Θυμόμαστε τη θλιβερή εικόνα των πανεπιστημιακών καθηγητών, καθισμένων σαν αρνάκια στα έδρανα της κατάμεστης αίθουσας, από το βήμα της οποίας ο δικτάτορας Παπαδόπουλος εκφωνούσε τον παραληρηματικό του λόγο περί του Ελληνος ασθενούς που η δικτατορία είχε τοποθετήσει επί της χειρουργικής κλίνης για να τον σώσει. Θυμόμαστε την αποστροφή, που μας γέννησε τότε αυτή η εικόνα, που κατά τα άλλα επιβεβαίωνε το ρόλο του πανεπιστημιακού κατεστημένου, ως θεσμού και στυλοβάτη του συστήματος (εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα).
Τότε στα μαύρα χρόνια, που όλα τά ‘σκιαζε η φοβέρα, οι πανεπιστημιακοί «δάσκαλοι» λούφαξαν. Τώρα στα χρόνια της «ελεύθερης δημοκρατίας», επέλεξαν το δρόμο των ίσων αποστάσεων, με σαφή όμως κλίση υπέρ της κυβέρνησης, μιας και η συνέντευξη Τύπου, που παραχώρησαν οι πρυτάνεις, δόθηκε με αφορμή την προσπάθεια ακύρωσης του νόμου-πλαίσιο στην πράξη από τους φοιτητές που παρέμειναν πιστοί στην απόφαση του κινήματος των καταλήψεων και τα γνωστά γεγονότα του ΑΠΘ.
«Συνθλιβόμαστε» είπαν οι πρυτάνεις, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι την κυβέρνηση, που επιμένει στην εφαρμογή ενός νόμου, με τον οποίο δεν συμφωνεί ούτε η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών καθηγητών και τους φοιτητές, που υπερασπίζονται με νύχια και δόντια το δημόσιο πανεπιστήμιο (άσχετα αν οι πρυτάνεις δεν συμφωνούν με τον τρόπο της υπεράσπισης). Και συνέχισαν τονίζοντας πως πάγια θέση της συνόδου των πρυτάνεων είναι «ένας νόμος λιτός, όπως πρέπει να είναι ένας νόμος-πλαίσιο, που θα εξασφαλίζει πρώτα απ’ όλα το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων» (σ.σ. που να μην θίγει πρώτα και κύρια τη δική τους εξουσία στα πανεπιστήμια και να μην αμφισβητεί τη θέση και το ρόλο τους) και πως «μόνο με τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για την Παιδεία μπορούν να επιτευχθούν αλλαγές (σ.σ. αλήθεια ποιες αλλαγές;)…χωρίς κομματικές σκοπιμότητες και συντεχνιακές λογικές, χωρίς αφορισμούς και γενικεύσεις από κοινού με τους φορείς της εκπαίδευσης» (σ.σ. πώς ορίζονται οι «συντεχνιακές λογικές και οι αφορισμοί» όσον αφορά στην ύπαρξη και λειτουργία ενός πραγματικά δημόσιου και δωρεάν πανεπιστήμιου;) .
Οφείλουμε, όμως, να επισημάνουμε, πως ακόμα και αυτή η στάση του Πόντιου Πιλάτου (στάση που θα ’λεγε κανείς πως δεν αρμόζει σε ανθρώπους που είναι επικεφαλής του δημόσιου πανεπιστήμιου, το οποίο υποτίθεται ότι έπρεπε να υπερασπίζονται με όλη την ψυχή τους), που υιοθέτησαν οι πρυτάνεις, δημιούργησε προβλήματα στην κυβέρνηση και τον υπουργό Παιδείας. Που θα προτιμούσαν, βεβαίως, να τους έχουν στο πλευρό τους χωρίς αντιρρήσεις και όχι με επιφυλάξεις. Σ’ αυτή τη φάση, που απέναντί τους έχουν τις δυναμικές ομάδες των φοιτητών, κυβέρνηση και Στυλιανίδης, θα προτιμούσαν σιγή ιχθύος, βοήθεια χωρίς «ναι μεν, αλλά» από τις διοικήσεις των ΑΕΙ και βεβαίως όχι αμφισβήτηση της κυβερνητικής εξουσίας.
Πάντως, οι πρυτάνεις δεν θα πάψουν να βρίσκουν απέναντί τους τους φοιτητές, όσο συνεχίζουν αυτό το βιολί (να προσπαθούν δηλαδή να βάλουν το νόμο-έκτρωμα στην πράξη). Την Παρασκευή θα βρεθούν και πάλι σε κλοιό φοιτητών, κατά τη διεξαγωγή της νέας συνόδου των πρυτάνεων στην Κρήτη, στην οποία θα παραστεί και ο υπουργός Παιδείας.
