Για πολλοστή φορά, μέσα από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, αναδείχτηκαν ο ρόλος-σε τελική ανάλυση αντιδραστικός- της πανεπιστημιακής κάστας, ως θεσμού του αστικού συστήματος εξουσίας, καθώς και τα ασφυκτικώς περιορισμένα όρια της οιασδήποτε αντίδρασής της στις επιβαλλόμενες αντιδραστικές αλλαγές στα Πανεπιστήμια.
Ο «αγώνας» των πρυτανικών αρχών των ΑΕΙ ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου (ν.4009/11), που ισοπεδώνει ό,τι έχει απομείνει από το δημόσιο Πανεπιστήμιο, είχε «κοντά ποδάρια» και απέδειξε ότι η πανεπιστημιακή κάστα τον διεξήγαγε για τους δικούς της λόγους, που έχουν κυρίως να κάνουν με την υποβάθμιση του ουσιαστικού διοικητικού της ρόλου στο Πανεπιστήμιο και την καταβαράθρωση της θέσης και του πρεστίζ της. Είχε δε, μια κατιού-σα διαδρομή, που ξεκίνησε από αποφάσεις διατυπωμένες σε έντονο ύφος ενάντια στο νόμο και την καθολική σχεδόν εναντίωση στην υλοποίηση σημαντικότατων πλευρών του, με το σαμποτάρισμα των εκλογών Συμβουλίων διοίκησης, συνεχίστηκε με την προσφυγή στο ΣτΕ κατά της αντισυνταγματικότητας του νόμου και κατέληξε στον απόλυτο σεβασμό της αστικής νομιμότητας.
Το «μοιραίο» συνέβη μετά και την τροποποίηση του νόμου Διαμαντοπούλου από τον Αρβανιτόπουλο (ν.4076/2012) και την εισαγωγή της επιστολικής και ηλεκτρονικής ψήφου, ώστε να παρακαμφθούν οι μαχητικές δράσεις των φοιτητών, πανεπιστημιακών καθηγητών και του διοικητικού προσωπικού, που ακύρωναν επανειλημμένως όλες τις απόπειρες διεξαγωγής των εκλογών.
Αφού, λοιπόν, δεν μπορούσε -εκ των πραγμάτων- να βρεθεί κανένας να «κλέψει την κάλπη», οι πρυτανικές αρχές, αντί να επιλέξουν τον έντιμο δρόμο της παραίτησης, κήρυξαν το «παύσατε πυρ» και προσκύνησαν την αστική «νομιμότητα», που εν προκειμένω (με την επιστολική και ηλεκτρονική ψήφο) παραβίασε κάθε έννοια τυπικής δημοκρατικής λειτουργίας.
Και όχι μόνο προσκύνησαν, αλλά έσπευσαν να συγχαρούν και τα νεοκλεγέντα εσωτερικά μέλη των Συμβουλίων διοίκησης και να εκφράσουν διαθέσεις συνεργασίας μαζί τους, στον ενταφιασμό, προφανώς, του δημόσιου Πανεπιστήμιου και στην μετατροπή του σε ΑΕ. Αυτή είναι άλλωστε η ουσία των νόμων Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και αυτή θα κληθούν να υλοποιήσουν τα Συμβούλια διοίκησης, εξ ου και ήταν απαραίτητη η εκλογή τους (δες π.χ. ανακοίνωση του Πρυτανικού Συμβουλίου του ΑΠΘ, που υπογράφει ο «αριστερός» πρύτανης Μυλόπουλος: «Οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη των Εσωτερικών Μελών του Συμβουλίου του ΑΠΘ διεξήχθησαν με τη μέθοδο της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας και ολοκληρώθηκαν επιτυχώς… Η Πανεπιστημιακή Κοινότητα ενωμένη στις δύσκολες στιγμές θα εργαστεί δημιουργικά ώστε να διαφυλάξει τις ακαδημαϊκές αξίες και παραδόσεις και να οδηγήσει το Πανεπιστήμιο στην υλοποίηση του ακαδημαϊκού του έργου και την επίτευξη του κοινωνικού του ρόλου»).
Η σαπίλα, όμως, δεν αγκαλιάζει μόνο τα υψηλόβαθμα κλιμάκια των πανεπιστημιακών καθηγητών. Κατατρώει την πλειοψηφία τους. Οι καθηγητές που στέκονται στο πλευρό των φοιτητών και αγωνίζονται, όπως μπορούν, μαζί τους αποτελούν την εξαίρεση, που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Στις επαίσχυντες εκλογές με ηλεκτρονική ψήφο, όπου ολοκληρώθηκαν (Πάντειο, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Δημοκρίτειο, Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Χαροκόπειο) πήραν μέρος πάνω από το 75% των εγγεγραμμένων μελών. Οι επίορκοι ακολού-θησαν την τακτική που λέει ότι «χέρι που δε μπορείς να δαγκώσεις, φιλησέ το», προσδοκώντας να κατοχυρώσουν θέσεις και καριέρες και μέσα στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο.
Σε όσα δε πανεπιστημιακά ιδρύματα ολοκληρώθηκαν και οι εκλογές των εξωτερικών μελών (εκλέγονται στη συνέχεια από τα εσωτερικά μέλη), η εικόνα είναι άκρως αποκαλυπτική. Αναδείχτηκαν ομότιμοι στην πλειοψηφία τους καθηγητές, ενώ στο ΑΠΘ όλα τα εξωτερικά μέλη είναι καθηγητές πανεπιστημίων των ΗΠΑ και της Βρετανίας- εκπαιδευμένοι προφανώς «στο επιχειρείν»- και πρόεδρος ορίσθηκε ο Hunter Richard, Καθηγητής, University of Cambridge!).
Τις βρόμικες εκλογές χαιρέτισε με ανακοίνωσή της η ΔΗΜΑΡ, ενώ οι φοιτητές και φοιτήτριες της νεολαίας της με μια αισχρή ανακοίνωση καταδικάζουν «απερίφραστα την απαράδεκτη κατάσταση στο ΕΚΠΑ, όπου ακραίες και μειοψηφικές ομάδες μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας και όχι μόνο, παρεμποδίζουν τη διενέργεια των εκλογών για το Συμβούλιο Διοίκησης, έχοντας θέσει εκτός λειτουργίας τον server του πανεπιστημίου» και ζητούν «να εφαρμοσθεί ο νόμος», δηλαδή η κατάλυση του πανεπιστημιακού ασύλου με την εισβολή των μπάτσων στο πανεπιστήμιο και τη σύλληψη των φοιτητών!
Στα παραλειπόμενα των εκλογών αναφέρονται τα εξής:
– Στο ΕΚΠΑ εξελέγη εσωτερικό μέλος του Συμβουλίου, η Ευγενία Μπουρνόβα, μέλος της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ και γραμματέας της εξωνημένης ΠΟΣΔΕΠ.
– Στο Πάντειο εξελέγη ο Νίκος Θεοτοκάς, μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού, της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών και του ΣΥΡΙΖΑ. Μια ακόμη απόδειξη για το πώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα χτυπήσει, όταν βγει, με το καλό στην κυβέρνηση, τις μνημονιακές πολιτικές και την ισοπέδωση της δημόσιας Παιδείας. Ο Θεοτοκάς ακολούθησε τον πρώτο διδάξαντα Σταθάκη, που έτρεξε να βάλει υποψηφιότητα, όταν ακόμη το σύνολο των πρυτανικών αρχών σαμποτάριζε τις εκλογές (τώρα δεν το τόλμησε, καθότι στη συνέχεια έγινε προβεβλημένο στέλεχος και εκφραστής της «γραμμής» και δεν τον έπαιρνε να κάνει κάτι τέτοιο).
Ο Θεοτοκάς εμφανίζεται σφόδρα πολέμιος του νόμου Διαμαντοπούλου («Εχω εξηγήσει γραπτώς τη γνώμη μου για τον Ν. 4009/11 καθώς και την θέση μου για την αδήριτη ανάγκη της αντίστασης στις καταστροφικές του προβλέψεις. Κι έχω δημοσίως εκφράσει την πεποίθησή μου ότι, δια της δυστροπίας, της κριτικής, των συλλογικών πρωτοβουλιών στο πλαίσιο της νομιμότητας, της μη συμμόρφωσης στις καταφανώς αντισυνταγματικές διατάξεις αλλά, ταυτόχρονα, και δια της συμμετοχής στα εκ του νόμου προβλεπόμενα όργανα διοίκησης είναι εφικτή η ουσιαστική απόκρουση της προβλεπόμενης διάλυσης και υποβάθμισης των Α.Ε.Ι. της χώρας και η ανασύνταξη του πανεπιστημιακού τοπίου στις συνθήκες της κρίσης»). Για να περάσει, στη συνέχεια, μετά τα τσαλιμάκια της «αντίστασης», στην υποβολή της υποψηφιότητάς του για το Συμβούλιο διοίκησης, ώστε να το «αλώσει» από τα μέσα («Αποφάσισα, με επίγνωση του κόστους αλλά και των διατεταγμένων μηχανισμών κατασυκοφάντησης που υποστηρίζουν τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του δημοσίου Πανεπιστημίου, να θέσω την υποψηφιότητά μου για το πρώτο Συμβούλιο του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνιών και Πολιτικών Επιστημών στην κρίση των συναδέλφων μου. Με τη δέσμευση ότι θα πράξω ό,τι είναι δυνατόν για την άρση του πνεύματος και του γράμματος του νέου νόμου. Με τη δέσμευση ότι, δίχως να παραβώ τους νόμους και δίχως να συνηγορήσω σε συμπεριφορές αυτοδικίας, θα εξαντλήσω τους νόμιμους όρους για τη ματαίωση εις το διηνεκές…»).
Η ξεφτίλα και η γελοιότητα σε όλο τους το μεγαλείο!
– Στα ΤΕΙ, εκεί που πραγματοποιήθηκαν εκλογές, εξελέγησαν εκπρόσωποι των μεγαλεμπόρων, εταιριών, πρώην στελέχη τραπεζών και αστοί πολιτικοί.
Γιούλα Γκεσούλη
