Κάθε μέρα κι ένας Σύλλογος Δασκάλων-Νηπιαγωγών βγαίνει και καταγγέλλει τη ΔΟΕ για την πρεμούρα της να συμμετάσχει στο «διάλογο» (Σύλλογος Κ. Σωτηρίου, Γλυφάδας-Boύλας-Βάρης-Βουλιαγμένης, Νήσων του Αργοσαρωνικού). Οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης επισημαίνουν ότι όλοι οι «διάλογοι» αυτού του είδους, που έγιναν κατά καιρούς, από την εποχή Κοντογιαννόπουλου – Σουφλιά, Αρσένη – Ευθυμίου, Γιαννάκου – Στυλιανίδη είχαν ένα και μόνο σκοπό: να προωθήσουν προαποφασισμένες πολιτικές, νομιμοποιώντας τες στη συνείδηση της «κοινής γνώμης» και να κρατήσουν το εκπαιδευτικό κίνημα στο περιθώριο, αποφεύγοντας δυσάρεστες, για την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, αντιδράσεις. Οι εκπαιδευτικοί κάνουν σκόνη τις διακηρύξεις Σπηλιωτόπουλου για διάλογο – tabula rasa, φέρνοντας πληθώρα παραδειγμάτων από την άθλια χρηματοδότηση της Παιδείας, τη γκρίζα καθημερινότητα στα σχολεία, τα αντιδραστικά, αναχρονιστικά αναλυτικά προγράμματα, που προωθούν τη στείρα απομνημόνευση και όχι την κριτική σκέψη, την παράδοση των νηπιαγωγείων στους Δήμους και τους ιδιώτες, την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων των νηπιαγωγών, την πληθώρα των αναπληρωτών και ωρομίσθιων…ως τη βάση του 10, τα δεκάδες χιλιάδες «κομμένα παιδιά» από την πρόσβαση στην τριτοβάθμια, τα ΚΕΣ και τις αντιδραστικές αλλαγές στα πανεπιστήμια. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ καταγγέλλεται γιατί πραξικοπηματικά, χωρίς ούτε καν μια «τυπική» απόφαση ΔΣ, έσπευσε να συμμετάσχει στο διάλογο-φάρσα, με συμφωνία ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ κάτω από το τραπέζι, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της την κραυγή της νεολαίας στην εξέγερση του Δεκέμβρη, αλλά και το «κοινό μέτωπο Παιδείας» με ΟΛΜΕ και ΠΟΣΔΕΠ, που διαλαλούσε ότι πέτυχε όλο το προηγούμενο διάστημα (οι ομοσπονδίες αυτές δεν θα συμμετάσχουν στο «διάλογο»).
Πειραγμένη η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έσπευσε να απαντήσει με ένα γελοίο επιχείρημα: επικαλέστηκε απόφαση του Μαΐου του 2008 (9 μήνες πριν), με την οποία όριζε εκπροσώπους της στο ΕΣΥΠ. Τι δουλειά έχει όμως ο ορισμός εκπροσώπων σ’ ένα όργανο που λειτουργεί διαχρονικά (πέρα από το γεγονός ότι το ΕΣΥΠ είναι ένα «στημένο» όργανο-νομιμοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής, στο οποίο συμμετέχουν όλοι οι «κοινωνικοί εταίροι», από τον ΣΕΒ, την Εκκλησία, τη ΓΣΕΕ και δε συμμαζεύεται και επομένως και πάλι η απόφαση για συμμετοχή είναι κατακριτέα), με την απόφαση για συμμετοχή στο «διάλογο», που εξαγγέλθηκε μόλις πρόσφατα, με νωπά μάλιστα συνταρακτικά γεγονότα, όπως η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η εξέγερση του Δεκέμβρη, το όργιο της κρατικής καταστολής, κ.λ.π.;
Η αλήθεια είναι ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ -και ειδικά η ΠΑΣΚ που έχει και την πλειοψηφία των εδρών- στη φάση αυτή, επιχειρεί να συνδράμει το ΠΑΣΟΚ στην προσπάθειά του να εμφανιστεί ως «ήρεμη», «αποφασιστική» και «νομιμόφρονα» δύναμη, που θα διεκδικήσει να είναι η επόμενη κυβέρνηση, μακριά από οτιδήποτε παραπέμπει σε κίνημα και διεκδικήσεις.
Μετά τις καταγγελίες των πρωτοβάθμιων οργάνων, που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα, πλήθυναν και οι εμφανίσεις του Μπράτη στα Μέσα, όπου διαμηνύει, κρατώντας «πισινή», ότι η ΔΟΕ θα αποχωρήσει απ’ το «διάλογο», αν η κυβέρνηση δεν ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας (χρηματοδότηση, ενίσχυση του δημόσιου σχολείου, κ.λ.π.). Το ίδιο αισχρός και απροκάλυπτος εμφανίστηκε και ο Πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ (της Ομοσπονδίας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, που στήριξε με νύχια και δόντια όλες τις αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις» στην εκπαίδευση) Κουρουτός, μετά τη συνάντηση με τον Σπηλιωτόπουλο. Πριν ακόμα συνεδριάσει το ΔΣ, αυτός έσπευσε να ανακοινώσει ότι με συντριπτική πλειοψηφία θα παρθεί απόφαση για συμμετοχή στο «διάλογο»!
Εχοντας ξαμολύσει τα συνδικαλιστικά του στελέχη να συμπεριφέρονται ως βαστάζοι του Σπηλιωτόπουλου (έστω και με «κριτική διάθεση»), το ΠΑΣΟΚ, σε κεντρικό επίπεδο, επιδίδεται σε μια άλλη φάρσα: τη διοργάνωση ενός παράλληλου «διάλογου» για την Παιδεία, με στημένες εκδηλώσεις και ακροατήριο. Εκεί θα αναλυθεί από την Αννούλα όλο το άγριο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, από το Λύκειο, στο οποίο θα γίνονται εξετάσεις από τάξη σε τάξη μέχρι να φθάσει κανείς στην τελική καρμανιόλα των εξετάσεων για το Εθνικό Απολυτήριο, τον προσδιορισμό των όρων εισαγωγής και των συντελεστών βαρύτητας από τα Ανώτατα Ιδρύματα, μέχρι το Ολοήμερο παιδοφυλακτήριο-προσαρμογή του σχολείου στις εργασιακές σχέσεις-μπάχαλο των γονιών (έμπνευση του ΠΑΣΟΚ) και την περίφημη «αποκέντρωση» του εκπαιδευτικού συστήματος, που μπάζει από την ορθάνοιχτη πόρτα την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης.
Γιούλα Γκεσούλη
