Παρέμβαση έκανε ο κατεξοχήν εκπρόσωπος των «εκσυγχρονιστών» πρώην πρωθυπουργός και πρώην υπουργός Παιδείας Κώστας Σημίτης για την «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» στην εφημερίδα «τα ΝΕΑ» (27-28 Μαΐου). Ο Σημίτης υπερασπίζεται τον νόμο Διαμαντοπούλου, αλλά και πολλές από τις απόψεις που προβάλλουν τα πορίσματα του «εθνικού διαλόγου» των συριζαίων και αναφέρονται ως στόχοι στο τριετές σχέδιο του υπουργείου Παιδείας.
Αυτό, βέβαια, για τους συριζαίους του υπουργείου Παιδείας δεν αποτελεί έπαινο αλλά απόδειξη του αντιδραστικού περιεχομένου των «μεταρρυθμίσεων» που προωθούν.
Ο Σημίτης αναφέρει:
♦ Είναι ανάγκη να ενισχυθεί η «αυτονομία» των σχολικών μονάδων οι οποίες πρέπει να συνδεθούν με τις «τοπικές κοινωνίες». «Η αυτονομία δεν αποκλείει την αξιολόγηση του σχολείου».
♦ «Η αξιολόγηση είναι αναγκαία» παρά τις αντιδράσεις «διαφόρων ομάδων μεταξύ των οποίων και τα συνδικάτα. Αλλά η ύπαρξη αξιολόγησης σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες είναι απτή απόδειξη της αναγκαιότητάς της».
♦ «Η μετεκπαίδευση (σ.σ. δηλαδή η επιμόρφωση) των καθηγητών πρέπει να συνδέεται με την αξιολόγηση. Γιατί μετεκπαίδευση χωρίς αξιολόγηση σημαίνει ότι κανείς δεν θα την παρακολουθεί και αξιολόγηση χωρίς μετεκπαίδευση θα εκφυλιστεί σε μια γραφειοκρατική διαδικασία άνευ αποτελέσματος».
♦ «Ενα από τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι η απουσία τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης… Παρ' όλες τις προσπάθειες δεν κατέστη δυνατό να δημιουργηθεί αξιόπιστη επαγγελματική και τεχνική εκπαίδευση».
♦ «Το λύκειο είναι πλήρως απαξιωμένο λόγω των εξετάσεων για το πανεπιστήμιο. Το σύστημα των Πανελλαδικών Εξετάσεων, αναγκαίο τώρα για μια αδιάβλητη επιλογή, οδηγεί στην τυποποιημένη γνώση και την αποστήθιση. Ακυρώνεται έτσι μια σημαντική βαθμίδα στην εκπαίδευση. Ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Την επομένη όμως πληροφορηθήκαμε ότι σε ορισμένους τομείς, όπως η Ιατρική, θα εξακολουθήσουν οι Πανελλαδικές…
Η πρόταση για εκσυγχρονισμό του συστήματος με την καθιέρωση ενός τύπου εκπαίδευσης που θα ακολουθεί το πρότυπο του International Baccalaureate προς το οποίο προσαρμόζονται τα συστήματα των περισσότερων χωρών του κόσμου προσκρούει δυστυχώς στην αντίσταση των συνδικαλιστών…
Το νέο σύστημα εκπαίδευσης στο λύκειο πρέπει να συμβάλει στην αντικατάσταση του συστήματος των Πανελλαδικών Εξετάσεων με μια αδιάβλητη επιλογή των μελλοντικών σπουδαστών όπως συμβαίνει στις προηγμένες χώρες της Ενωσης».
♦ «Στην Ελλάδα έχουμε πάνω από τρεις δεκάδες ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα… Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Χρειάζεται να υπάρξει μια πολιτική εξορθολογισμού και αξιολόγησης τμημάτων, αναγκαίων συγχωνεύσεων και κυρίως μια πολιτική που θα δημιουργήσει μεγάλους πανεπιστημιακούς πόλους στην επικράτεια».
♦ «Ενα ακανθώδες ζήτημα είναι η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος που επιβάλλει τη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση. Το ζήτημα αυτό έχει δύο όψεις. Η μία είναι ότι στις χώρες με ρωμαλέα ανώτατη εκπαίδευση όπως η Γερμανία, η Γαλλία, οι σκανδιναβικές χώρες, κύριος φορέας είναι τα δημόσια πανεπιστήμια σε αντίθεση με χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας στις οποίες τα ιδιωτικά παίζουν τον κύριο ρόλο και αποτελούν το καινοτόμο κομμάτι. Η δεύτερη όψη είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα άναρχο και αρρύθμιστο κομμάτι ανώτατης εκπαίδευσης, μέσω ειδικής αδείας (κολέγια), με αποκλίσεις στην παρεχόμενη ποιότητα. Το πρόβλημα επομένως είναι αφενός να μη θεωρηθεί η ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση ως πανάκεια που θα λύσει τα προβλήματα της ανώτατης εκπαίδευσης αφετέρου να θεσμοθετηθούν διαδικασίες κάτω από τις οποίες θα μπορούν να λειτουργήσουν πράγματι αξιόπιστα ιδιωτικά ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης».
♦ «Τα πανεπιστημιακά και ερευνητικά ιδρύματα πρέπει να συνεισφέρουν καθοριστικά και στο πιο επείγον ζήτημα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία, το οποίο είναι η ανάπτυξη… Στο πλαίσιο μιας τέτοιας στρατηγικής το ελληνικό πανεπιστημιακό σύστημα μπορεί να παίξει έναν σημαντικό αναπτυξιακό ρόλο και ως προς τις τρεις διαστάσεις της λειτουργίας του πανεπιστημιακού θεσμού, την εκπαίδευση, την έρευνα και την αποκαλούμενη τρίτη αποστολή, δηλαδή τη σύνδεση των πανεπιστημίων, των πολυτεχνείων και των ΤΕΙ με την παραγωγή και την κοινωνία… Επιπρόσθετα απαραίτητη είναι η ενδυνάμωση της διασύνδεσης των ανώτατων εκπαιδευπκών και ερευνητικών ιδρυμάτων με τη βιομηχανία και ευρύτερα τον τομέα της παραγωγής».
♦ «Ο νόμος Διαμαντοπούλου του 2011 για τα πανεπιστήμια υπήρξε ένα σημαντικό βήμα μεταρρύθμισης το οποίο και έγινε αποδεκτό από μια ευρεία πλειοψηφία της Βουλής. Ο σημερινός υπουργός Παιδείας δήλωσε όμως ότι τίναξε τα πανεπιστήμια στον αέρα. Ο προηγούμενος υπουργός της σημερινής κυβέρνησης είχε ήδη φροντίσει να ακυρώσει σημαντικές ρυθμίσεις, όπως εκείνες για τους αιώνιους φοιτητές και τον τρόπο εκλογής των πρυτανικών Αρχών».
