεταστικές και ανοιχτές σχολές! Μετά επιτέθηκε σ’ όσους σήμερα προτείνουν λύσεις «μια κι έξω», υπερασπιζόμενοι το αστικό Πανεπιστήμιο, έχοντας συμβιβαστική γραμμή και σχεδιασμό ήττας για το φοιτητικό κίνημα. Μέχρι που έβαλε κατά παντός «υπευθύνου» (που προφανώς –αλλά κακώς!– βάζει αγωνιστική γραμμή στα πλαίσιά του) ότι οδηγεί τους φοιτητές όχι σε νίκη απέναντι στο νόμο αλλά σε αδιέξοδο.
Τώρα, η νεολαία του Περισσού, το ΜΑΣ, πιστή στη γραμμή που είχε απ’ την αρχή αυτού του αγώνα, κατέληξε να δίνει διέξοδο στους… «αγανακτισμένους» φοιτητές και στους φοιτητές της ΔΑΠ, που επιτέλους θέλουν να δουν να πραγματοποιείται το μότο τους «Ανοιχτές σχολές – Ανοιχτά μυαλά», που τόσο ενθουσιάζει και τη φράου Αννα.
Το χρονικό της όλης υπονομευτικής στάσης του ΜΑΣ έχει τη βάση του ήδη απ’ το πρώτο ξέσπασμα των καταλήψεων. Εδώ και ένα μήνα, το ΜΑΣ κατηγορεί τις δυνάμεις και τους ανένταχτους φοιτητές που συσπειρώνονται γύρω από τις Συντονιστικές Επιτροπές Καταλήψεων (ανοιχτές επιτροπές που αναλαμβάνουν την οργάνωση της κατάληψης και διαμορφώνουν την πρόταση προς τη γενική συνέλευση για τη συνέχεια του αγώνα) για δήθεν συνεργασία με την ΠΑΣΠ, δηλαδή τη νεολαία του κυβερνώντος κόμματος. Κι αυτό επειδή η συγκεκριμένη φοιτητική παράταξη στηρίζει τα πλαίσια κατάληψης σε πολλές σχολές, χωρίς ωστόσο να συμμετέχει στη διαμόρφωσή τους. Η σπέκουλα αυτή απέτυχε πλήρως. Κι όχι μόνο απέτυχε αλλά τους γύρισε και μπούμερανγκ καθώς αυτοί που τόσο καιρό αυτο – υποδεικνύονταν ως οι μόνοι που δε θέλουν καμία συμπόρευση και συστράτευση με αντιδραστικές δυνάμεις βρέθηκαν σε πολλές σχολές να στηρίζονται από τους «αγανακτισμένους» φοιτητές και τη ΔΑΠ!
Γιατί αυτό; Μα φυσικά γιατί το ΜΑΣ κατέληξε να έχει στα πλαίσιά του την πρόταση για ανοιχτή σχολή και εξεταστική (κάτι που δε διαφέρει ουσιωδώς σε τίποτα απ’ τα πλαίσια της ΔΑΠ και των «αγανακτισμένων»), με αποτέλεσμα να συσπειρώσει γύρω του όλους εκείνους που δεν έβρισκαν διέξοδο με τα αγωνιστικά πλαίσια των Συντονιστικών Επιτροπών Κατάληψης και να τους φανερώσει το φωτεινό δρόμο του συμβιβασμού και του σκυμμένου κεφαλιού.
Το πρακτικό αποτέλεσμα που είχε αυτή η πολιτική επιλογή της νεολαίας του Περισσού ήταν ν’ ανοίξουν τουλάχιστον δύο τμήματα στην Αθήνα με υπερψήφιση της δικής της «πρότασης πάλης» (ΣΓΤΚΣ ΤΕΙ Αθήνας και Γεωλογικό ΕΚΠΑ) και, σε σχολές που δεν έχει σημαντική δύναμη η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ, οι φοιτητές να επιλέγουν τον ατομικό δρόμο κρίνοντας (διόλου παράλογα) άκρως αντιπροσωπευτικό το πλαίσιο για ανοιχτή σχολή του ΜΑΣ. Σε άλλες περιπτώσεις πάλι, η στάση αυτή παρουσιάστηκε σα «μάννα εξ’ ουρανού» για τις δυνάμεις της ΔΑΠ που, βλέποντας το παραδοσιακό μπλοκ αγώνα να σπάει (το οποίο συγκροτούνταν από τις αριστερές δυνάμεις στις σχολές και πλειοψηφεί σχεδόν στο σύνολο των πανεπιστημιακών τμημάτων πανελλαδικά), κατάφεραν να επικρατήσουν και να επαναφέρουν τα πανεπιστήμια σε τροχιά «ηρεμίας, τάξης και ασφάλειας».
Πέρα από τις όποιες αναλύσεις μπορεί να κάνει κανείς για τη στάση του ΜΑΣ ένα είναι το σίγουρο: η νεολαία του Περισσού έχει γίνει πλέον ιδανικό δεκανίκι στα χέρια της κυβέρνησης και του υπουργείου Παιδείας. Είτε καλώντας σε εξεταστικές και αγώνα με δόσεις (λίγο τώρα, λίγο μετά τις εξετάσεις κ.λπ.), είτε υποβοηθώντας τη ΔΑΠ να «κερδίσει» στις συνελεύσεις και να υλοποιήσει ουσιαστικά και το πρόταγμα του ίδιου του ΜΑΣ, το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό: σκύψτε το κεφάλι γιατί δυστυχώς χάσαμε!! Μόνο που ακόμα (δυστυχώς γι’ αυτούς) το κίνημα δεν έχει δώσει την οριστική του απάντηση.
