«Με την ολοκλήρωση των δημοκρατικών διαδικασιών στα περισσότερα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος της μεταρρύθμισης»…«εκτιμώ ότι η δημοκρατία επεβλήθη στην πράξη. Μπορώ να το πω με βεβαιότητα αυτό. Οι διαδικασίες έχουν ολοκληρωθεί με επιτυχία, παρά τις βιαιοπραγίες στα δύο από τα τρία Πανεπιστήμια. Πιστεύω ότι ο νόμος εφαρμόζεται πια στην πράξη και αυτό θα συνεχιστεί και το επόμενο διάστημα», δήλωσε με θράσος, μετά την Κυβερνητική Επιτροπή ο Στυλιανίδης.
Συμπέρασμα: α) Ο υπουργός Παιδείας δεν έχει κανένα πρόβλημα να τοποθετήσει την πραγματικότητα με το κεφάλι κάτω. Οι πρυτανικές εκλογές-παρωδία, που διεξάγονταν χωρίς την ανακοίνωση του χρόνου διεξαγωγής τους, στα μαγειρεία των σχολών, όπου προσέρχονταν και ψήφιζαν μόνο οι μυημένοι, που «ολοκληρώνονταν» μέσα σε τέσσερις ώρες, με «κάλπες»-μαύρες σακούλες σκουπιδιών, με καθηγητές που πιάνονταν στα χέρια με τους φοιτητές που αντιδρούσαν και δάγκωναν σα λυσσασμένα σκυλιά και με μπράβους της νύχτας για φύλακες, βαφτίστηκαν «ολοκλήρωση των δημοκρατικών διαδικασιών». Αέρα στα πανιά της αλαζονείας του υπουργού βάζει όλο το μαύρο μέτωπο, που συμπτύχθηκε ενάντια στους φοιτητές που αγωνίζονται. Και που καθημερινά τους λοιδορεί και τους ξεσκίζει, από το εξίσου προκλητικό ΠΑΣΟΚ, τα ΜΜΕ, ως τον Περισσό με την προβοκατόρικη και διασπαστική γραμμή του, τον δίγλωσσο ΣΥΡΙΖΑ, την ξετσίπωτη ευρωλάγνα τάση μερίδας πανεπιστημιακών καθηγητών και τις διοικήσεις των ΑΕΙ, που παρά την πλειοψηφική αντίθεση των πανεπιστημιακών καθηγητών στο νόμο-πλαίσιο, σπεύδουν να εφαρμόσουν το νόμο. Ολοι αυτοί, που «ανησυχούν» για την πορεία του δημόσιου πανεπιστήμιου και καλούν «τον πολιτικό κόσμο και τους κοινωνι- κούς φορείς να αντιδράσουν», που παρομοιάζουν τους φοιτητές, που ματαιώνουν τα σχέδια της κυβέρνησης, με τους δικτάτορες του 1967 (ο περιβόητος Γρυσπολάκης του Πολυτεχνείου Κρήτης), δεν έχουν μια κουβέντα να πουν για το θράσος του Στυλιανίδη β) Η στάση του υπουργού δείχνει πως η διεξαγωγή των εκλογών ήταν το πρόσχημα. Τα λόγια του, πως «οι διαδικασίες ολοκληρώθηκαν με επιτυχία», έπειτα απ’ όλο αυτό το πανδαιμόνιο που έγινε και την φανερή ξεφτίλα, αυτό ακριβώς μαρτυρούν (ακόμα και στα ιδρύματα που έγιναν εκλογές, η συμμετοχή των φοιτητών ήταν ελαχιστότατη και δεν ξεπερνού-σε το 5%. Ετσι π.χ. στο Πανεπιστήμιο Πειραιά ψήφισαν 700 φοιτητές, ενώ στις φοιτητικές εκλογές ψηφίζουν περί τους 5.000, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας προσήλθαν 500 και στις φοιτητικές εκλογές ψηφίζουν πάνω από 3.000, στο ΤΕΙ Αθήνας ψήφισαν 1.300 από τους 11.000 σπουδαστές που προσέρχονται στις σπουδαστικές κάλπες, κ.λπ.). Με δεδομένη την αντίθεση του φοιτητικού κινήματος και της ΠΟΣΔΕΠ, η κυβέρνηση στόχευε απλά σε μια τυπική εκλογική διαδικασία, που θα άφηνε το ίχνος της ομαλής εφαρμογής του νόμου και δεν ενδιαφέρονταν διόλου για το μέγεθος της συμμετοχής των φοιτητών σ’ αυτή. Γι’ αυτό είχε μέγιστη αξία το μπλοκάρισμα πάση θυσία των εκλογών. Το κάλεσμα σε αποχή από την ΠΚΣ ήταν ανοιχτή διευκόλυνση στην κυβέρνηση και φτύσιμο στη σταθερή απόφαση του κινήματος των καταλήψεων να καταργηθεί ο νόμος στην πράξη γ) ο υπουργός Παιδείας ανοιχτά παραδέχεται ότι οι πρυτανικές εκλογές ήταν το πρώτο βήμα για την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο, προκαλώντας αμηχανία σε όλους αυτούς τους ξύπνιους κατήγορους των φοιτητών, που εξέφραζαν από τα τηλεοπτικά παράθυρα «απορία» για την επιμονή των φοιτητών να ακυρώνουν ένα «τόσο δημοκρατικό μέτρο».
Ο Στυλιανίδης θεωρεί πως η «επιτυχία» της διεξαγωγής των πρυτανικών εκλογών-παρωδία σηματοδοτεί και την «ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου της μεταρρύθμισης» (λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, τους φοιτητές). Και δηλώνει, στη συνέχεια πως ανοίγει τη συζήτηση για το δεύτερο κύκλο, που αφορά στο νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά.
Η σύνδεση της αξιολόγησης των ιδρυμάτων με τη δυνατότητα να εκπονούν αυτά μεταπτυχιακά προγράμματα, η χρηματοδότηση των μεταπτυχιακών και από τα δίδακτρα των φοιτητών, τα οποία πια θεσμοθετούνται, η αποδοχή των «χορηγών» ως χρηματοδοτών μεταπτυχιακών προγραμμάτων, η προσπάθεια να «δυναμώσει η συνεργασία των ιδρυμάτων με την αγορά και την αγορά εργασίας» και η «εξωστρέφεια των ιδρυμάτων» μέσω συνεργασιών με ξένα πανεπιστήμια και προφανώς με κάθε είδους άλλη «πηγή», που θα προσφερθεί να χρηματοδοτήσει προγράμματα, ανοίγουν διάπλατα την πόρτα στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων ΑΕΙ. Ετσι, μπορεί η κυβέρνηση να μην πέτυχε σ’ αυτή τη φάση να αναθεωρήσει το άρθρο 16 του Συντάγματος και να ιδρύσει ιδιωτικά πανεπιστήμια, δρομολογεί όμως μια έμμεση ιδιωτικοποίηση των δημόσιων ΑΕΙ, υλοποιώντας έστω ένα μέρος του οράματός της.
Στον αντίποδα (αντίποδας τρόπος του λέγειν) το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται προσφέροντας συνεχώς δεκανίκια στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής. Ο Γιωργάκης κατά τη συνάντησή του με το προεδρείο της συνόδου των πρυτάνεων (συμμετείχε και ο Γρυσπολάκης, ο οποίος και έκανε την προκλητική δήλωση για τους φοιτητές-δικτάτορες), αισθανόμενος άνετα εν μέσω τέτοιων επισκεπτών και δηλώσεων από τη μεριά τους, άνοιξε πυρ ενάντια στους αγωνιζόμενους φοιτητές, αποκαλώντας τους «μειοψηφίες που επιχειρούν να εξορίσουν τη δημοκρατία από το Πανεπιστήμιο». Και ο Βενιζέλος «ξαναχτύπησε» με άρθρο στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (1-6-08), καλώντας «τα κόμματα να δεσμευτούν στην ανάγκη προστασίας της συνεχούς λειτουργίας του πανεπιστημίου και ακύρωσης των φαινομένων βίας μέσα σ’ αυτό». Παράλληλα, ο…συνταγματολόγος επανέρχεται στη γνωστή διασταλτική ερμηνεία του συντάγματος, την οποία έκανε σημαία ο Στυλιανίδης τον τελευταίο καιρό. «Ενα ΝΠΔΔ ιδρύεται μόνο με νόμο. Νέοι εθνικοί ευεργέτες και δωρητές μπορούν -αν θέλουν- να συνδέσουν το όνομά τους με ένα νέο ή με ένα υφιστάμενο δημόσιο πανεπιστήμιο. Η τοπική αυτοδιοίκηση ως ΝΠΔΔ μπορεί να ζητήσει τη σύσταση ενός π.χ. δημοτικού πανεπιστημίου», γράφει ο Βενιζέλος και στη συνέχεια καλεί στην εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας για την αναγνώριση των «πτυχίων» των ΚΕΣ: «Η Ελλάδα οφείλει να εφαρμόσει τις κοινοτικές οδηγίες για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων που έχουν παραχωρηθεί από άλλα κράτη-μέλη. Αυτό αφορά επαγγελματικά και όχι ακαδημαϊκά δικαιώματα», διαβεβαιώνει με ύφος χιλίων καρδιναλίων ο Ευάγγελος. Και όμως και η κουτσή Μαρία ξέρει πως η αγορά «λύνει» πάντα με τον τρόπο του γόρδιου δεσμού τέτοιου είδους διλήμματα. Τα ακαδημαϊκά δικαιώματα νοιάζουν μόνο αυτούς που θέλουν να κάνουν ακαδημαϊκή καριέρα, το «ψητό» είναι στα επαγγελματικά δικαιώματα, που ουσιαστικά σηματοδοτούν και την εξίσωση των «πτυχίων» των κολεγίων με αυτά των ΑΕΙ-ΤΕΙ.
